deseo @deseo

@ProfDemirtas Sensin akıl hastası! HADDİNİ BİL!

Rubik küpü ne kadar karıştırılırsa karıştırılsın en fazla 20 hamlede çözülebilir! Standart 3×3×3 küpün yüzlerini çevirerek ulaşabileceğiniz yaklaşık 43 kentilyon farklı durumu var. Bunların her birinden çözüme en fazla 20 hamlede ulaşmak mümkün. Burada bir yüzü çeyrek tur da çevirseniz yarım tur da çevirseniz tek hamle sayılıyor. 🧩 Bu devasa olasılıklar dünyasını anlamak için bir yol haritası düşünün. Haritadaki her nokta küpün bütün bir durumunu temsil etsin. Tek bir yüz çevirişiyle birbirine dönüşebilen durumlar arasında da bir bağlantı olsun. Matematikte böyle noktalardan ve bağlantılardan oluşan yapılara "çizge" deniyor. Küpü her çevirdiğinizde bu haritada bir noktadan komşusuna geçiyorsunuz. Küpü çözmek bulunduğunuz noktadan çözülmüş duruma ulaşmak; en az hamlede çözmek ise oraya giden en kısa yolu bulmak demek. Karıştırırken yaptığınız hamleleri tersten uygulamak sizi başlangıca döndürür ama aynı yere çok daha kısa bir yoldan ulaşabilirsiniz. Peki o kısa yol nasıl bulunur? Bir yöntem önce bir hamlede ulaşılabilen durumlara, ardından iki, üç ve daha fazla hamle uzaktakilere sırayla bakmak. Daha önce görülen durumları yeniden incelemeden ilerlerseniz çözüme ilk ulaştığınız katman gereken en az hamle sayısını verir. Ancak yaklaşık 43 kentilyon durum içeren bu haritada böyle bir aramayı doğrudan yürütmek pratik değil. 💻 20 hamle sınırını 2010'da kanıtlayan araştırmacılar hesaplamayı azaltmak için durumları gruplara ayırdı ve simetrilerden yararlandı. Örneğin küpü elinizde bütün olarak döndürmek bulmacayı zorlaştırmıyor; aynı çözüm de onunla birlikte döndürülebiliyor. Bu eşdeğerlikleri kullanmak aynı işi tekrar tekrar yapma gereğini azaltıyor. Ekip her durumun en kısa çözümünü tek tek bulmadı. Bunun yerine bütün durumlar için 20 hamleyi aşmayan çözümler bulunduğunu bilgisayar hesaplarıyla gösterdi. Bazı durumların en az 20 hamle gerektirdiği zaten biliniyordu. Böylece sınır kesinleşti: 20 hamle gerektiren durumlar var, daha fazlasını gerektiren yok. Her adımda yollar dallandığı için bu kadar çok durumun çözüme bu kadar yakın olması mümkün. Ama kısa bir yolun varlığını bilmek hangi dönüşlerle o yolu izleyeceğinizi söylemiyor. Elinizdeki küp çözümden en fazla 20 hamle uzakta; o hamleleri bulmak ise başlı başına bir problem. x.com/TheMathFlow/st…

“Duyduğumuz her şey gerçeğin kendisi değil, bir yorumdur. Gördüğümüz her şey de hakikatin kendisi değil, yalnızca bir bakış açısıdır.” — Marcus Aurelius

@baskomsernevzat Link, torrent vs. ver (!) üstad!

MIT, yapay zekânın demokrasiyi yok edeceğini matematiksel olarak kanıtladı. Nobel ödüllü bir MIT ekonomisti Acemoğlu, “Automation and Repression” (Otomasyon ve Baskı) adlı korkutucu bir makale yayımladı. Yapay zekâ ve otomasyon insan emeğinin yerini aldıkça, servet küçük bir sermaye sahibi grubunun elinde yoğunlaşıyor. Eşitsizlik hızla artıyor. Eşitsizlik kritik bir noktaya ulaştığında, çalışanlar ezildiklerini fark ediyor ve kitlesel bir isyan tehdidi yükseliyor. Bu tehditle karşı karşıya kalan egemen elitler bir seçim yapmak zorunda kalacaklar: Serveti vergilendirme yoluyla yeniden dağıtabilirler ya da insanları bastırmak için güç kullanabilirler. Makale matematiksel olarak karanlık bir gerçeği ortaya koyuyor: otomasyon ile siyasal baskı arasında doğrudan ve kaçınılmaz bir bağlantı var. Yapay zeka aracılığıyla sermaye ne kadar fazla birikirse, elitler yeniden dağıtım yerine baskıyı o kadar fazla tercih ediyor. Neden? Çünkü serveti paylaşmak onların gücünden götürüyor. Oysa bir polis devleti kurmak, bu gücü koruyor. Dahası da var. Acemoğlu ve diğer yazarlar, bir ekonominin başlangıçta düzenli ve istikrarlı bir demokrasi içinde olduğu durumda ne olacağını modellemiş. Otomasyon ilerleyip sermaye en tepede bir grup elitte yoğunlaştıkça, hesaplamalar elitlerin sonunda demokrasiyi bir yük olarak görmeye başladığını gösteriyor. Buna göre, elitler demokratik sistemleri desteklemeyi bırakıyorlar. Otomasyon sayesinde elde ettikleri serveti korumak için baskıcı bir sistem kurmayı tercih ediyorlar. Çeviriyi yaptığım kaynak: @thesupermanmx

@hakanakelma Yanıt: ?

