DEM Parti Göçmen ve Mülteciler Komisyonu @DEMGoc

LGBTİ+ derneklerini hedef alan operasyonlara karşı dayanışmayı büyütmek için göçmen LGBTİ+lar alanında çalışan Hevi LGBTİ ve SPoD, Listag, Lambda derneklerine dayanışma ziyareti gerçekleştirdik. Tutsaklar derhal serbest bırakılsın, nefret politikalarına son verilsin!

Geri gönderme merkezlerinde ve gözaltında uygulanan cinsel şiddet başta olmak üzerine hak ihlallerine dair basın toplantısı gerçekleştirdik. 📌Ocak ayında Rojava'ya yönelik HTŞ saldırılarını protesto etmek ve Kürt halkıyla enternasyonel dayanışmayı büyütmek amacıyla Almanya'dan Türkiye'ye gelen 16 kişilik "Halkların Karavanı" heyeti, 23 Ocak 2026'da ülkeye giriş yaptıktan beş gün sonra Mardin'de düzenlenecek bir basın toplantısına giderken gözaltına alınmış ve sınır dışı edilmek üzere İstanbul'daki Geri Gönderme Merkezi'ne (GGM) sevk edilmişti. Heyette Almanya'daki çeşitli siyasi ve gençlik örgütleriyle bağlantılı aktivistler, gazeteciler ve enternasyonalistler yer alıyordu; hepsi de Rojava halkıyla dayanışmayı büyütmek, bölgede yaşanan insani krize dikkat çekmek amacıyla yola çıkmıştı. Ancak sınıra ulaşmadan, Suruç'a doğru ilerlerken engellenip gözaltına alındılar. Heyet üyeleri, Mardin Polis Karakolu'ndan İstanbul'a nakledilirken avukatlarıyla dahi görüştürülmedi; Özgürlükçü Hukukçular Derneği (ÖHD) avukatlarının o dönem yaptığı açıklamalar hukuki sürecin nasıl fiilen askıya alındığına dikkat çekiyordu.   Heyette yer alan Alman aktivist Paula Maier, geçtiğimiz günlerde yaptığı açıklamada, gözaltı süresince fiziksel, psikolojik ve cinsel şiddete maruz kaldığını, kendilerine işkence görüntüleri izletildiğini ve tehditlerle sindirilmeye çalışıldıklarını anlattı. Maier, gözlerinin kapatılmasına, uyumasına, oturmasına ya da bir yere yaslanmasına izin verilmediğini; saatler süren bu muamelenin amacının yalnızca fiziksel değil, aynı zamanda psikolojik çökertme olduğunu ifade etti. Maier, 29-30 Ocak gecesi tutulduğu tek kişilik hücrede bir görevli tarafından tecavüze uğradığını da anlattı. ... 📌Türkiye'de göçmenlerin ve mültecilerin tutulduğu bu merkezlerde yaşanan hak ihlalleri, siyasi baskılar, gözaltı ve tutuklamalar, Türkiye'nin geri gönderilenler açısından güvenli bir ülke olmadığını açıkça ortaya koyuyor. Buna rağmen Avrupa ülkeleri, Türkiye'yi “güvenli ülke” varsayarak geri gönderme politikalarını genişletiyor ve insanların karşı karşıya kalacağı riskleri görmezden geliyor. Bu "güvenli ülke" varsayımı, büyük ölçüde bürokratik bir kolaylık olarak işlev görüyor: Avrupa devletleri, kendi sığınma sistemlerindeki yükü azaltmak, sınır dışı süreçlerini hızlandırmak için Türkiye'yi kağıt üzerinde güvenli ilan ediyor, ama bu ülkeye gönderilen insanların fiilen ne ile karşılaştığını görmezden geliyor. Özellikle Kürt siyasi sığınmacılar açısından son dönemde yaşananlar, geri göndermenin yalnızca bir sınır dışı işlemi olmadığını, insanların özgürlüklerini, güvenliklerini ve yaşamlarını doğrudan tehdit eden sonuçlar doğurabildiğini gösteriyor. İsviçre’den Türkiye’ye zorla gönderilen Bahar Yalçınkaya, Türkiye’ye girişinin ardından tutuklandı ve 15 aylık bebeğiyle birlikte cezaevine konuldu. Hasan Bal İsviçre’de Türkiye’ye iade edilmek üzere gözaltında tutulurken, Ahmet Tabu ve Mehmet Agid Bağdu ise sınır dışı edilme tehdidi altında Zürih Havalimanı Cezaevi’nde açlık grevine başladı. Bu olanlar birbirinden bağımsız değil. Aksine, Avrupa'nın son yıllarda giderek sertleşen göç politikalarının, özellikle de Kürt-sosyalist siyasi muhalifleri hedef alan sınır dışı uygulamalarının somut sonuçları. Bu örnekler, Avrupa’nın Türkiye’yi “güvenli ülke” kabul ederek gerçekleştirdiği geri göndermelerin, siyasi kovuşturma ve özgürlüklerinden mahrum bırakılma riski bulunan kişiler açısından nasıl ağır sonuçlar yaratabildiğini açıkça ortaya koyuyor. ... 📌AB’nin ve Türkiye’de iktidarın göç politikalarının ikiyüzlülüğünü bir kez daha ortaya koyuyoruz. Taleplerimizi tekrarlıyoruz: geri gönerme merkezlerin insanlık dışı muamelenin, cinsel şiddetin son bulmasını ve ggm’lerin kapatılmasını, göçmenlere yasal geçiş ve statü hakkı sağlanmasını, AB ile imzalanan Geri Kabul Anlaşmasının derhal feshedilmesini, göçmen emeği sömürüsünün, göçmen düşmanlığının/ırkçılığın son bulmasını istiyoruz.

