bengbeng @BenguMengu

Üstüne başına aldığın çullar bir değer göstergesi değildir. Evinin ne kadar lüks olduğu bir değer göstergesi değildir. Arabanın saçma markası bir değer göstergesi değildir. Çocuğunun gittiği okul, boynuna astığın plaza tasması, elindeki telefon, gittiğin 5 yıldızlı tatil kandırmacaları seni değerli göstermeyecek. İçin boş olduğu sürece dışınla uğraşmaya devam edeceksin.

Yataktan çıkmak istemiyorum, mutfağı toplamak istemiyorum, 45 dakika sürecek ve aslında kafamdaki sıkıntıyı epey giderecek de olsa bilgisayarı açıp o sinir bozucu işi yapmak istemiyorum, etrafı toplamak istemiyorum, hafta içi işlerini düşünmek istemiyorum.

Rilke der ki: “Çocukluk, insanın içinde bir daha asla dönülemeyecek bir ülke gibi kalır.”

“Bu dünyanın nasıl bir yer olduğunu görünce üstüme öyle bir hüzün çöktü ki altında bir çiçek gibi ezildim. Onun için de bu masmavi dünyada ne kokum kaldı, ne rengim. Ben bir defterin iki sayfası arasında değil, milyonlarca insanın arasında kurutulmuş bir çiçeğim.” [Şahsiyet]

Bir kadının 12 yıldaki değişimi... Hikâyesini bilmeyen yoktur. O yüzden hep derim: Eşin olacak kişiyi çok iyi seçmelisin. Çünkü bazılarından değil bir insana eş, kargaya leş bile olmaz.

“Herkes dünyayı kurtarmak ister; kimse anneye bulaşıkları yıkamada yardım etmek istemez.” ― P.J. O'Rourke

+ Biliyor musun Portuga insanları öldürüyorum - Bunu nasıl yapıyorsun Zeze + Onları unutarak.

KENDİNE YAPABİLECEĞİN EN BÜYÜK KÖTÜLÜK BU James Clear’ın söylediği çok derin ve çok rahatsız edici bir şey var: Hayatta kendine yapabileceğin en büyük kötülüklerden biri, bir şeyi istemeye devam ederken o şeyi elde etmek için yapman gerekenleri yapmamaya devam etmektir. Çünkü bu durum insanı sadece başarısız yapmaz. İçten içe çürütür. Bir yandan daha fit olmak istersin ama o hayatın gerektirdiği disiplini göstermezsin. Daha çok para kazanmak istersin ama o sonucu doğuracak sistemi kurmazsın. Daha huzurlu bir hayat istersin ama seni yoran insanlara, alışkanlıklara ve düzensizliğe aynı şekilde devam edersin. Yani arzun başka yöne bakar, hayatın başka yöne akar. İnsanı yoran da tam olarak bu iç çelişkidir. Bir şeyi gerçekten istiyorsan, onun bedelini de istemen gerekir. Çünkü sonuçla süreç birbirinden ayrı değildir. İnsanların çoğu zirveyi istiyor ama tırmanışı istemiyor. Kası istiyor ama antrenmanı istemiyor. Saygıyı istiyor ama karakterin bedelini istemiyor. İşte bu yüzden yıllar geçiyor ama hayat değişmiyor. Çünkü istek var, ama o isteği taşıyacak davranış yok. Bence insan bir noktadan sonra kendine karşı dürüst olmak zorunda. Ya o şeyi gerçekten istiyorsundur ve artık gereğini yapmaya başlarsın, ya da istemeyi bırakırsın. Çünkü istemeye devam edip gereğini yapmamak, umut gibi görünen ama aslında insanın enerjisini emen bir işkenceye dönüşüyor. Kısacası, istediğin şey seni heyecanlandırıyor olabilir ama seni değiştirecek olan şey, onun uğruna tekrar tekrar yapmayı seçtiğin küçük davranışlardır. Gerisi sadece zihinsel oyalanmadır.

The final stage of your career is being silent in meetings.