Sun Tzu, “Savaş Sanatı” adlı eserinde bir düşman ordusunu kuşatırken onlara mutlaka bir kaçış yolu bırakılması gerektiğini söyler. Etrafı sarılmış ve kurtulma umudu kalmamış bir asker, kaybedecek hiçbir şeyi olmadığı için bütün gücüyle ve ölümüne savaşır. Ancak ona bir geri çekilme fırsatı sunulduğunda, zihni savaşmaya değil o boşluktan kaçıp kurtulmaya odaklanır. Düşmana bırakılan bu açık kapı, ona merhamet etmek için değil sacaşma direncini kırıp onu en az hasarla içerden teslim almak için kurgulanmış bir stratejidir. İnsan ilişkilerindeki tartışmalarda da birini haklılık payıyla tamamen köşeye sıkıştırmak çoğu zaman çözümsüzlük getirir. Bir insana hatasını kabul edebileceği bir çıkış yolu bırakılmadığında, o kişi meseleyi mantık zemininden çıkarıp doğrudan bir gurur savunmasına dönüştürür. Kaybedecek itibarı kalmayan insan, elindeki tüm gücüyle sadece saldırmaya başlar. Bir tartışmadaki asıl ustalık karşı tarafı bütünüyle ezmek değil; ona, hatasını kabullenebileceği bir geri adım atma alanı bırakmaktır.

Yusuf Atılgan’ın "Anayurt Oteli" romanında Zebercet, yıllarca aynı rutinin içinde yaşar. Gecikmeli Ankara treniyle otele gelen isimsiz bir kadının tek gece konaklayıp "yine geleceğim" diyerek gitmesi, bu rutini tamamen bozar. Zebercet, kadının kaldığı odayı kimseye vermez, bir süre eşyaların yerini bile değiştirmez ve oteli yavaş yavaş dış dünyaya kapatır. Gerçekleşmeyecek olan bu dönüş ihtimali, onu sadece bir bekleyişin içine sokmaz; tüm gerçeklik algısını ve hayatını durdurur. İnsan, bir belirsizliğin içine düştüğünde kendi yarattığı ihtimallere esir olur. "Belki döner" ya da "belki bir gün gerçekleşir" düşüncesi, zamanla hayatın akışını kesen bir engele dönüşür. Kişi, zihnindeki o ânı beklerken bugünü yaşamayı tamamen bırakır. İnsanı asıl tüketen şey zamanın geçmesi değil; gelmeyecek olanı beklerken kendi hayatının bütünüyle dışına düşmesidir.

Anton Çehov'un "Altıncı Koğuş" adlı öyküsünde, bir akıl hastanesinin başhekimi olan Doktor Andrey Yefimiç, koğuştaki sefalete, pisliğe ve bekçi Nikita'nın hastaları dövmesine yıllarca göz yumar. Hastaneyi düzeltmek için hiçbir adım atmaz. Bunun yerine, acının sadece zihinsel bir yanılgı olduğunu, insanın sıcak ve rahat bir odada da, kilitli bir zindanda da aynı huzuru bulabileceğini savunarak eylemsizliğini felsefi bir kılıfa sokar. Başkalarının çektiği gerçek acıları yıllarca entelektüel bir tartışma konusu gibi ele alan doktor, günün birinde kendisi de o koğuşa kapatılıp bekçi Nikita’dan yüzüne okkalı bir yumruk yediğinde dehşete düşer. Yıllarca arkasına saklandığı soğukkanlı felsefe, şiddet kendi bedenine temas ettiği ilk saniyede yerle bir olur. İnsan, uzaktan izlediği acılara ve haksızlıklara karşı çok kolay felsefe yapar. Kendisine dokunmayan trajedileri soyut kavramlarla açıklamak veya "hayatın bir gerçeği" diyerek rasyonelleştirmek, kendi eylemsizliğini aklamaktan başka bir şey değildir. Başkalarının acılarına bakarak bilgelik taslamak son derece konforludur; çünkü ortada bedelini sizin ödediğiniz bir şey yoktur. Ancak uzaktan kurulan süslü cümleler ve tahammül tavsiyeleri, felaket gelip kendi kapınızı çaldığında anında hükmünü yitirir. Gerçek acı soyutlamalara izin vermez; konfor alanınız yıkılıp ateş bizzat size dokunduğunda, başkalarına satmaya çalıştığınız bütün entelektüel teselliler iflas eder.

Dostoyevski’nin "Suç ve Ceza" romanında, işsiz kalmış eski bir memur olan Marmeladov, duman altı bir meyhanede Raskolnikov ile tanışır ve ona hayatını anlatır. Ailesinin sefalet içinde yaşadığını, verem hastası karısının kan tükürdüğünü ve kızı Sonya'nın sırf onlara ekmek getirebilmek için bedenini satmak zorunda kaldığını bütün çıplaklığıyla itiraf eder. Marmeladov bu yıkımın tek sorumlusunun kendi iradesizliği olduğunu çok iyi bilmektedir. Ancak eve dönüp bir şeyleri düzeltmeye çalışmak yerine, kızının bedenini satarak kazandığı o son parayı da alıp meyhanede içmeye devam eder. Raskolnikov'a, içkiyi keyif almak için değil; tam tersine dibe vurmak, kendi sefilliğini sonuna kadar hissetmek ve daha çok acı çekmek için içtiğini söyler. Bazı insanlar, kendi hataları yüzünden çevrelerine zarar verdiklerinde bunu telafi etmek yerine, yarattıkları yıkımın ortasında oturup kendilerine acımayı seçerler. Zayıflığı ve acizliği baştan kabullenmek, ayağa kalkıp sorumluluk almaktan çok daha konforlu gelir. Ne kadar hatalı olduklarını yüksek sesle itiraf edip, sırf günah çıkararak vicdanlarını akladıklarını sanırlar. Oysa hatanın farkında olmak, onu düzeltmek için eyleme geçilmediği sürece hiçbir anlam taşımaz. Kendi sefaletlerini başkalarına acıklı bir dille anlatan bu kişiler, aslında iyileşmek veya değişmek istemezler; sadece hiçbir çaba harcamadan o bataklıkta kalmaya devam edebilmek için çaresizliği bir kalkan olarak kullanırlar. Bu durum talihsiz bir yenilgi değil, sorumluluktan kaçmanın en bencil hâlidir.

@sokratesokrat @say_cem Zafer partili Ergen Twitter güruhunun yorumlarını mı ciddiye alacağız? Rasyonel değil. Satranç oynasalar 3 hamle sonrasını düşünemezler kalkmış ülkenin geleceğine talip oluyorlar. Ve elbette ki onların oyları da sayılıyor işte demokrasinin açmazı bu: Nitelik vs nicelik

@kriyeelik6 @delisporr @umit_k Bana deli derler diye kimseye hiçbir şey söylemedim nice zamandır! Deli olmadığıma mı sevineyim yoksa gerçek olduğuna mı üzüleyim, bilemedim.

@acikcenk Olma. Parti kur. Siyaset yap. Cürmün neymiş, görelim. Zaten gazetecilik yaptığın yok. Saçma yorumlarını haber diye yutturmaya çalışıyorsun. Parti ne isim de var: Aparat Partisi

Okuldan artan zamanlarımda, Anadolu'da köy köy gezerek halk müzikleri kaydeden sıradan bir müzik öğretmeniyim. Kayıtlarımı tüm dünya tanısın istiyorum. Sizden ricam bunu retweetlemeniz. Ayrıca kanalıma abone olmanız için link:youtube.com/channel/UCwTAa…

@GurkaynakGonenc Niçin Belçikayı tutayım ki! Ne saçma bir düşünce. İki sömürgeciyi de tutmuyorum, bu kadar basit!

@kilicdarogluk Kendine güzel, bahçeli bir ev al Anadolu işi. Kitabını oku, müziğini dinle, kahveni iç. İnsanlar seni "büyükleri" saysınlar, gelip akıl alsınlar. Ağabey ol, yol göster. Çekil milletin önünden. Sen, milli iradeye saygı göster. Ancak böyle davranırsan sana saygı duyacağım.

@AvMuge Size ne milletin özel hayatından?Kiminle sevgili olduğundan size ne! Kaç sevgilisi olduğundan size ne! Siz avukat mısınız ahlak bekçisi misiniz?Kimden yetki aldınız?Ayrıca bir kadına "paçoz" demeniz,bu nasıl seviye?Birinin anneliğini sorgulamak senin haddine mi?Bi bitmediniz be!

@Qxidizer @AlenMarkaryan @Besiktas @TFF_Org Videoyu dikkatli izlersen oyuncunun arkada omuzlarda sakat sakat topallaya topallaya soyunma odasına gittiğini görürsün nasıl 12 kişi oluyoruz sahada? Biraz insaf ya hu!

@StreamMaxTR İnsanı çok hırpalayan bir film. İzlemeyen çok şey kaybeder.

@Utku_aslan38 @ismailsaymaz @grok bu gerçek mi