İnsanları yerinden eden politikalar yetmezmiş gibi, göçmenlerin siyasi amaçlarla kullanılması da bu tablonun en acı ve en dramatik yönlerinden biri. Kahrolsun bunu yaratan düzen!

BirGün Gazetesi @BirGun_Gazetesi

3 months ago

800'den fazla göçmen, Fas'tan İspanya yüzerek geçti: 400'den fazla kişi denizden kurtarıldı, 2 kişi öldü birgun.net/haber/800-den-…

11 56 195 72K 17

AB Göç ve İltica Paktı, yeni sınır rejimleri, Frontex, göçmen emeği ve mücadele deneyimleri konulu çalıştay programımızı duyuruyoruz. 20 Haziran’da birlikte tartışmak ve mücadeleyi büyütmek için buluşuyoruz. 🗓️ 20 Haziran ⏰ 14.00 - 18.00 📌 İstanbul Barosu Galata Kültür Merkezi

Yarın Avrupa Birliği’nin göçmen düşmanı, ölümcül sınır politikalarına karşı basın toplantısındayız. ⤵️

Göçmen Mülteci Dayanışma Ağı @Goc_Dayanisma

5 months ago

Göçmen Mülteci Dayanışma Ağı olarak, Avrupa Birliği’nin göçmen düşmanı, ölümcül sınır politikalarına karşı, tüm hak savunucularını mücadeleye davet ediyoruz! Basın Açıklaması: 🗓️🕔 9 Haziran Salı, 13.00 📍İHD İstanbul Şubesi

0 6 16 3K 0

Dina’dan Hene Ebuzeyneb’e... Göçmenlerin kadınların maruz kaldığı "şüpheli" denilen ölümler karşısında etkili soruşturma ve adalet talebimiz büyüyor. Konya’da 19 yaşındaki üniversite öğrencisi Hene Ebuzeyneb çalıştığı kafede yaşamını yitirmiş halde bulundu. Sorumluların derhal yargılanmasını, etkin soruşturma yürütülmesini istiyoruz.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Konya'da, Necmettin Erbakan Üniv. öğrencisi19 yaşındaki mülteci Hene Ebu Zeyneb'in vahşi bir şekilde katledilmiş. Genç bir kadının yaşam hakkının elinden alınması kabul edilemez. Bu vahşetin faillerinin en kısa sürede bulunulması için takipçisi olacağız.