Fotoğraftaki bu canlı kırmızı çiçek, narinliğiyle bildiğimiz ama aslında doğanın en inatçı savaşçılarından biri olan gelincik çiçeği. Bu çiçeğin o kadar acayip özellikleri var ki, ilk öğrendiğimde ben de çok şaşırmıştım. Mesela, bu çiçeğin tohumları toprak altında hiç hava ve ışık almadan tam 100 yıl boyunca bozulmadan uyuyabiliyor. Ne zaman ki bir tarla sürülüyor, yol çalışması yapılıyor ya da toprak altüst oluyor, işte o zaman bu tohumlar gün ışığıyla buluşup aniden çimleniyor. Zaten doğada bir anda her yeri gelinciklerin kaplamasının sırrı da bu. İlkbaharda hava ısınıp günler uzamaya başlayınca, toprak altındaki milyonlarca tohuma aynı anda bir uyanış sinyali gidiyor ve tarlalar birkaç günde kıpkırmızı oluveriyor. Yaşam döngüleri de çok hızlı; tek yıllık bir bitki olduğu için birkaç ay içinde hemen büyüyüp çiçek açıyor, rüzgarda kuruyan kapsülünden binlerce tohum saçıp bir sonraki bahara kadar ortadan kayboluyor. Yapısı da inanılmaz hassas. Bir gelinciğe dokunduğunuz ya da dalından kopardığınız anda o güzelim taç yapraklarını hemen döküp soluveriyor. Ama bir o kadar da güçlü bir savunma mekanizması var; sapı kırıldığında hemen beyaz, süte benzer yapışkan bir sıvı salgılıyor ve bu sıvı kuruyarak yarayı kapatıp bitkiyi mikroplardan koruyor. Biz insanlar ona baktığımızda sadece kırmızı bir renk görüyoruz ama arıların gözleri çok farklı çalışıyor. Gelincik yaprakları yoğun şekilde ultraviyole ışık yansıttığı için arılar bu kırmızılığı göremiyor, onun yerine çiçeği parıldayan neon bir hedef tahtası gibi algılayıp doğrudan ona yöneliyorlar. Ayrıca bu yapraklardan doğal kırmızı gıda boyası yapılıyor, geleneksel tıpta da sakinleştirici olarak kullanılıyor. Tarihi ve kültürel hikayesi ise bambaşka bir boyutta. Bizim kültürümüzde narinliğinden ötürü hüznün ve kavuşamayan aşkların sembolü olan gelincik, dünyada ise bir savaş ve anma sembolü. 1. Dünya Savaşı sırasında Belçika'daki cephelerde bombalar yüzünden toprak tamamen altüst olunca, yüzyıllardır uyuyan milyonlarca gelincik tohumu bir anda patlamış ve her yer kan kırmızısı çiçeklerle dolmuş. Bu manzara askerleri o kadar etkilemiş ki, o günden beri başta İngiltere olmak üzere birçok ülkede savaşta hayatını kaybeden askerleri anmak için yakalara yapay gelincikler takılıyor. Kısacası gelincik, sadece güzel bir kır çiçeği değil; doğru zamanı beklemeyi bilen en zeki stratejistlerinden biri.

“Başörtülü kızlar üniversiteye giremiyor, devlet memuru olamıyor” diyerek siyasal meşruiyet kazanan bir anlayışın, bugün devletin bütün aygıtlarını elinde topladıktan sonra içinden hâlâ “Kadın evde otursun” seslerinin yükselebilmesi üzerinde düşünmek gerekiyor. Bu rezalet, her alanda mücadele vermiş bütün kadınlara hakarettir. Videoyu savunan biri “Evde otursunlar ama kadın doktor olmazsa doğuma erkek doktor mu girecek” diyerek “kaygısını” dile getirmiş. Ben de şu bilgiyi ekleyeyim. O videoyu yaptıkları yapay zeka sektöründe %29, bilişim sektöründe %33 kadın çalışıyor. Yani o videonun üçte birini erkeklerle birlikte çalışan bir kadın yaptı. Bizim konumuz bu oranı nasıl yukarı çıkaracağımız olmalı…

