My Name Is BEAM @Beam_69

การซัพพอร์ตที่ดีที่สุดคือ การมีเพื่อนที่ไม่เคยมอง ว่าเราเป็นคู่แข่ง ไม่มีความอิจฉา ไม่มีพลังลบ มีแต่ความหวังดีต่อกันและกัน อยากเห็นกันและกันเติบโตมากขึ้น 🩷

..ถ้าใครเข้ามา..ในชีวิตเรา แล้วทำ..ให้ชีวิตเรา..ดีขึ้น “”“ยินดีต้อนรับค่ะ”“” ..ถ้าเข้ามา..แล้วชีวิต..วุ่นวาย..😉 ,,,,,,ขอบคุณ..ที่แวะมา,,,,,,🥹 เจอกันรอบเดียวนะคะ

“คิดแบบคนอายุ 80 ใช้ชีวิตแบบคนอายุ 20 และมีชีวิตแบบคนอายุ 40” บางทีนะ ชีวิตที่ดีอาจไม่ได้อยู่ที่ว่า ตอนนี้เราอายุเท่าไหร่ แต่อยู่ที่ว่า เราเลือกหยิบข้อดีของแต่ละวัย มาใช้กับชีวิตได้มากแค่ไหน 1. คิดแบบคนอายุ 80 รู้ว่าเวลามีจำกัด จึงไม่เสียเวลาไปกับทุกเรื่อง ไม่ถือทุกคำพูดมาเป็นเรื่องใหญ่ และไม่พยายามเอาชนะคนที่ไม่ได้มีความหมายกับชีวิตเรา 2. ใช้ชีวิตแบบคนอายุ 20 ยังอยากลอง ยังอยากเรียนรู้ ยังยอมให้ตัวเองตื่นเต้นกับเรื่องใหม่ ๆ และยังเชื่อว่า ชีวิตเปลี่ยนไปได้เสมอ 3. มีชีวิตแบบคนอายุ 40 รู้จักรับผิดชอบตัวเอง แต่ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า ความสำเร็จอย่างเดียวไม่พอ ถ้าต้องแลกด้วยสุขภาพ ความสัมพันธ์ หรือความสงบของใจ 4. คิดให้ไกลเหมือนคนผ่านโลกมามาก ก่อนจะโกรธใคร ก่อนจะเลิกกับใคร ก่อนจะตัดสินใจเรื่องสำคัญ ลองถามตัวเองว่า “ถ้าเราอายุ 80 แล้วมองกลับมา เรื่องนี้ยังสำคัญขนาดนี้อยู่ไหม” 5. ใช้วันธรรมดาให้สนุกเหมือนยังหนุ่มสาว กินของที่ชอบ หัวเราะกับเรื่องไร้สาระ ออกไปเห็นโลกใหม่ ๆ ลองทำสิ่งที่ยังไม่เคยทำ เพราะเราไม่จำเป็นต้องรอให้ทุกอย่างพร้อม ถึงจะอนุญาตให้ตัวเองมีความสุข 6. รู้ว่าอะไรควรจริงจัง และอะไรควรปล่อยผ่าน วัยหนึ่งสอนให้เราวิ่ง อีกวัยสอนให้เราหยุด แต่การเติบโตจริง ๆ คือการรู้ว่าเรื่องไหนควรวิ่งเข้าไปหา และเรื่องไหนควรปล่อยให้ผ่านไป 7. อย่ารอแก่ก่อน ถึงจะรู้ว่าคนสำคัญสำคัญแค่ไหน บางคนทำงานหนักทั้งชีวิต ก่อนจะพบว่า สิ่งที่คิดถึงที่สุดในวันท้าย ๆ กลับเป็นเวลาเล็ก ๆ กับคนธรรมดาที่เรารัก 8. อย่ารอให้เด็กกว่านี้ ถึงจะเริ่มต้นใหม่ ตราบใดที่เรายังมีวันพรุ่งนี้ ก็ยังมีพื้นที่ให้เริ่ม เปลี่ยนอาชีพ เรียนสิ่งใหม่ รักใหม่ หรือกลับมาเป็นตัวเองใหม่ได้เสมอ 9. อย่ารอให้ชีวิตลงตัว ถึงจะเริ่มมีชีวิต เพราะชีวิตไม่เคยเรียบร้อยทั้งหมด งานหนึ่งจบ อีกงานก็มา ปัญหาหนึ่งผ่าน อีกปัญหาก็รออยู่ ถ้ารอให้ทุกอย่างสมบูรณ์ก่อน เราอาจเผลอเลื่อนความสุขไปทั้งชีวิต 10. เก็บความอยากรู้อยากเห็นของวัย 20 ไว้กับตัว แต่เพิ่มความสงบของวัย 80 เข้าไปด้วย เราไม่จำเป็นต้องหมดไฟเมื่อโตขึ้น แค่ไม่ต้องรีบร้อนเหมือนเดิม 11. หาเงินเหมือนคนวัยทำงาน แต่ใช้เวลาเหมือนคนที่รู้ว่าเวลาซื้อคืนไม่ได้ เงินหายแล้วยังหาใหม่ได้ แต่หนึ่งวันที่ผ่านไป ไม่มีวิธีใดเรียกกลับมา 12. สุดท้ายแล้ว จงมีหัวใจที่ยังเด็กพอจะฝัน มีวุฒิภาวะมากพอจะรับผิดชอบชีวิต และมีปัญญามากพอจะรู้ว่า อะไรที่ไม่ควรเอาเวลาไปแลก เพราะชีวิตที่ดี อาจไม่ใช่การมีชีวิตให้สมกับอายุ แต่อาจเป็นการ “คิดแบบคนอายุ 80 ใช้ชีวิตแบบคนอายุ 20 และดูแลชีวิตแบบคนอายุ 40” รู้ว่าเวลาเหลือน้อย จึงไม่ประมาทกับความสุข รู้ว่าชีวิตยังเหลืออีกมาก จึงไม่หยุดฝัน และรู้ว่าชีวิตวันนี้มีค่า จึงไม่ยอมปล่อยให้มันผ่านไป โดยไม่ได้เป็นชีวิตของเราเอง

