Ppppr @PraeChan

ตีแบดตี้เพื่อนแม่ คอร์ทอินทามาระ 12 คือเหมือนเอาโกดังมาทำคอร์ท แบบไม่มีระบายอากาศเลย หน้าต่างก้ปิด ตีทีเหมือนเข้าซาวน่า เหนื่อยเพราะขาดออกซิเจน ผลคือเล่นเกมหนักละแทบซีด ทุกคนเดรส หายใจแค่ไหนก้ไม่พอ

เจย์เดย์มี 16 เล่มแล้ว แปลว่าเขียนมา 8 ปีแล้ว ช้อค เซตที่ยาวนานที่สุด

ตื่นเต้นมาก ศุกร์นี้จะได้ไปงานหนังสือในรอบ n ปี

สองเดือนต่อมา: สวัสดีครับผมอู๋สปินนาย วันนี้เรามาบินใน tesla roadster ครับ

spin9 @spin9

a week ago

ใครจะจ่ายจองล้านแปดแบบไม่รู้ราคาจริง เชิญก่อนได้เลย 😂

61 3K 3K 1.2M 159

หาคนไปด้วยค่า บัตร 2800 ไม่ซีคิว

Avalon Live @Officialavalon

a week ago

🇯🇵🇹🇭 matsuri ’27: Japanese Music Experience BANGKOK หลังสร้างความประทับใจระดับโลกที่ลอสแอนเจลิส ครั้งนี้ matsuri พร้อมส่งตรงความมันระดับพรีเมียมสู่กรุงเทพฯ เพื่อร่วมเฉลิมฉลองครบรอบ 140 ปีความสัมพันธ์ทางการทูตไทย-ญี่ปุ่น เพียง 1 รอบการแสดงเท่านั้น! 🔥 พบกับการรวมตัวของ 3 Diva

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

10 3K 2K 305K 496

กุเจอแล้วคนใช้ยุทูปแฟมคุ้มสุด คือทีวีบ้านล้อคอินทั้งแอคพิมแพร ปกติพ่อดูทีวีเข้ายุทูปก้จะใช้แอคแพร จนวันนี้พี่เจอว่าพ่อใช้แอคพี่ เฉลยว่าพ่อใช้แอคพี่ดูคลิปลงทุน ละใช้แอคแพรดูลูกทุ่ง ให้มันแยกอัลกอกัน เออเริ่ดเว้ย

🚨 ร่วมกันลงชื่อคัดค้านแก้ พ.ร.บ. ก่อน 14 ต.ค. นี้! #SaveThaiPBS รู้หรือไม่? รัฐบาลกำลังเปิดรับฟังความคิดเห็นเพื่อแก้ พ.ร.บ. ที่เกี่ยวข้องกับ 4 กองทุนสำคัญ ได้แก่: 1. สสส. (รณรงค์สุขภาพ/ลดปัจจัยเสี่ยง) 2. Thai PBS (สื่อสาธารณะ) 3. กองทุนผู้สูงอายุ 4. กองทุนพัฒนาการกีฬาแห่งชาติ ❓ แก้แล้วเกิดอะไรขึ้น? - เดิม: บริษัทเหล้าและบุหรี่ต้องจ่าย "ภาษีสุขภาพ/ภาษีบาป" เพิ่มอีก 2% ส่งตรงเข้า 4 กองทุนนี้ รวมปีละเกือบ 10,000 ล้านบาท โดยไม่แตะงบประมาณแผ่นดิน - ร่างใหม่: ปลดล็อกให้บริษัทเหล้า-บุหรี่ ไม่ต้องจ่ายเงินก้อนนี้อีกต่อไป แล้วเปลี่ยนให้รัฐบาลดึง "งบประมาณแผ่นดิน" (ซึ่งมาจากภาษีพวกเราทุกคน) ไปจ่ายให้ 4 กองทุนแทน! ⚠️ ทำไมเราถึงต้องคัดค้าน? - ประโยชน์ตกกับทุนเหล้า-บุหรี่เต็มๆ ประหยัดเงินปีละหมื่นล้าน แต่ประชาชนไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย - รัฐเสียประโยชน์ ต้องโยกภาษีประชาชนไปแบกรับภาระแทนกลุ่มทุน - ผิดหลักการภาษีสุขภาพ มีงานวิจัยระดับสากลยืนยันชัดเจนว่า การเก็บภาษีบาปแบบนี้ช่วยลดอัตราการเจ็บป่วยและเสียชีวิตของประชาชนได้จริง - หากมองว่าการใช้จ่ายของกองทุนไหนมีปัญหา วิธีแก้ที่ถูกต้องคือ แก้กฎหมายบริหารจัดการงบประมาณ ไม่ใช่ ตัดการเก็บภาษีจากบริษัทเหล้า-บุหรี่ออกไปเลย ✍️ ร่วมพลังประชาชน! ร่วมลงชื่อคัดค้านง่ายๆ ใน 3 นาที (หมดเขต 14 ตุลาคม 2569 นี้เท่านั้น) 1️⃣ คลิกเข้าลิงก์รับฟังความคิดเห็นรัฐสภา: parliament.go.th/section77/surv… 2️⃣ ค้นหาร่าง พ.ร.บ. ของทั้ง 4 กองทุน (สสส. / ThaiPBS / ผู้สูงอายุ / กีฬา) 3️⃣ กรอกเลขบัตรประชาชนเพื่อยืนยันสิทธิ์ 4️⃣ ติ๊ก "ไม่เห็นด้วย" ในทุกหัวข้อ พร้อมพิมพ์ข้อความแสดงความคิดเห็นคัดค้าน ช่วยกันแชร์บอกต่อเพื่อรักษาผลประโยชน์ของประเทศและสุขภาพของคนไทยทุกคนครับ! SHARE ด่วน! 📢 #ตุ๊ดส์review ====== FACEBOOK POST : facebook.com/photo/?fbid=16… ====== ฝากช่องทางต่างๆของบอย ตุ๊ดส์review : facebook.com/tootsyreview/ x.com/tootsyreview threads.net/@tootsyreview/ instagram.com/tootsyreview/ youtube.com/@tootsyreview tiktok.com/@tootsy_review lemon8-app.com/tootsyreview

