Hüseyin Çılgı @HCilgi

Doğru ilk yardım, hayatın yeniden başladığı bir ana dönüşebilir. 🆘 Kızılaykart Bağcılar Hizmet Merkezimizde aniden fenalaşan 75 yaşındaki Muhammed Amca’ya ekiplerimiz, acil sağlık ekipleri ulaşana kadar yaklaşık 18 dakika boyunca temel yaşam desteği uyguladı. Günler sonra kapımız bu kez güzel bir buluşma için çalındı. Sağlığına kavuşan Muhammed Amca, kendisine ilk müdahaleyi yapan ekibimizle yeniden bir araya geldi. #DünyaİlkYardımGünü ❤️ 🌙

Afrika’da çocuklara tişört hediye ediyorduk. Her biri uzattığımız tişörtü sevinçle üstüne geçiriyor, arkadaşlarına gösteriyordu. O anın mutluluğunu anlatmak zor. Tam sıranın sonuna geldik ki tişört bitti. Arabada var diye koşarak gittim. Kolileri açtım. Her yeri aradım ama yok. Bir tane bile yoktu. Çok kötü oldum. Bir kişiyi bile üzmektense hiç dağıtmamayı tercih ederdim. Fakat çaresizdim. Bari dedim, son çocuğa bir oyuncak vereyim. Onunla mutlu etmeye çalışırım. Oyuncağı aldım ve yürüdüm. Döndüğümde en sondaki çocuğun üzerinde bir tişört vardı. “Bunu nereden buldunuz?” diye sordum. “Adem verdi” diye cevap geldi. Başımı çevirip en baştaki Adem’e baktım. Az önce sevinçle üzerine giydiği tişört yoktu. “Niye verdin?” diye sordum. “O daha küçük, onun olsun.” dedi. Adem’in üzerinde de eski bir cellabiye vardı. Kumaşı incelmiş, yırtılmak üzereydi. Muhtemelen diğer çocuklar gibi tek kıyafeti oydu. Bu yüzden onunla yatıp onunla kalkıyordu İçime dokundu. Az önce arabadan aldığım oyuncağı Adem’e uzattım. Sessizce aldı. Bir süre sonra baktım ki köşede oynuyor. Rehbere dedim ki: “Bir sor bakalım, daha önce hiç oyuncağı olmuş mu?” Rehber Adem’e sordu. Sonra bana döndü ve aynen şu cümleyi kurdu: “Daha önce hiç elde edemedim.” O güne kadar paylaşmak için bir şeylere sahip olmam gerektiğine inanırdım. Biraz zengin olsam, biraz birikim yapabilsem… Çünkü paylaşmak bizde “biraz” vermek demek. Oysa Adem biraz değil, elindeki tek şeyi vermişti. Muhtemelen o an sahip olduğu en değerli şey de buydu. Ders dolu bir gündü. Çölün ortasında, tek kıyafetle yaşayan bir çocuk, hiçbir şeye sahip olmadığını düşünen bir gence paylaşmanın ne demek olduğunu öğretti.

Bundan iki yıl önce Gazze’yi kendi sesiyle, kendi şahitliğiyle anlatmıştı Bayram Selvi. Kızılayımız adına Gazze’de görev yaptığı sırada onda bıraktığı izleri, Gazze’ye olan sevgisini derinden hissettirmişti bize o gün. Uzun yıllar boyunca aynı hilalin gölgesinde omuz omuza çalıştığımız, iyiliğin izini dünyanın en zor coğrafyalarında süren kıymetli yol arkadaşımızı kaybetmenin derin üzüntüsünü yaşıyoruz. Bayram Selvi, görev bilinci, vakar ve adanmışlığıyla Türk Kızılay’ın insani yardım anlayışını sahada temsil eden müstesna isimlerden biriydi. O, ihtiyaç sahiplerine ulaşmayı yalnızca bir görev değil, bir vicdan meselesi olarak görürdü. Merhuma Allah’tan rahmet; ailesine, yakınlarına ve tüm Kızılay camiamıza sabır ve başsağlığı diliyorum. Mekânı cennet olsun