ไม่เคยกลัวความทุกข์ ไม่หลงระเริงในความสุข มีแต่เตือนตัวเอง ทำวันนี้ให้ดีที่สุด และผลจะออกมาอย่างไร ก็จะไม่มานั่งเสียใจเสียดาย ขอแค่มีสติปัญญา มีหนทาง สร้างงานสร้างเงิน ในวันต่อๆไปได้สำเร็จ และไม่เหนื่อยกับใจคน แค่นี้ก็พอแล้ว ...🙂

‘วัคซีนมะเร็งเฉพาะบุคคล’ ไทยก้าวหน้าใช้รักษาผู้ป่วยแล้ว ประเทศไทยประสบความสำเร็จในการพัฒนา "วัคซีนมะเร็งเฉพาะบุคคล" และได้เริ่มใช้รักษาในผู้ป่วยจริงแล้ว 2 ราย ซึ่งเป็นชาวต่างชาติ วัคซีนทำงานโดยการถอดรหัสพันธุกรรมจากก้อนมะเร็งของผู้ป่วยเฉพาะราย เพื่อสร้างโปรตีนที่กระตุ้นให้ระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายเข้าไปทำลายเซลล์มะเร็งได้อย่างจำเพาะเจาะจง ปัจจุบันการรักษายังมีค่าใช้จ่ายสูงและจำกัดอยู่ในโรงพยาบาลเอกชน โดยมีแผนขยายสู่โรงพยาบาลรัฐในอนาคตเพื่อลดค่าใช้จ่าย และเสนอวีซ่าการแพทย์เพื่อดึงดูดผู้ป่วยต่างชาติ อ่าน: bangkokbiznews.com/health/public-… #กรุงเทพธุรกิจ #InsightForOpportunities #กรุงเทพธุรกิจHealth

จริงที่เคยมีคนบอกว่า “Life never lets you meet someone without a reason.” ชีวิตไม่เคยให้เราพบกับใครบางคนโดยปราศจากเหตุผล ชีวิตดึงดูดบางความสัมพันธ์มาให้เรารู้จักการรักใครบางคน บางความสัมพันธ์เข้ามาเพื่อให้เรารู้จักการปล่อยวาง และบางความสัมพันธ์สอนให้เรารักตัวเองมากขึ้นกว่าที่ผ่านมา

อยากเล่าว่ากูร้ายก็เล่าเลย กูไม่ห้ามหรอก แต่อย่าตัดตอนสำคัญนะ ว่ามึงเป็นคนเริ่มก่อน

เวลาเดินไวเหลือเกิน ขอให้ทุกช่วงเวลาที่เหลือนี้ เป็นความสุข เป็นสิ่งดีๆในชีวิตเรา ให้เรามีพลังบวก ก้าวไปเจอวันต่อๆไป ตามที่ปรารถนาด้วยเถิด ...🙂

จำไว้ว่า #TheRedBookofMANIFESTวาจาประกาศิต #คิดมาก #หนังสือขายดี … 📕พิกัด “หนังสือที่จะเปลี่ยนคำพูดธรรมดาของคุณ ให้กลายเป็นวาจาประกาศิต” - The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต : s.shopee.co.th/9pdgY3GPNJ

มีทฤษฎีนึงบอกว่า “คนโสดวัย 30–40 จำนวนมากไม่ได้ขาดความรัก เขาเพียงเลือกความสัมพันธ์ที่คู่ควรกับชีวิตซึ่งสร้างมา” คนวัยนี้อาจดูแลตัวเองได้ มีงาน มีโลกส่วนตัว และผ่านความสัมพันธ์มามากพอจะรู้ว่า ความรักที่ผิดคนสามารถพรากความสงบไปได้เพียงใด เขาจึงไม่รีบตอบตกลงเพราะกลัวเหงา และไม่ลดมาตรฐานเพียงเพราะคนรอบตัวเริ่มแต่งงาน การมีใครสักคนยังเป็นเรื่องงดงาม เพียงคนนั้นควรเข้ามาทำให้ชีวิตซึ่งดีอยู่แล้วอบอุ่นขึ้น เพราะความรักในวัยที่รู้จักตัวเอง ไม่ได้มีไว้เพื่อเติมส่วนที่ขาด หากมีไว้แบ่งปันสิ่งที่แต่ละคนมีอยู่แล้วให้กัน