สามี ส.ส.ไอเดียร์ สุชาดา เคยทำโปรเจกต์คริปโต แต่ทำเกี่ยวกับอะไร? แล้วทำไมเงิน 540 ล้านดอลลาร์ถึงเข้ามาเกี่ยว มีฟอกมั้ย!? มาฟังคำตอบกันเลย #สสไอเดียร์ #คริปโต #BehindTheCrypto #BitcoinAddictThailand

วิกฤตซ้ำซ้อน: คราบสารเคมีรั่วไหล - น้ำท่วมปราจีนบุรี ชาวปราจีนบุรีไม่ได้เผชิญแค่ภัยน้ำท่วม แต่กำลังเจอกับปัญหามลพิษจากขยะอุตสาหกรรมที่ลอยมากับน้ำซ้ำเติม เนื่องจากยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจนจากภาครัฐว่าสารปนเปื้อนคืออะไร เท้ง-ณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ @teng_pple หัวหน้าพรรคประชาชน พร้อม สส.พูนศักดิ์ จันทร์จำปี @PChanchamp50123 และทีมงาน จึงลงพื้นที่เก็บตัวอย่างน้ำเพื่อส่งตรวจเบื้องต้น พร้อมลงมือติดตั้งทุ่นลอย (Boom) ดักจับและสกัดการแพร่กระจายของมลพิษที่ต้นตอทันที