Sayın Bakan, Anneliğin ve ailenin değerini anlatmak için kimseyi ikna etmenize gerek yok. Bu topraklarda insanlar anneliğe sonuna kadar saygı duyar… Aileyi savunurken, kimleri ailenin dışında bıraktığınızın farkında mısınız? Annelik ikame edilemez demişsiniz… Kimse de anneliğin yerine bir şey koymaya çalışmıyor. Sevgi tek tip değildir, hayat tek kalıba sığmaz… ✅ Yıllarca tedavi görüp çocuk sahibi olamayan kadınlar, erkekler de var… ✅ Evladını kaybetmiş anneler de var… ✅ Evlat edinmiş, büyüten insanlar da var… ✅ Yalnız yaşayan ya da kalan ama bir kediye, köpeğe, kuşa bakarak hayata tutunan insanlar da var… Bunlar aile değil mi? Misal, bir kadın düşünün… 10 yıl boyunca tedavi görmüş, umut etmiş, beklemiş ama bebeği olmamış… Sonra bir köpeği olmuş, ona oğlum, kızım demiş… Bu kadına çıkıp böyle sevgi olmaz, bu annelik değil demek kimi koruyor? Kalpleri nasıl kırdığınızın farkında mısınız? Bir de hayatın gerçeği demişsiniz... O zaman hayatın gerçeğine hadi hep birlikte bakalım… ✅ Denetimleri ihmal edilmiş binalarda depremlerde yaşamını kaybetmiş binlerce çocuğu hatırlıyor musunuz? ✅ Hızlandırılmış trende yaşamanını kaybeden Arda’yı? ✅ Narin Güran’ı? ✅ Gülistan’ı? ✅ Münevver Karabulut’u? ✅ Kartalkaya’da otel yangınında kül olan çocukları? ✅ Kahramanmaraş’ta, Urfa’da, Çekmeköy’de okuldaki silah seslerini? Yitip giden çocukları, öğretmenlerimizi? ✅ Hasteneye, yoğun bakım ünitesine emanet edilen bebeklerin hayatını kaybetmesini? Hatırlıyor musunuz? Bu acıları yaşayanlar için aile ne demek? Hiç düşündünüz mü? Bunlar ve nice acılar insanların zihnine yerleşmiş, mevcut koşullarda dünyaya çocuk getirmenin engelleyici olası riskleri olabilir mi? Sonra ekonomik koşullar… Bir çocuğu bu dünyaya getirmek, sadece doğurmak değil… Onu güvende büyütebileceğin bir ortama da inanmaktır. Bu inanç kaybedilmiş olabilir mi? Araştırmalar diyorsunuz… Evet, bazı insanlar için çocuk sahibi olmak hayatına bir anlam getirir… Ama herkes için değil! Çünkü anlamın tek kaynağı çocuk değildir… Kimi için üretmek, kimi için sevmek, kimi için bir canlıya bakmak, kimi için sadece hayatta kalmak bile anlamdır. Devletin görevi insanlara anlam tarif etmek, anlam biçmek değil… İnsanların kurduğu bütün anlamları tanımaktır. Aileyi güçlendirelim diyorsunuz… Katılıyorum…. Tüm kalbimle… Ama aileyi güçlendirmek onu tek bir forma zorlamakla olmaz. Aileyi güçlendirmek… ✅ Yalnız olanı dışlamamak ✅ Çocuğu olmayanı eksik görmemek ✅ Farklı yaşayanı tehdit gibi algılamamakla olur… Güçlü toplum, tek tip insanlardan değil, birbirine saygı duyan farklı insanlardan oluşur. Ayrca kimse anneliğin yerini almaya çalışmıyor… İnsanlar; benim sevgim de gerçek... Benim hayatım da eksik değil demek istiyor, hayata bir yerinden tutunmaya çalışıyor. Aile sadece çocuk doğurmakla kurulmaz… Aile; bazen bir insanın yalnız kalmamak için sarıldığı bir köpektir… Bazen evladını kaybetmiş bir annenin hatırasıdır… Bazen de artık kimseyi kaybetmek istemiyorum diyen bir insanın son kararıdır. Daha da önemlisi… Çocuk sahibi olmak bir zorunluluk değil, bir tercihtir. Bu tercihte bulunmayanları eksik, korkak ya da hatalı ilan etmek aileyi büyütmez… Bilakis, insanları aile fikrinden uzaklaştırır… Misal ben çocuk yapmadım diye sevgisiz değilim… Sadece mevcut koşulları yeterince güvenli bulmuyorum… Süpürge reklamıyla ilgisi yok tercihimin. İnsanlar neden çocuk yapmaktan vazgeçiyor? Asıl araştırılması, üzerinde konuşulması gereken budur.

