ㅇㄴㅇㄴㅇㄴ☁️ᔕᗩᑎITY☁️ @nnffbpsn

บอกเดี๋ยวเด็กผู้หญิงเปิดกระโปรงตามหลาน คืองี้นะ เรื่องบางเรื่องเก็บไว้ให้แม่มันสอนบ้างก็ได้ ไม่ใช่เอะอะโทษสังคม โตมากับชินจังจนจะแก่พี่ยังไม่เคยเปิดตูดโชว์ใครเลยลูก

ตอนแรก : อ่านนิยายเกเพราะไม่มีอะไรทำ ตอนนี้ : อ่านนิยายเกจนไม่ทำอะไรเลย

จากใจครูอนุบาล ที่ทุกปีมีการสอนเด็ก(4-5ขวบ) เรื่องร่างกาย และ private parts (covered with undies or swimsuits) ถามว่าเข้าใจที่ทางนั้นต้องการจะสื่อมั้ย ก็เข้าใจนะ แต่วิธีคิดแบบนี้มันก็เป็นต้นเหตุหนึ่งของปัญหาที่มีอยู่ในปัจจุบันเกี่ยวกับมุมมองต่อร่างกายและการแต่งกายของผู้หญิง(ทั้งเด็กและผู้ใหญ่)ด้วย แน่นอนว่าการอยู่ดีๆไปเปิดกระโปรงในที่สาธารณะหรือเปิดใส่ใครมันก็ไม่ใช่ เป็นเรื่องที่สอนกันในมุมของ*มารยาท* แต่เอาจริงๆ คนปกติทั่วไปไม่มีใครเห็นแล้วจะ sexualised สิ่งนี้ในเด็กได้เลยนอกจากคนโรคจิต แล้วนี่เป็นมาสคอตด้วยซ้ำ ถ้าใครเห็นแล้วมองว่าน่าเกลียดส่วนตัวคิดว่าควรต้องไปรีเช็คสภาพจิตใจตัวเองกันด้วยว่าทำไมถึงเห็นสิ่งนี้แล้วคิดแบบนั้น ส่วนที่กลัวว่าเด็กจะทำตาม ก็เป็นสิ่งที่พ่อแม่ผู้ปกครองสามารถสอนลูกได้ "ชุดข้างในของเอนี่เป็นบอดี้สูทเหมือนนักยิมนาสติก ใส่ได้ เห็นได้ เป็นเสื้อผ้าปกติ แต่ที่เราใส่คือชั้นใน เอาไว้ปิดร่างกายส่วนที่เราต้องดูแลเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นเราจะไม่เปิดเสื้อหรือกระโปรงนอกบ้าน อีกอย่างนึงคือเอนี่เป็นน้องเล็ก บางทีเด็กเล็กเขาจะยังไม่รู้ ก็เลยเปิดผ้าคลุมขึ้นมา แต่เราไม่ใช่น้องเล็กแบบเอนี่แล้วเราก็จะไม่ทำแบบนั้น" แค่นี้เองที่ต้องสอน*ถ้า*เด็กจะอยากทำแบบเอนี่ขึ้นมาล่ะก็นะ จะบอกว่าพวกการเลียนแบบพฤติกรรมตลกๆพวกนี้จะเริ่มในเด็กที่โตหน่อยแล้วซึ่งก็อยู่ในช่วงอายุที่*คุยได้*ได้แล้วด้วย เพราะฉะนั้นถ้าเด็กเห็นแล้วอยากทำตาม ก็สอนได้คุยได้ กลัวอะไรกับแค่มาสคอตทำทุเรียนปั่น ในเมื่อทุกวันนี้เราก็มีศิลปินและอินฟลูฯมาใส่เสื้อผ้าสวยโชว์บอดี้เด้งหน้าเด้งหลังอยู่ตามสื่อเต็มไปหมด

บีเบิ้บบูว @BJJ54EVA

a day ago

คุนยาย 🪿: อย่าทิ้งทุเรียนปั่นนะ มีคนชอบทุเรียนปั่นเยอะมากเลย 🦋: ก่อมีคนไม่ชอบ... จังหวะอ้วมพุดประโยคนั้นเบา ๆ แล้ว กุตรายยยย ใจเจ่บ กุนั้งร้องไห้