“มีหลักฐานก็เปิดออกมาเลย” TH-Ai passport เปิดจนคนทั้งประเทศรู้ว่าฮั้ว ลอคสเปค ส่อทุจริต โครงงานละลายเงินโง่ๆ ถ่ายเทออกไปให้เอกชนที่สนิทกัน ใครทำอะไรได้ไหม ก็ไม่ เพราะมีพ่อใหญ่คับประเทศคอยคุ้มกะลาหัว ยิมเลียก-เบนสมิธ ถูกทั่วโลกแบน ประเทศไทยยังประกาศยึดทรัพย์ แต่ถามว่าคนที่อยู่ในรัฐบาล คนที่เคยนั่งเรือยอชสุดหรูลำเดียวกัน ทั้งยังทำธุรกรรมต่างๆร่วมกัน แถมยังพยายามจะเอาเข้ามาทำโครงการรัฐ คนที่น่าจะรู้ข้อมูลดีตอนนี้ก็ยังเป็นรัฐมนตรีอยู่ ถูกตรวจสอบต่อไหม ก็ไม่ เพราะต้องอยู่เป็นเสาค้ำรัฐบาล สส 888 คนเล่นเค้ารู้กัน ตำรวจดำเนินคดีอย่างเชื่องช้า เพราะไม่อยากให้เสียงของพรรคที่ยังไงๆก็ซัพพอตรัฐบาลต้องหายไปแม้แต่เสียงเดียว ทุกวันนี้ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในสภาได้ ปลาหมอคางคำระบาดยับ เกษตรกรตายเรียบ ระบบนิเวศชิบหายหมด ทุกคนรู้หมดว่าต้นตอมาจากไหน ทุกวันนี้เอาผิดเจ้าสัวได้ไหม เรียกได้ว่าไร้วี่แวว ตึก skyy9 เปิดข้อมูลจนอนุทินตั้งคณะกรรมการสอบผลออกมาว่าผิดปกติจริง ซื้อแพงเกินจริง จ่ายเงิน 7000ล้าน แต่ราคาจริง 3600ล้าน ส่วนต่างมหาศาลทำให้กองทุนประกันสังคมเสียหาย จนปลัดโดยย้ายไปคนนึง ขนาดตั้งคณะกรรมการสอบหาคนผิดได้แล้วนะ ปีกว่าแล้วไม่รู้ว่าเรื่องไปตายอยู่ที่หลุมไหน รัฐมนตรียังอมอะไรอยู่ไม่รู้ ”ไม่มีใครอยู่เหนือกฏหมาย“ คดีโกง สว. หลักฐานชัด คนเห็นทั้งประเทศ คนรักเจ้ายังแบกไม่ไหว DIS กกต เคยมีมติส่งฟ้องแล้ว ยังใช้อำนาจยืดกระบวนการออกไปจนเปลี่ยนแปลงจำนวนคนที่จะถูกส่งฟ้องได้ มีใครทำอะไรได้ไหม ก็ไม่ แบบนี้เรียกว่าอยู่เหนือกฏหมายไหม? หรือต้องเรียกว่าสั่งได้หมดเลยดีกว่ามั้ง สว. ที่โกงมา ไปเลือก กกต. ปปช. องค์กรอิสระทั้งหลาย แล้วพอพวกตัวเองทำอะไรก็ไม่ผิด ถ้าเป็นระดับลูกกระจ๊อกก็ยืดระยะเวลาคดีออกไปให้นานที่สุดเพราะจะใช้เป็นบ่วงผูกคอให้ สส. ในพรรคไม่ย้ายไปไหน ไม่แยกแถว หรือ ถ้าเป็นระดับหัวจ่ายระบอบสีน้ำเงินก็เป่าคดีทิ้งไปเลยหน้าด้านๆ คดีบาร์โค้ดเลือกตั้ง ไม่มีประเทศไหนเค้าทำกัน ศาลรัฐธรรมนูญยอมรับกลายๆว่าผิด แต่สุดท้ายเอาผิดใครไม่ได้ ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ แต่งตั้งโยกย้าย ปปช ล้างบางคนที่ไม่ขายตัวรับใช้ ใครไม่ตีตั๋วไปบุรีรัมย์อดเลื่อนตำแหน่ง เรื่องเงียบมาก มีใครทำอะไรได้ไหม ก็ไม่ เขากระโกง ต้องอธิบายอะไรเพิ่มไหม เปิดกันทุกรัฐบาล มีใครทำอะไรได้ไหม ก็ไม่ “มีหลักฐานก็เปิดออกมาเลย” ”ไม่มีใครอยู่เหนือกฏหมาย“ คนที่พูดแบบนี้เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ากฏหมายประเทศนี้มันบิดเบี้ยว เลือกข้าง สั่งได้หมด และฝากฝ่ายตัวเองได้เปรียบ รู้ว่าอยู่เต็มอกว่าต่อให้ทำผิดยังไงก็มีคนคุ้มกะลาหัว จึงไม่เคยเกรงกลัวอะไรเลย พอเข้าตาจนเข้าหน่อย ก็เอาความรักชาติ เอาสถาบันมาโหน มาแอบอ้าง เป็นใบรับประกันความบริสุทธิ์ ดังนั้นสิ่งที่พวกเราทำได้ คือ ต้องช่วยกัน แบบนี้แหละ พยายามอย่างถึงที่สุดที่จะประจานกระบวนที่ไม่ยุติธรรมของประเทศนี้ และถ้าคนกลุ่มนี้ไม่ถูกดำเนินคดีทางกฏหมาย ก็ต้องให้สังคมลงโทษ ด้วยการทำให้คนรับรู้เป็นวงกว้าง ประชาชนจะได้ตาสว่าง แล้วเลิกซัพพอตคนพวกนี้สักที