İranlı göçmen işçi Seyedmahdi Mahdian’ın ölümü basına ilk olarak “yalnız kaldığı evinde ölü bulundu” başlığıyla yansımıştır. Ardından ortaya çıkan bilgiler, Mahdian’ın yaklaşık 10 yıldır Türkiye’de yaşadığını, uluslararası koruma başvurusunun reddedildiğini ve çalışma izni alamadığı için Eskişehir’de kayıtdışı olarak çalışmak zorunda bırakıldığını göstermektedir. Mahdian’ın, Esözcan İnşaat Malzemeleri adlı firmanın projesinde, Surre Yapı Mobilya adlı taşeron firma aracılığıyla kaynak ustası olarak çalışırken 31 Temmuz 2025 tarihinde üçüncü kattan düştüğü; kafatasında kırıklar ve çökme meydana geldiği, kafatasının bir bölümünün alındığı, beyninde kalıcı hasar oluştuğu ve yürüme yetisini kaybettiği belirtilmektedir. Ağır yaralanma sonrası yaşamına tekerlekli sandalye ile devam etmek zorunda kalan Mahdian’ın, sigortasız ve kayıtdışı çalıştırıldığı için iş kazası sonrası herhangi bir ödeme alamadığı, açtığı davanın ise halen sonuçlanmadığı ifade edilmektedir. Mahdian’ın Yunus Emre Devlet Hastanesi’ne üç kez yatırıldığı, ancak acil müdahalelerin ardından devam eden tedavileri için ücret talep edildiği; bu ücretleri karşılayamadığı için hastaneden ayrılmak zorunda kaldığı aktarılmaktadır. Kafatasındaki ağır hasarın giderilmesi amacıyla gerekli olduğu belirtilen protezin yaklaşık 1,5 milyon TL olduğu, mevcut koşullarda buna erişemediği belirtilmektedir. Süreç içerisinde Tepebaşı Belediyesi ve Eskişehir Valiliği’nin evde bakım hizmetlerine başvurduğu; ancak TC vatandaşı olmadığı ve sigortasının bulunmadığı gerekçesiyle herhangi bir hizmet sunulmadan evden ayrınıldığı iddia edilmektedir. Uzun süre kendisinden haber alınamaması üzerine komşularının ihbarı sonucu cansız bedenine ulaşıldığı, olayın kayıtlara “şüpheli ölüm” olarak geçtiği ve ölümüne ilişkin soruşturma başlatıldığı belirtilmektedir. Mahdian’ın çalıştığı işyerinde kayıtdışı çalıştırıldığı, sosyal güvenceden yoksun bırakıldığı ve iş kazası sonrası gerekli sosyal koruma mekanizmalarına erişemediği yönündeki bilgiler göçmen işçilerin çalışma yaşamında karşı karşıya bırakıldığı güvencesizlik, denetimsizlik ve hak ihlallerine ilişkin ciddi soru işaretleri doğurmaktadır. Anayasa’nın 49’uncu maddesinde çalışmanın herkesin hakkı ve ödevi olduğu belirtilmiş; devletin çalışanları korumak, çalışma hayatını geliştirmek ve işsizliği önlemeye elverişli ekonomik ortam yaratmak için gerekli tedbirleri alacağı düzenlenmiştir. Anayasa’nın 60’ıncı maddesi ise herkesin sosyal güvenlik hakkına sahip olduğunu hüküm altına almaktadır. Türkiye’nin taraf olduğu Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) sözleşmeleri kapsamında da işçilerin güvenli çalışma koşullarına sahip olması, iş kazalarına karşı korunması ve sosyal güvenlik haklarından ayrım gözetilmeksizin yararlanması devletin yükümlülükleri arasında yer almaktadır. Buna rağmen Seyedmahdi Mahdian’ın kayıtdışı ve güvencesiz biçimde çalıştırılması, ağır bir iş kazası geçirmesine rağmen sosyal güvenceye erişememesi ve sonrasında yaşamını sürdürebilecek koşullardan yoksun bırakılması, mevcut denetim ve koruma mekanizmalarının etkinliği konusunda ciddi soru işaretleri yaratmaktadır. Anayasa’nın 56’ncı maddesinde herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu, devletin herkesin hayatını beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamakla yükümlü olduğu düzenlenmiştir. Türkiye’nin taraf olduğu Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşmesi’nin 12’nci maddesi ise herkesin ulaşılabilir en yüksek fiziksel ve ruhsal sağlık standardından yararlanma hakkını güvence altına almaktadır. Yine Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin yaşam hakkını düzenleyen 2’nci maddesi ile işkence ve insanlık dışı muameleyi yasaklayan 3’üncü maddesi kapsamında devletlerin, yaşamı ve insan onurunu koruyacak sağlık hizmetlerine etkili erişimi sağlama yönünde pozitif yükümlülükleri bulunmaktadır. Bunun yanında, uluslararası koruma başvurusu sahipleri ile mültecilerin sağlık hizmetlerine erişimi hem 6458 sayılı Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu hem de ilgili ikincil mevzuat kapsamında güvence altına alınmıştır. Buna rağmen Seyedmahdi Mahdian’ın iş kazası sonrası tedavi, rehabilitasyon ve bakım süreçlerine erişememesi, sağlık hakkının fiilen kullanılabilirliği bakımından ciddi soru işaretleri doğurmaktadır.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Suudi Arabistan'da mahsur kalan Türkiyeli işçiler hakkında Dışişleri ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlıklarına önergemizi sunduk. Ortadoğu’da ABD ve İsrail’in İran’a yönelik saldırılarıyla tırmanan savaş, yalnızca devletler arası bir gerilim değil; göçmen işçileri en kırılgan kesim haline getiren derin bir toplumsal kriz yaratmıştır. Bu krizin en ağır yükünü, Körfez ülkelerinde güvencesiz ve işverene bağımlı koşullarda çalışan emekçiler taşımaktadır. İnsan Hakları İzleme Örgütü, Uluslararası Göç Örgütü ve Uluslararası Kölelik Karşıtı Örgüt raporlarına göre, savaşın en ağır bedelini göçmen işçiler ödemekte; sivil kayıpların önemli bir kısmını bu kesim oluşturmaktadır. Sivil altyapılara yönelik saldırılar, ulaşım ve ekonomik faaliyetlerdeki aksama ile on binlerce uçuşun iptali, binlerce işçinin ülkelerine dönemeyerek fiilen mahsur kalmasına yol açmıştır. Körfez ülkelerinde işçileri işverene bağımlı kılan emek rejimi bu tabloyu daha da ağırlaştırmaktadır. Pasaportlara el konulması ve ülkeden çıkışın işveren iznine bağlanması, savaş koşullarında dahi işçilerin hareket özgürlüğünü ortadan kaldırmakta ve fiilen bulundukları ülkelerde tutulmalarına neden olmaktadır. Bu durum, kriz anlarında derinleşen bir sömürü ve korunmasızlık düzenine işaret etmektedir. Bu çerçevede, Suudi Arabistan’da Baytur İnşaat’a bağlı Mekke Masar projesinde çalışan işçilerin durumu, krizin en somut örneklerinden biridir. Yaklaşık 150’si Türkiyeli olmak üzere 1000’e yakın işçinin aylarca ücretlerini alamadığı; şirketin faaliyetlerini durdurduğu; yüzlerce işçinin alacaklarını tahsil edemediği; oturum izinlerinin yenilenmediği ve işçilerin temel ihtiyaçlara erişimde ciddi sorunlar yaşadığı yönünde güçlü bilgiler bulunmaktadır. Hak arama girişimlerinin baskı ve gözaltıyla karşılandığı da ifade edilmektedir. İşçilerin “Burada kaldık, hareket edemiyoruz” sözleri, yaşananların yalnızca bir ücret sorunu değil; doğrudan özgürlük, güvenlik ve yaşam hakkı meselesi olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bugün birçok işçi hem ücretini alamadığı hem de ülkeden ayrılamadığı bir durumda, fiilen zorunlu bekletilme koşulları altında yaşamaktadır. Türkiye’nin Körfez ülkeleriyle kurduğu ekonomik ilişkiler ve Türk müteahhitlik firmalarının bölgedeki faaliyetleri dikkate alındığında, bu tablo Türkiye açısından doğrudan bir sorumluluk alanı yaratmaktadır. Buna rağmen bölgede mahsur kalan Türkiyeli işçiler için hızlı ve etkili bir müdahalenin hayata geçirilmediği yönünde ciddi eleştiriler bulunmaktadır. Dolayısıyla Baytur İnşaat örneğinde somutlaşan bu durum, yalnızca tekil bir şirket sorunu değil; Türkiye’den yurtdışına taşınan emeğin hangi koşullarda çalıştırıldığını ve devletin yurttaşlarını koruma yükümlülüğünü ne ölçüde yerine getirdiğini ortaya koyan yapısal bir sorundur. Bu nedenle söz konusu durum, acil müdahale gerektiren bir krizdir. Türkiyeli işçilerin haklarının güvence altına alınması, birikmiş ücretlerinin ödenmesi ve isteyenlerin güvenli biçimde ülkelerine dönmesinin sağlanması devletin ertelenemez sorumluluğudur. Aksi durumda ortaya çıkan tablo, yalnızca bir ihmal değil; Türkiyeli işçilerin emeğinin ve yaşamının ulusötesi sermaye düzeni içinde bilinçli biçimde korunmasız bırakılması anlamına gelmektedir. Bu durum, siyasi iktidarın yurttaşlarını koruma yükümlülüğünü yerine getirmediğini açıkça ortaya koymakta ve doğrudan bir siyasal sorumluluğa işaret etmektedir.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Bodrum’daki facia, kaza ya da başka bir kavramla açıklanamaz! Göçmen ve Mülteciler Komisyonu Eşsözcülerimiz Özgül Saki ve Murad Mıhçı'nın açıklaması: demparti.org.tr/tr/bodrumdaki-…