" การมีใครสักคนที่เป็นพื้นที่ปลอดภัย สำคัญกว่าการมีใครที่ทำให้ใจแค่เต้นแรงสะอีก "

บางครั้ง…การไม่มีสังคมเยอะ มันก็ทำให้เรา’’สบายใจมาก’’ ไม่ต้องแคร์ใคร ไม่ต้องรับรู้ เรื่องราวชีวิตใคร รู้สึก’’สงบดี’’

บางครั้งก็ต้องแกล้งโง่ เพื่อให้คนบางคน โชว์พาวเวอร์​ได้เต็มที่.

เซฟตัวเองให้อยู่ห่างๆ อะไรที่แย่ๆ บ้าง บางทีเราก็เหนื่อย ของเรามากพออยู่แล้ว ไม่ต้องไปแบก หรือรับรู้เพิ่มอีกก็ได้ พยายามเป็นตัวเองในเวอร์ชั่น ที่มีความสุข และยิ้มให้ได้ก็พอ

หัดปฏิเสธคนบ้าง หัดเห็นแก่ตัวบ้าง ไม่ใช่ยอมทุกคน แล้วมาบ่นทีหลังว่าเหนื่อย

จำไว้ว่า “เมื่อเราหยุดวิ่งตาม ความสัมพันธ์จะเผยให้เห็นว่าใครกำลังเดินเข้าหาเราบ้าง” หากเราหยุดทักก่อน หยุดชวน และหยุดประคองทุกอย่างเพียงลำพัง เราอาจมองเห็นความจริงว่า ความสัมพันธ์นั้นเกิดจากความพยายามของคนสองคน หรือมีเพียงเราที่กลัวการสูญเสียจนยอมเหนื่อยอยู่ฝ่ายเดียวมาตลอด

เก่งนะที่รู้มาก แต่โง่มากที่รู้ไม่จริง

1.อะไรที่ทำแล้วมีความสุข ถ้ามันไม่ทำให้ใครเดือนร้อน ทำไปเถอะ ชีวิตไม่ได้ยืนยาวถึงร้อยปี เลือกความสุข ความสบายใจของตัวเองเป็นอันดับแรก 2.ถ้าคิดจะช่วยเหลือใคร ต้องไม่ทำให้ตัวเองเดือดร้อน ถ้าช่วยเหลือไม่ไหว ปฏิเสธไปเถอะ มันไม่ได้ผิด เค้าไม่เข้าใจก็ปล่อยเค้าไป 3.ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ถูกรักจากทุกคน ไม่จำเป็นต้องเป็นที่ยอมรับของทุกคน ต่อให้เราทำดีมากแค่ไหน คนจะเกลียดเค้าก็เกลียดอยู่ดี ถึงเค้าเกลียดเรา มันก็ไม่ได้มีผลต่อชีวิตเราซักหน่อย

𝓗 @luxuuly

2 months ago

สิ่งที่ตกตะกอนได้ในครึ่งปีแรก

16 89 124 2.0M 86

เก่งกว่าผม ผมตีเป็นเอไอหมด 🤣🤣🤣

มีทฤษฎีหนึ่งบอกว่า “ทุกเจ็ดปี ผู้คนรอบข้างในชีวิตของเราจะเปลี่ยนไป” บางคนที่เคยคุยกันทุกวัน อาจเหลือเพียงคำอวยพรในวันเกิด บางคนที่เคยคิดว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป อาจกลายเป็นเพียงความทรงจำ และบางคนที่เราไม่เคยรู้จัก อาจเดินเข้ามาเป็นพื้นที่ปลอดภัยในวันที่ชีวิตต้องการใครสักคนที่สุด ไม่ใช่ทุกความสัมพันธ์จะจบลงเพราะใครทำผิด บางครั้งเราแค่เติบโตไปคนละทิศ มีจังหวะชีวิตไม่เหมือนเดิม และต้องออกเดินทางในฤดูกาลของตัวเอง เพราะฉะนั้น หากวันนี้ใครบางคนไม่อยู่ข้างเราเหมือนเมื่อก่อน ก็ไม่จำเป็นต้องโกรธหรือโทษตัวเอง... แค่ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งเราเคยได้พบกัน แล้วอนุญาตให้ทั้งเขาและเราเดินต่อไปอย่างสงบ เพราะบางคนเข้ามาเพื่ออยู่ตลอดชีวิต แต่บางคนเข้ามาเพียงเพื่อทำให้ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตมีความหมาย