NOBODY @Nobodyonlyman

Fenerbahçe ve şampiyonluk sorunsalı

#fenerbahçe şampiyon oluyor mu?

Kâğıt toplayıcısı, Pilot olmak isteyen, geceleri çalışırken korkan, üçüncü sınıfa giden, hamburgeri çok seven, hayatın sorumluluğu altında ezilmemiş, koca yürekli Fatih! Adaletini s…. bu dünyanın!

@metropolmedya_ Tombikler çetesi

@ciceksepeti bugün eşime güzel bir çiçek seçtim, uzun uzun düşünüp özene bezene not yazdım, çiçek gitti ama üstünde not yok, benim gönderdiğim bile belli değil, Allah belanızı versin sizin, “kusura bakmayın geçen gün gelen çiçeğin notu, unuttuk, şimdi okuyun ve duygulanın, çiçekler soldu ama tazeymiş gibi düşünün” mü diyeceksiniz, yazıklar olsun gerçekten

@frekanstr_ Biri de demiyor ki “biz ne yapıyoruz amk”

@zafersahin06 Sende çok rahatsın, hadi bakalım iyisin iyisin😉

Farklı düşünmek zekâ göstergesi olabilir; fakat sırf herkese itiraz ediyor olmak, insanı entelektüel yapmaz. Bazıları özgünlük ile aykırılığı, zekâ ile ukalalığı, derinlik ile anlaşılmazlığı birbirine karıştırıyor. Sonra da ortaya çıkan her saçmalığı, “Siz beni anlamıyorsunuz” diyerek üstün zekâ emaresi sanıyor. Oysa bazen kimse seni anlamıyorsa mesele toplumun yetersizliği değil, gerçekten saçmalıyor olmandır.

Değişim konforu bozar, dönüşüm ise eski benliği. Bu yüzden her gerçek dönüşüm biraz sancılıdır; çünkü insan yalnızca yeniye yürümüyor, alıştığı bir parçadan da vazgeçiyordur. Sancı, her zaman yanlış yolda olduğumuzun değil; bazen artık eski hâlimize sığmadığımızın işaretidir.

@enisekcm Eyüp Sabri Tuncer Türk markası değil yalnız

Duygular paketi yükleniyor

“Özgürlük, iki kere ikinin dört ettiğini söyleyebilme özgürlüğüdür.” — George Orwell, 1984 Çünkü totalitarizmin nihai zaferi, insanlara ne düşüneceklerini söylemek değil; hakikatin ne olduğuna karar verme yetkisini onların elinden almaktır. İki kere ikinin dört ettiğini savunmak matematik değil, epistemolojik bir direniştir. İktidar gerçeği tanımlamaya başladığı anda, yalan artık yalnızca propaganda değil; toplumsal düzenin kendisi olur. Orwell’in asıl korkusu Büyük Birader’in bizi izlemesi değildi. Bir gün, gözümüzün önündeki gerçeği inkâr etmeyi öğrenmemizdi. “Hakikatin oylamaya sunulduğu yerde, özgürlük çoktan kaybetmiştir.”

Ben muhalifim diyenlerin en hırslısı rte nin yanına geçse eli ayağı titrer saygı duyar, uzaktan üfürmek kolay, öyle ya da böyle etrafımız ateş çemberi ve ülkemize bir füze isabet etmedi, ne Arap baharı ne Suriye ne İran savaşından olumsuz etkilenmedik, film izler gibi izliyoruz, güvenlik tehdidinin her zaman geçerli olduğu yarı Ortadoğu ülkesiyiz ve rte ye ihtiyacımız var, ayrıntılarda boğulmayın

Almanya da avmlerden dükkan almak için paranın kaynağını gösteremeyince Türkiye den kredi çekip kaynak kredi demek gibi

Güç ile kötülüğü özdeşleştirmek, gücün ahlaki değil araçsal bir kavram olduğunu gözden kaçırmaktır. Güç kendi başına ne erdemdir ne de kötülük; onu ahlaki kılan, hangi amaçla elde edildiği, hangi sınırlar içinde kullanıldığı ve kimin yararına sonuç ürettiğidir. Bir zalimin iktidar istemesiyle, zulmü engellemek için iktidar istemek aynı “kapıya” çıkmaz. Aksi hâlde adalet isteyen hâkimle rüşvet isteyen hâkimi, hastane kurmak isteyen zenginle servetini yalnızca kendisi için büyüteni aynı ahlaki düzleme koymamız gerekir. İyiliğin güçten uzak durması kötülüğü zayıflatmaz; çoğu zaman gücü kötülüğe terk eder. Mesele güce sahip olmak değil, gücün sana sahip olup olmadığıdır.