Adını bile bilmeden günlerce onu aradım. Dağ köylerine gittim, iz sürdüm, sorup soruşturdum ama yoktu. Yanında çalıştığı kişiler ona işkence etmişti. Bildiğim tek şey buydu. Günler sonra başka bi Afgan çoban sayesinde ulaştım ona. Abdullah. Henüz 15 yaşında. Babası felç geçirince evin ve iki kız kardeşinin sorumluluğu ona kalmış. Sonra herkes gibi o da göç yoluna çıkmış. Türkiye’ye varmak için iki ay yol yürümüş. Hatta kaçakçılara 1600 dolar borçlanmış bu uğurda. “Sınırı geçtiğimde Van’ın dışına çıkarsam yakalanıp geri gönderileceğimi söylediler. Bu yüzden Van’da iş aradım. Köyde karşılaştığım bir adam benden hayvanlarına bakmamı istedi. Aylık 5 bin TL’ye anlaştık. Bunun çok az olduğunu biliyordum ama başka çarem yoktu, en azından karnım doyardı. Gün geçtikçe işim zorlaşıyordu. Kazandığım paranın az olduğunu söyleyince sürü sahibi telefonumu alıp beni geceleri ahıra kilitlemeye başladı.” Nereye gideceğini, kime güveneceğini bilemeyen Abdullah, bu işkenceye boyun eğmek zorunda kalmış. Bir ay boyunca ahırda tutulmuş. Ta ki başka bir Afgan çobanın yardımıyla kaçana dek. “Bu defa başka birinin yanına gittim. Yeni adam, “Aylık 6 bin TL,” dedi ama en azından beni kilitlemezler diye düşündüm ama bu defa da sabah 4’ten gece 11’e kadar çalışıyordum. Yorgunluktan bayılacak gibi oluyordum. Sürü sahibi 1000 koyuna bakmamı istiyordu. Bu kadar çalıştırıp paramı da vermeyince ağlayıp babam hasta dedim ama bana kızıp ayaklarına kapanmamı istedi. ‘Sen benim kölemsin, secde et’ diye zorluyordu beni. Her itiraz ettiğimde ona secde etmemi söylüyordu. Önünde eğilirken başımın ayakkabılarına değmesini istiyordu. Oradan da kaçmayı düşündüm. Ben kaçış planları yaparken bir haber geldi. Benden önce onlar için çalışan ve gizlice kaçıp giden Afgan çobanın barajda cesedi bulunmuştu. İyice korkmuştum. Afgan’ın kafasında mermi izleri varmış.” Abdullah bu yüzden üç ay boyunca her gece sessizce ağlayarak uyumuş. Yakalanıp geri gönderilmeyi bile istemiş. Ama orada onu bekleyen aç bir anne, çaresiz bir baba ve küçük iki kız kardeş var. Ve hâlâ ödenmemiş 1600 dolar borç. Abdullah’a ne hissediyorsun diye sorduğumda, “hiçbir şey” dedi ve ekledi: “Zor olacağını biliyordum ama Müslüman bir ülkede bunları yaşayacağımı tahmin edememiştim.”

Bunu dinlediğimde aklıma taş kaynatan nine ve Hz. Ömer’in hikâyesi geldi. Kadının taş kaynatmasına bir türlü anlam verememiştim ama bugün anladım. Malavi’de şu an bir kuraklık var ve anneler çocuklarını böyle oyalıyor. Bir belgeselde, filmde görsem inanmak güç gelirdi ama…

Dün gece hastane çadırları yakıldı. Görüntülerde insanların yanarak can verdiklerini görebiliyorsunuz. (Paylaşmayacağım) Soykırımdan daha kötüsü bu herhalde. Tüm insanlığı buna seyirci kılmak. Hepimiz izledik ama bir şey yapamadık. Bu katliama susarak ortak olduk.

İşim gereği 26 ülkeye gittim. Hemen her ülkede dikkatimi aynı şey çekti: İnsanlar birbirine bizden daha saygılıydı. Son 10 yılda 200’den fazla yabancı ile Türkiye’ye dair röportaj yaptım. Çoğunun ülkemize dair düşüncesi, "Hep kavga ediyorsunuz" şeklindeydi. Gittiğim ülkelerdeki insanların saygısını en çok trafikte görüyordum. Meğer onlar da bizim saygısızlığımızı trafikte fark ediyormuş. Burkina Fasolu çocuk gülerek, "İnsanlar metrobüste durduk yere sana ne deyip birbirini dövüyorlar." demişti. Komik bulmuş tabii. Singapur'da taksiye, hatta kendi özel aracına nasıl bineceğine dair kurallar vardı. Afrika’nın ortasındaki Çad çöllerinde, selamlaşmanın nasıl olması gerektiğini dinlemiştik uzun uzun. Selam vermeden geçmek ya da yarım ağızla selam vermek hoş karşılanmıyordu. Standardı gelenek belirlemişti. Gidenler bilir; Batı’da insani sınırları yasalar, Doğu’da ise gelenekler belirler. Oysa biz, kanunlarını koyamamış ve geleneğini sevmeyen bir toplumuz. Birini yapamıyoruz, diğerini istemiyoruz. Böylece ortaya garabet bir toplum çıkardık. Birbirine tahammül edemeyen, dinlemek istemeyen, her an kavgaya ve kandırmaya hazır milyonlarca insan var. Üstelik bu, kutuplaşmayla ilgili de değil. Yaya yolunda birini görünce gaza basanlar, trafikte birbirinin canına kast edenler, kuyrukta diğerinin önüne geçmeye çalışanlar, 50 TL’lik ürünü 1000 TL’ye satanlar, düzenbaz patronlar… Hiçbiri siyasi düşüncemize, dini inancımıza bakmıyor. Hepimizi aynı ölçüde kandırmaya, dolandırmaya, yeri gelirse öldürmeye çalışıyorlar. Çünkü hakkımızı koruyan bir kanun yok, haksızı utandıracak bir gelenek yok. Yapılan çalışmalar “birbirine en az güvenen toplum”lardan biri olduğumuzu gösteriyor. Çünkü birbirimize nasıl davranacağımızı bilmiyoruz. Bu yüzden ya güvenmeyip uzak duruyor ya da karşı karşıya gelince agresif şekilde sınırlarımızı koruyor ve saldırıyoruz. Özetle, üzerinde anlaşılan ortak nokta olmayınca herkes bildiği gibi yaşıyor. Tıpkı vahşi doğadaki gibi. Kim kimi yerse.

Söylesene Vera, Çocuklara sıkılan hangi kurşun kahpece değildir?

"Çok yazık ya... Hicap duyuyorum..." Habertürk'te "yas ilanı" tartışması yapıldığı sırada Prof. Dr. Yaşar Hacısalihoğlu'nun sözleri programa damga vurdu.

Bazen çiçekler ele verir kötülüğü bazen kelebekler… Sırplar, soykırıma uğrattıkları Boşnakların cesetleri bulunmasın diye onları orman derinliklerine toplu hâlde gömmüş ve üzerlerini ustaca kapatmışlardı. Fakat hesap etmedikleri bir şey vardı. Toplu mezarların üzerinde, cesetlerin beslediği Artemis çiçekleri açmış ve bunlar mavi kelebekleri davet etmişti. Soykırım sonrasında ormanlarda sevdiklerini arayan Boşnaklar, mavi kelebeklerle ölü bedenler arasındaki ilgiyi fark etmiş ve bu hayvanların ardına takılmıştı. Kısa sürede onlarca toplu mezarın bulunmasını sağlayan mavi kelebekler, o günden sonra umudun adı oldu. İnsanın insanı vahşice katlettiği bir dünyada, son umut birkaç çiçek ve birkaç kelebekti.