"Dedem duvar örerdi. Babam duvar örerdi. Ben duvar örüyorum. Peki niçin hâlâ bir evimiz yok?" Fellini | Amarcord (1973)

Şeylere bakış açınızı değiştirdiğinizde, baktığınız şeyler değişir. —Max Planck

Üzülerek belirtiyorum ama bu ülke gençleri kendine okutacak, kitleye idol olacak bir gençlik edebiyatı yazarı çıkaramadı. Bakın koca bir nesle… Watpadd kitapları okuyorlar. Çok acı…

Milli Eğitim Bakanlığı ve tüm ebeveynlerin dikkatine… Sert bir gerçekle başlayalım; “özgüven” adı altında yetiştirilen çocukların bir kısmı aslında sınır görmemiş, merkezine kendini koymuş bireyler haline geliyor. Bunun adı, denetimsiz benlik. Bugünün bazı çocuklarında sık görülen eksilmeleri açık açık söyleyelim: •Büyük tanımıyor, hiyerarşi hissi zayıf •Öğretmene saygı duymuyor •Söz dinlemeyi “zayıflık” sanıyor •Sınır kavramı yok, “hayır”a tahammülü düşük •Sabır yok, her şey “hemen şimdi” •Sorumluluk almaktan kaçıyor •Emek vermeden hak iddia ediyor •Eleştiriye kapalı, hemen kırılıyor ya da saldırıyor •Dijital dünya gerçekliğin önüne geçmiş •Minnet duygusu zayıf, “hak ettim” duygusu güçlü •Paylaşma ve fedakârlık geride •Otoriteyi düşman gibi görüyor •Dilinde sertlik, üslubunda hoyratlık var •Hata yapınca bahane üretiyor Bunlar tesadüf değil elbette ; yetiştirme tarzının sonucu. Peki en kritik 3 hata ne? •Sınırsız sevgi, kuralsızlık olarak algılanıyor. Çocuğu üzmemek adına “hayır” dememek, onun dünyasını çökertir. Sınır, çocuğun emniyet kemeridir. •Çocuğu merkeze koymak. Evde her şey onun etrafında dönüyorsa, dış dünyada çarpılacağı ilk duvar ağır olur. •Sorumluluk vermemek. Her işini yapan ebeveyn, aslında çocuğun hayatını zorlaştırır. Sorumluluk almayan çocuk, karakter inşa edemez. Kısacası mesele şu: Özgüven; sınır, saygı ve sorumlulukla birlikte verildiğinde erdem olur. @RTErdogan @tcailesosyal @mudurlukler #millieğitimbakanlığı

Örnek olmalı! Yapı Kredi'den şiddeti özendiren dizilere reklam vermeme kararı: "Bu bir tercih değil kamusal sorumluluk"

1940'lar… -Köy Enstitüleri… -Köy Enstitüleri, cehaletin karanlığına yakılan meşaledir. -Köy Enstitüleri, aklın, emeğin ve üretimin birleştiği Cumhuriyet mucizesidir. -Köy Enstitüleri, Anadolu’nun bağrına ekilen umut tohumlarıydı. Onları yok ettiler… #köyenstitüleri

Arkadaşlar; Bourdieu’ye göre okul, toplumdan ayrı bir yer değildir; toplumda ne varsa okula da o yansır. Yani insanlar dışarıda sürekli eşitsizlik, dışlanma, baskı ve değersizlik duygusu yaşıyorsa, bu gerilim okula da taşınır. Bazıları hayata daha güçlü başlar, bazıları daha geriden gelir. Okul da bu farkları kapatmak yerine bazen daha görünür hale getirir. Bu yüzden okullarda yaşanan şiddeti sadece “bir kişinin öfkesi” diye açıklamak eksik kalır. Aslında bu olaylar, toplumda biriken adaletsizliğin, huzursuzluğun ve değersizleştirilmenin okulda patlak vermesidir. En basit ifadeyle okuldaki şiddet, sadece okulun değil; toplumun hastalığının okula yansımasıdır.