“İnsanların ruhu yüzüne yansır” düşüncesi sezgisel olarak cazip ama epistemolojik olarak oldukça sorunlu. Bir yüz ifadesinden karakter, ahlak ya da suç eğilimi çıkarmak çoğu zaman karşımızdakini değil, kendi önyargılarımızı okumaktır. İnsan zihni ilk izlenimini doğrulayacak işaretleri seçmeye meyillidir; buna doğrulama yanlılığı diyoruz. Kötülüğün bir fizyonomisi olsaydı, tarih boyunca en büyük kötülükleri yapanların hepsini daha konuşmadan tanırdık. Oysa insanı yüzü değil, davranışlarının sürekliliği ele verir.

İlişkiler elbette karşılıklılık ister; fakat insan ilişkilerini bütünüyle “verdiğin kadar alırsın” denklemine indirgemek, sevgiyi duygusal bir muhasebeye dönüştürür. İnsan bazen aramadan aranır, hak etmeden affedilir, veremediği bir dönemde sevilmeye devam eder. Çünkü olgun ilişkinin ölçüsü her an eşit katkı değil, eşitsizliğin geçici olduğu zamanlarda bile bağı koruyabilme kapasitesidir. Karşılıklılık ilişkiyi sürdürür; fakat sevginin asıl sınavı karşılığın geciktiği yerde başlar. Sevgi bir mübadele ekonomisi değildir. Her iyiliğin karşılığını beklemek de yetişkinlik değil, duygusal ticarettir.

İnanç, insanı kusursuzlaştıran bir üyelik sözleşmesi değildir. Bir dine inanmak, o dinin bütün normlarını eksiksiz yerine getirdiğiniz iddiasında bulunmak anlamına gelmez. İnanç ile pratik arasındaki mesafe, insanlık tarihi kadar eskidir. Asıl tuhaf olan, bir insanın bir konuda dini hassasiyet göstermesini, hayatının başka bir alanındaki tutarsızlığı üzerinden hükümsüz saymaktır. Bu mantıkla günah işleyen dua edemez, içki içen oruçtan söz edemez, nikâhsız yaşayan ezanı bilemez. Oysa insan yekpare bir ideolojik paket değil; çelişkileri, zaafları, inancı ve iradesiyle yaşayan bir varlıktır. Eleştirilecek şey kişinin kendi inancını eksik yaşaması değil; kendi tercihlerini başkalarına ahlaki üstünlük taslayarak dayatmasıdır. İnanç bireyseldir, tutarlılık ise kişinin kendi vicdanıyla meselesidir. İkiyüzlülük, günah işlemek değil; kendi günahına hoşgörü isterken başkasının hayatına fetva vermektir.

Mesele yalnızca rüşvet ya da yolsuzluk değildir; asıl mesele, kamusal gücün zamanla kişisel bir imtiyaz alanı olarak algılanmaya başlamasıdır. Uzun süre denetlenmeden kullanılan iktidar, yöneticide önce bir dokunulmazlık vehmi, ardından hesap vermeyi hakaret sayan bir siyasal psikoloji üretir. Böylece kamu kaynağı ile şahsi tasarruf arasındaki ahlaki sınır giderek silikleşir. İşin daha vahim tarafı, iddialar ortaya çıktığında görülen inkâr ve pişkinliktir. Çünkü kurumsal denetimin zayıfladığı toplumlarda utanma duygusunun yerini meşrulaştırma, sorumluluğun yerini mağduriyet anlatısı alır. Weber’in bürokratik devletinde makam kişiden bağımsızdır; patrimonyal düzende ise kişi makamı kendisinin uzantısı sayar. Türkiye’nin kronik meselesi de biraz burada düğümleniyor: Yolsuzluk yalnızca para çalmak değildir; devlet ile şahıs arasındaki sınırın ortadan kalkmasıdır. Ve bir ülkede asıl çürüme, yolsuzluk iddiasının ortaya çıkmasıyla değil, hesap vermemenin sıradanlaşmasıyla başlar. Bir ülkede asıl çürüme, yolsuzluk iddiasının ortaya çıkmasıyla değil, hesap vermemenin sıradanlaşmasıyla başlar. Çünkü yozlaşmanın nihai aşaması suçun işlenmesi değil; kamusal vicdanın artık suç karşısında şaşırmamasıdır

“Merak”ı moleküler yapılanmanın mikro modeli ilan etmek, açıklama değil kategorik bir sıçramadır. İnsan zihnine ait epistemik bir kavramı maddeye teşmil edip ardından bunu “bilincin yeniden yapılanma mekanizması” diye adlandırmak, kanıtlanmış bir ontoloji üretmez. Molekülün yönelimi yoktur; kimyasal etkileşimi vardır. Merak ise yönelimsel bir zihinsel durumdur. İkisini aynı ontolojik düzleme yerleştirmek bilim değil, metaforun ontoloji kılığına sokulmasıdır. Kavramları büyütmek, açıklamanın derinliğini büyütmez.