@Besteiei10 คือเสิชเนตละมีน้อยมาก ต้องนั่งไถในกลุ่มเฟส ทักแชท โทรคุย ญปเกาหลีหาอสังหาดีๆก้จบ

เพิ่งเคยหาเช่าห้องไทยแลน อส ยากกว่าทุกประเทศ เกาหลี ญป ไทย ตอนนี้ให้เกาหลีง่ายสุดละ แง้น

วันนี้ได้เหยื่อรายที่สองกับการปั่นแชร์ไบค์ในกทม. ขอบคุณที่เชื่อในฟุตบาทไปกับเรา

เชี่ย จองฮันโจชัวเบลลูน่าโดม เชี่ยย โดมสเกล เชี่บๆๆๆๆๆ แต่เชี่ยสุดคือไปทำไมโดมเก๊นั่น ดับฝันฟคสุดๆ55555555

@janzyns ลองหาจากแดจอนยัง

Entering the Japanese manga industry — Part 11 “Drawing Skill” In the past, Korean artists who entered the Japanese manga industry generally had strong drawing skills and placed great importance on their artwork. European artists who came to Japan then were much the same, as were Chinese artists. And drawing skill had one important commercial advantage. From the perspective of Japanese publishers, there was an appeal in being able to think, “We can hire an artist with this level of drawing ability and productivity, but pay them at the rate of a newcomer.” It was also a time when Japanese readers placed much more importance than they do today on drawing ability and the dedication put into the artwork. Simply having strong drawing skills and being diligent in your artwork could, at the very least, give you a chance to make your debut and get your first serialization. Today, the times have changed in many ways. In many areas of manga, drawing skill isn't as important as it used to be. Instead, understanding how manga communicates and expresses itself is becoming increasingly important. This is because the techniques used to express things visually in manga keep advancing. In other words, “You just need to be good at drawing” is no longer enough. You need to understand manga. In fact, Japanese manga editors of the past sometimes had a misconception about foreign artists. They assumed, “If someone can draw this well, they must understand manga, too.” But some artists had simply developed their draftsmanship without developing an understanding of manga—especially an understanding of direction and visual expression. Some had barely read any manga at all. And, perhaps most surprisingly, there were even mangaka who looked down on manga itself. They would say things like, “Japanese manga is all about characters with huge eyes.” That kind of dismissive attitude existed in the West as well. Anyway, when editors saw someone with exceptional drawing skills, they sometimes assumed that the person must understand manga and decided to give them a chance. Only to discover that, in reality, the person did not know how to make manga. I once attended a gathering where I met one French comics artist alongside the great Japanese manga master. I saw him sitting there drawing only his own pictures. He was trying to impress one of the waitresses at the restaurant with his drawings. I suppose he thought he was very good at drawing. And that being good at drawing was enough. Yes, I still believe that drawing skill has value. But what is more important is understanding manga and understanding how to express things through it. This includes visual direction and staging, the use of techniques, the ability to convey emotion, and the ability to communicate a story smoothly and clearly—which is different from direction and staging. When manga industries begin to emerge in countries around the world, drawing skill tends to become less important in their early stages. This is something worth paying attention to. On the other hand, if global manga platforms emerge around the world, drawing skill will become far more important than it was in the past. This is what Hollywood developed in the 1990s under the idea of “well-made” entertainment. A mangaka's life is long, just like our own. Over that lifetime, there will be many changes in the times, and many changes in manga itself. Whatever changes may come, having strong drawing skills can never be a bad thing. Drawing skill is like strong timber. It helps a mangaka's life withstand the waves of changing times. And drawing skill influences a manga artist in much the same way that technology influences human beings. Drawing is like a way of seeing the world. It is one of the ways human beings understand the world. And through the effort to develop drawing skills, you also gain many things that help you understand manga. Well, not everything, but many things... I also think a mangaka should have an attitude like this: “You don't have to draw perfectly, but you should always try to draw better and better.” This is a feeling you have for your readers, and a feeling you have for manga itself. The heart is not in reaching the destination. It is in the effort to get there.