Bodrum açıklarında bir göçmen teknesi battı, 19 göçmen yaşamını yitirdi, Akdeniz âdeta bir mülteci göçmen mezarlığına dönmüş durumda. Avrupa’nın "Güvenlik mi, insan hakları mı?" ikileminde tercihi yine güvenlik oldu. Türkiye’yi "depo ülke" olarak gören, insan hayatını birkaç milyar Euro’ya sığdıran anlayışı kabul etmiyoruz.

Eş sözcümüz Özgül Saki, Muğla açıklanan meydana gelen ve göçmenlerin ölümüyle sonuçlanan tekne faciası hakkında soru önergesini ve TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu başvurusunu sundu. ⤵️

Özgül Saki @ozgulsakii

7 months ago

Muğla ili Bodrum ilçesi açıklarında meydana gelen ve en az 19 göçmenin yaşamını yitirdiği tekne faciası hakkında İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi'ye sorularımızı sorduk. TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu Başkanlığı Göç ve Uyum Alt Komisyonuna ise gerekli inceleme, araştırma

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

0 9 11 1K 0

Sınır politikaları mültecileri ölüme itiyor! Yakın zamanda tekrardan artan bu facialar göçmen-mültecilerin yaşam haklarını hiçe sayan politikaların derhal değişmesi gerektiğini gözler önüne seriyor!!

AB’nin Yeni Göç ve İltica Paktı 12 Haziran’da yürürlüğe giriyor. Türkiye’nin de fiilen bir parçası olduğu bu pakt hakkında Sevda (Karaca) sordu ben yanıtladım. Çok geç olmadan bu konuda güçlü bir mücadele hattına ihtiyaç var. Bu röportajın buna vesile olmasını dileyerek okuyun, okutun diyorum…

Evrensel Gazetesi @evrenselgzt

7 months ago

AB’nin 2026’da yürürlüğe koyacağı yeni Göç ve İltica Paktı’nı, insan haklarını ‘güvenlik’ makyajıyla yok ediyor. 7 günlük hızlı sınır prosedürleri, biyometrik fişleme ve Frontex’in sınırsız yetkileriyle donatılan yeni düzenleme, göç yollarını daha ölümcül hale getirirken, mülteci