Seni bir mülteci kampındaki insandan ayıran tek şey doğduğun yer. Daha akıllı, daha becerikli, daha çalışkan değilsin. Ondan daha fazla haketmiyorsun yaşamayı fakat öyle düşünüyorsun. Hayatındaki her şeyi kendin elde etmiş gibi davranıyorsun. Yaşadığın yerde okul vardı, okuyabildin. Doğduğun topraklar bereketliydi, karnın doydu. Gidebilecek hastanen vardı, hayatta kaldın. Şu an sahip olduğun şeylerin çoğu, yaşadığın yerin ortalaması. Yani çevrendekiler ne kadar şeye sahipse sen de o kadarına sahipsin. Sen sahip olduklarını kendi mücadelenle kazanmadın, ülkenin ortalaması neyse ona sahip oldun. O ise yaşadığı acıyı kendisi tercih etmedi. Doğduğu yerin ortalamasını yaşadı, tıpkı senin gibi. Ve sen, doğduğu yerin vasatı; ömrünce aç kalmış, ölümlerden kaçmış, karlar altında uyumuş insanları yargılayabiliyorsun. Çünkü orada doğmadın. Orada doğmadın ve tek farkın bu. Yıllar önce yazmıştım bunu. Sırf doğduğu yer nedeniyle kendini farklı zanneden ahmaklardan gına geldi. Eğitimi, görgüsü, insanlığı olmayan bir ahlaksız; sırf başka yerde doğdu diye ahlaklı, eğitimli, görgülü insandan kendini daha yukarıda görüyor. Neden? Doğduğu yer nedeniyle. Ahlaksız, ahlaksızdır. Ahmak, ahmaktır. Cahil, cahildir. Doğduğu yer bunu değiştirmez. İnsan da insandır. Doğduğu yer bunu değiştirmez.

Bu şarkıyı Ümit Sayın, 92 yılında Bosna Savaşı'nda öldürülen küçük bir kız çocuğu için yazmış. Bazı şeyler hiç değişmiyor; savaşlar, ölümler. Fakat eskiden daha duyarlı sanatçılarımız varmış. "Hiç sende insaf yok mu can alır ellerin/ Hiç sende vicdan yok mu sızlamaz yüreğin.."

“Bilgisiz insanla yaşamak zordur ama görgüsüz ile yaşamak daha zordur.” Görgü; tecrübeden kazanılan inceliktir, gerektiği gibi davranma meziyetidir. Türkçe "görmek"ten gelir. Bilgisiz; bir şey bilmez, can sıkar. Görgüsüz, haddini bilmez, tiksinti uyandırır.

75 sene...

"Susmanın suça iştirak olduğunu bilecek kadar aklım başımda." #İsmetÖzel

Pep Guardiola: “Bir gün buraya gelecek, biliyorsun.” “Zalim izzetinde, mazlum zilletinde kalıp buradan göçüp gidiyorlar. Demek bir mahkeme-i kübrâya bırakılıyor.” Risale-i Nur

"Böyle bir çağın insanı olmak imtihan olarak hepimize yeter."

Çağımızı özetleyen en iyi cümledir: “Hem her şeyimiz vardı hem hiçbir şeyimiz yoktu.” İnsanlığın bunca varlık içinde bunca yoksun kalması neden? Her şeye sahibiz ama hiçbir şeyimiz yok.

"Bir gün dönüp geçmişe baktığınızda, mücadelelerle geçen yılların hayatınızın en güzel yılları olduğunu fark edeceksiniz." Afrika’nın güneyinde, bu akşam, gün batarken.

Enaniyeti öldüren o özlü konuşma.