กุรุ้แล้วว่าทำไมต้องมธ

Entering the Japanese manga industry — Part 10 “Giving Up on Japanese” I have lived in Japan for almost twenty years now, and I still don't really speak Japanese. That is because, just before I came to Japan, I decided not to study Japanese. Until around the end of 2006, when I had almost finished preparing to move to Japan, I naturally thought: “I'm going to live in Japan, so I need to study Japanese.” But then, so quietly and suddenly, one of the most important questions of my life came to me. “Hmm... I'm going to live in Japan, so I need Japanese...” “But what does the Japanese manga industry actually need? A foreign mangaka who speaks Japanese well? Or a foreign mangaka who works hard and makes great manga?” This was an enormously important question for me. It was a very fundamental question: “Does the Japanese manga industry need me?” Looking back, I have realized that most people who try to enter the Japanese manga industry never ask themselves that question. Their main concern is usually: “Do I need the Japanese manga industry?” Anyway, I did ask myself that question. And I have spent my life trying to become a mangaka who is needed by the Japanese manga industry and by Japanese readers. So instead of spending my time studying Japanese, I spent that time doing other things. I have talked about this in many places and to many people, but the occasion that left the strongest impression on me was when I spoke about it at the Shogakukan Manga Award ceremony in 2019. Standing before me were some of the greatest mangaka and great masters in Japan. When I told them this story, I heard a collective “Ahh...” from all around the room. I believe those great artists were immediately able to imagine what that choice meant—and the hardships in life that I would have to accept as a consequence of it. Giving up Japanese while living in Japan was not easy, of course. There were countless things I could have done if I had spoken Japanese well. And the longer I survived and the further I climbed in my career, the more urgently I felt the need to be able to communicate in Japanese myself. So the decision to give up studying Japanese, which I thought had been absolutely the right decision earlier in my career, gradually became a question: “Was I really right?” Maybe I had made a mistake. Should I start studying Japanese even now? And yet, even today, my final conclusion remains the same: I am glad that I did not study Japanese and instead spent that time studying manga. There have been countless difficulties, but if I had spent that time studying Japanese, I don't think I would have been able to enter Weekly Shonen Jump with the abilities and qualities I had. The opportunities I am preparing for now would probably never have come to me either. I would simply have been a foreigner who spoke some Japanese. And that alone would never have allowed me to write the kind of dialogue I wanted to write. So I leave Japanese to my Japanese manager, and English to Steve. They are both people I can trust. They understand manga very well, and they understand me as a mangaka and know my creative world better than almost anyone. And I can trust them. (I said that twice, Te-hee!) And they don't simply handle translation and interpretation. They take care of many different roles, which allows me to concentrate even more deeply on manga. Because of them, I can also work on various things related to the future of manga while continuing to create manga. That is what a partner is. The value of a partner is not limited to just one thing. Of course, I have had to endure enormous difficulties and costs along the way. But when two human beings come together and pursue a goal with everything they have, that is what it can look like. During the great wave of Korean manga artists entering Japan in the past, there were also several Japanese-entry agents and agent companies. They had various problems of their own as well. Japanese manga artists, on the other hand, do not have to suffer from any of these particular difficulties. That is simply the reality today. And that is why I hope that the younger creators who want to enter Japan will be able to use a different strategy. This is an area where someone needs to create and provide a solution that individuals cannot create for themselves. It would be much better if there were a method that was easier, more trustworthy, less expensive, and more reliable. And it would be even better if the knowledge and experience people gain could be passed down to the next generation. As I wrote in my previous article, having Japanese publishers provide interpretation and translation creates a great many problems. One of my ideas is support through something like the Saitama International Manga Center. There is another alternative, though. In fact, I think this may be an even better solution than the International Manga Center. I first talked about this idea on my YouTube channel several years ago. Companies involved in the manga industry, or governments, in each creator's home country could establish a Japanese branch office. For example, in North Saitama, you could spend around $800,000 to put four or five houses together and create a small “village.” It could serve as the Japanese office for the country's manga industry, as a management office supporting creators entering Japan, and as an affordable place where around twenty creators from that country could live. At the International Manga Center, foreign creators wouldn't be allowed to throw parties. But in this kind of “our country's village,” if the surroundings were mostly rice fields and farmland, you could have the occasional small party. A quiet barbecue, for example. Not a loud, Boobbayah thumping party. “Respect the basic etiquette of living among neighbors in Japan.” (There I go saying it twice again.) That should always be respected. To be continued...

คถ อลทปจ โอย

เควสcostumeเซตใหม่ของนกเขียวนี่เอามากินเจมปะ ออกพีซซ้ำได้ด้วย กลายเปนเกมกาชา