0 21 28 18K 12

Avrupa Birliği’nin sınır koruma ajansı Frontex, son yıllarda göçmen ve mültecilere yönelik sistematik geri itme (pushback) uygulamaları ve bu uygulamalar kapsamında meydana gelen ağır insan hakları ihlalleri iddialarıyla uluslararası kamuoyunun gündeminde yer almaktadır. Bu kapsamda, Frontex’in eski başkanı FabriceLeggeri hakkında Fransa’da “insanlığa karşı suça ortaklık” iddiasıyla başlatılan soruşturma, söz konusu uygulamaların niteliğine ilişkin önemli bir hukuki eşik oluşturmaktadır. Soruşturma kapsamında, Frontex’in özellikle Akdeniz’de yürüttüğü operasyonlarda geri itme uygulamalarının sistematik hale geldiği, arama-kurtarma yükümlülüklerinin ihmal edildiği ve göçmenlerin, maruz kalacakları ağır insan hakları ihlalleri bilindiği halde Libya gibi ülkelere geri gönderilmelerine dolaylı katkı sunduğu iddiaları incelenmektedir. Bu durum, söz konusu uygulamaların yalnızca idari hatalar ya da münferit ihlaller olarak değil, öngörülebilir sonuçları bulunan ve belirli bir politika çerçevesinde sürdürülen pratikler olarak değerlendirilmesine yol açmakta; bu yönüyle Avrupa’nın sınır yönetimi politikalarının uluslararası ceza hukuku bağlamında da tartışılmasını gündeme getirmektedir. Bu yönüyle söz konusu uygulamalar, sınır yönetimi politikalarının insan hayatı üzerindeki etkilerinin yalnızca insani değil, aynı zamanda hukuki ve siyasal sorumluluklar doğuran bir alan olduğunu da ortaya koymaktadır. Nitekim başta Uluslararası Af Örgütü ve İnsan Hakları İzleme Örgütü olmak üzere çok sayıda uluslararası insan hakları kuruluşunun raporlarında; Akdeniz’de durdurulan göçmenlerin Libya gibi ülkelere geri gönderildiği, bu kişilerin söz konusu ülkelerde sistematik işkence, kötü muamele, keyfi gözaltı ve cinsel şiddet riskleriyle karşı karşıya bırakıldığı ayrıntılı biçimde ortaya konulmuştur. Uluslararası mülteci hukukunun temel ilkelerinden biri olan geri göndermeme (non-refoulement) ilkesi uyarınca, kişilerin yaşamı veya özgürlüğü açısından ciddi risk bulunan ülkelere gönderilmesi yasaktır. Buna rağmen, Avrupa Birliği’nin sınır yönetimi politikaları kapsamında geliştirilen dışsallaştırma stratejileri, göçmenlerin korunmasını değil, Avrupa sınırlarından uzak tutulmasını esas alan; bu yönüyle göçü bir insan hakları meselesi olmaktan çıkararak güvenlikçi bir kriz alanına indirgeyen bir yaklaşımı yansıtmaktadır. Türkiye ise 2016 tarihli Avrupa Birliği-Türkiye Mutabakatı ile birlikte Avrupa’nın göç politikalarının dışsallaştırıldığı bir sınır alanı haline getirilmiş; bu çerçevede Avrupa’ya yönelen göç hareketlerinin durdurulması ve kontrolü konusunda fiilen Avrupa adına hareket eden bir aktöre dönüşmüştür. Avrupa Birliği’nin kabul ettiği Yeni Göç ve İltica Paktı ile birlikte bu yaklaşımın kurumsallaştırıldığı ve göçün Birlik sınırları dışında kontrol altına alınmasını esas alan politikaların derinleştirildiği görülmektedir. Türkiye, bu çerçevede söz konusu dışsallaştırma stratejisinin merkezinde yer alan ülkelerden biri olarak, yalnızca göç akışlarının yönetildiği bir transit ülke değil, bu politikaların uygulanması ve sonuçları bakımından doğrudan ve dolaylı sorumluluk taşıyan bir aktör konumuna yerleşmektedir. Bu bağlamda Türkiye’nin yürüttüğü sınır kontrolü, geri gönderme ve göç akışlarını engellemeye yönelik uygulamalar, uluslararası insan hakları hukuku ve geri göndermeme ilkesi açısından bağımsız biçimde değerlendirilmesi gereken bir sorumluluk alanı doğurmaktadır. +

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

➡️Hapishanelerde sosyalistlere yönelik baskıyı ve buna karşı başlatılan açlık grevi direnişini Avukat @avyagmurkavak; ➡️Antalya’da tarım işçilerinin kaldığı konteynerde çıkan yangını ise DEM Parti Göçmen ve Mülteciler Komisyonu Eş Sözcüsü @MuradMihci ile konuşuyoruz. 📢 Özel Haber TSİ 20’de⤵️ youtube.com/watch?v=o4t-Dd…

Antalya'da çıkan yangında hamile göçmen bir anne ve 5 çocuğunun vefatı, göçmenlerin itildiği derin yoksulluğun ve emek sömürüsünün en acı sonucudur. Güvenli barınma haktır; bu ölümcül koşullara mahkum eden düzene karşı mücadelemiz sürecek. Hayatını kaybedenlere rahmet diliyoruz.

İlke TV @ilketvcomtr

7 months ago

Antalya'da bir ailenin kaldığı konteynerde çıkan yangında, 7 aylık hamile anne ve yaşları 4 ila 9 arasında değişen 5 çocuk yaşamını yitirdi ▪️Antalya Valisi Hulusi Şahin: Yaralılardan biri hayati tehlike kaydıyla takip ediliyor, diğerlerinin durumu iyi. 3 kişi gözaltına alındı

1 9 29 7K 0

Dışişleri Bakanı Hakan Fidan'a sorduk: Avrupa Parlamentosu tarafından kabul edilen Yeni Göç ve İltica Paktı, Avrupa’nın göç yönetimini yeniden düzenleyen kapsamlı bir mevzuat değişikliğini içermektedir. Söz konusu düzenlemeler; sınır prosedürlerinin genişletilmesi, sınır militarizasyonu, geri gönderme mekanizmalarının hızlandırılması, kalifiye göçmen piyasası oluşturulması, mobil güvencesiz işgücü ve göç yönetiminin Avrupa Birliği sınırlarının dışına doğru taşınması gibi uygulamaları içermektedir. Uzun yıllardır Avrupa Birliği’nin göç politikaları, göç ve iltica sorumluluğunu üçüncü ülkelere devretmeye yönelik bir eğilim göstermektedir. Bu yaklaşım, özellikle Akdeniz ve Ege’de yaşanan yasadışı geri itmeler, silahlı müdahaleler, toplu alıkoymalar, kötü yaşam koşulları ve insani yardımın suç sayılması eğilimi ve uluslararası koruma hakkına erişimin zorlaştırılması gibi ciddi insan hakları ihlallerine ilişkin eleştirilerle birlikte tartışılmaktadır. Türkiye halihazırda Avrupa Birliği tarafından birçok durumda “güvenli üçüncü ülke” olarak değerlendirilmektedir. Bununla birlikte Avrupa Birliği’nin yeni göç paktı kapsamında Bangladeş, Kolombiya, Mısır, Hindistan, Kosova, Fas ve Tunus gibi başka ülkeleri de güvenli üçüncü ülke olarak tanımlama ve göç yönetimini bu ülkelere doğru genişletme girişimleri gündeme gelmektedir. Avrupa Birliği’nin bu yaklaşımının, göçmenlerin haklarına erişimini zorlaştıracağı ve göçün Avrupa dışındaki ülkelere devredilmesi sonucunu doğuracağı öngörülmektedir. Öte yandan Avrupa Sınır ve Sahil Güvenlik Ajansı Frontex’in yetkilerinin genişletilmesi ve AB sınır kontrolünün üçüncü ülkelerle işbirliği içinde yürütülmesi yönündeki politikalar da tartışma konusudur. Frontex operasyonları, özellikle geri itme vakaları ve göçmenlere yönelik hak ihlalleri iddiaları nedeniyle uluslararası kamuoyunda yoğun biçimde eleştirilmektedir.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Dün Van’da İran sınırındaki Kapıköy Sınır Kapısı’nda Göç Araştırmaları Platformları öncülüğünde yapılan basın açıklamasına katıldık. Açıklama, Van Milletvekilimiz Mahmut Dindar ve Van Büyükşehir Belediyesi Eşbaşkanı Abdullah Zeydan’ın katılımıyla gerçekleşti.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next