29 14K 17K 894K 1K

ความเจ็บปวดของความเจ็บป่วย !!!! . ผู้ชาย เป็น พี่ ผู้หญิง เป็น น้อง . พี่ จบ รัฐศาสตร์ น้อง จบ บัญชี . พี่ โรคซึมเศร้า ภายหลังพี่สาวที่รักที่สุดเสียชีวิตลง . น้อง โรคจิตเภท ในช่วงที่การงานรุ่งโรจน์ . โรคลุกลาม ทั้งคู่ต้องจบชีวิตการงาน รักษาตัวเองคือสิ่งที่ต้องทำ รักษาตัวใช่ว่าจะกลับมาได้เช่นเดิม เอฟเฟกต์จากโรคมันทำลายระบบการคิด ระบบการใช้ร่างกายจนรวน ทั้งคู่ไม่เคยกลับเข้าสู่ระบบการจ้างงานในตลาดแรงงานปกติได้อีก . “เราเคยไปสมัครงานหลายที่ พอเขารู้ว่าเราป่วยจิตเวช เขาก็ปฏิเสธเราแล้ว เขากลัวว่าเราจะทำงานไม่ได้ ตอนเขียนใบสมัครงานมือสั่น พอเขาเห็นเขาก็บอกว่า ทำไม่ไหวหรอก เอาไว้คราวหน้า เรากลับบ้านคอตกทุกครั้ง ตอกย้ำตัวเองว่าพิการ ไม่มีคุณค่า ไม่มีใครรับทำงาน เป็นตัวอับโชค เขากลัวว่าเราจะสร้างปัญหาจากอาการทางจิตของเรา” . “ช่วงที่ตกงาน ลำบากมาก ทุกวันต้องไปวัด เพื่อไปทำงานแลกข้าว ไปกันสองคนพี่น้อง ตื่นตั้งแต่ตี 5 กลับ 6 โมงเย็นทุกวัน ตอนนั้นไม่มีทางเลือก รู้ว่าทำไปก็ไม่ได้เงิน แต่ยังไงก็ต้องเอาข้าวกลับมาให้คนที่บ้านได้กิน” . “บ้านหลังนี้ที่เราอยู่ เราตั้งใจว่าจะอยู่จนตาย เพราะมันเป็นบ้านที่พ่อแม่พี่น้องเราสร้างมา และหลายคนก็เสียที่นี่ อยากรักษาไว้แต่ไม่มีเงินส่ง และเอาเข้าแบงก์ไปด้วย ขนาดน้ำไฟยังไม่กล้าใช้กลัวโดนตัด ตอนนั้นก็พยายามหางานทุกที่เพื่อจะได้มีเงินมาจ่าย แต่เราโชคไม่ดี เราสองคนที่แข็งแรงในบ้านก็ป่วยจิตเวชทั้งคู่” . “เมื่อก่อนอยู่กัน 7 คน แต่ทุกคนล้มป่วยและจากไป พี่สาวเป็น SLE แม่ติดเชื้อในกระแสเลือด เสียชีวิตแล้วทั้งคู่ พี่สาวที่ยังอยู่ด้วยตอนนี้เป็นรูมาตอยด์กระดูกซี่โครงหลังเสื่อม ส่วนเราสองคนก็ป่วยจิตเวชไปอีก” . ทั้งสองคนมาสมัครจ้างวานข้า ทั้งสองคนปัจจุบันได้รับโควตาการจ้างงานคนพิการจากบริษัท SC ASSET . ชีวิตเปลี่ยน เห็นได้ชัดจากสีหน้า และ สภาพภายในบ้าน จากมืดคล้ำ เป็น สุกสว่าง . “แต่ก่อนเราเครียดมาก เครียดทุกวันทุกเวลา ปัญหาการเงินมันรุมเร้า แต่ทุกวันนี้พอได้ทำงานไม่ได้หมกมุ่นกับเรื่องหาเงินแล้ว กลับคิดว่า เราจะกินอะไรกันดีวันนี้ ไม่ต้องไปเอาข้าววัดกิน ซื้อกินได้ด้วยเงินของตัวเอง อีกอย่างมันสบายใจมากขึ้น เพราะเรามีเงินส่งบ้าน ไม่เป็นหนี้เป็นสินใคร คนในบ้านทุกคนก็กินดีอยู่ดี ร่างกายแข็งแรงขึ้น” . “ปกติที่บ้านชอบกินต้มยำทะเล และคะน้าหมูกรอบ เราไม่ได้กินกันหลายปีมาก เพราะเราไม่มีเงิน แต่วันที่เงินเดือนครั้งแรกออก เราก็สั่ง 2 อย่างนี้มาล้อมวงกินกันพี่น้องที่ยังเหลือกัน 3 คน ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี มันมีความสุขมาก ภูมิใจในตัวเอง (ยิ้ม) กลับมามีวันดี ๆ ได้แล้วสักที ชีวิตไม่อับโชคอีกต่อไปแล้ว” __________ สามารถสนับสนุนการจ้างงานผู้พิการ ผ่านโควตาการจ้างงานคนพิการ บริษัทใดที่สนใจสามารถสอบถามมาได้ที่เบอร์โทร 092 429 5663 . สนับสนุนจ้างวานข้าได้ที่ โครงการผู้ป่วยข้างถนน โดยมูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 202-2-58289-4 SCB

อย่างต่ำขอแบบ WU เป็นเรื่องที่เหมือนทาแป้งเด็กแล้วถ่ายเลย ปากซีด ใต้ตาดำ คือสดเกินนน แล้วกล้องโคตรชัด เห็นหมดรูขุมขนรอยสิว เป็นเรื่องที่สกายนานิดูจับต้องได้สุดละ เหมือนวัยรุ่นแถวบ้าน นานิดูหัวเหนียวสมกับเป็นไรเดอร์ขี่มอไซใส่หมวกกันน็อกทั้งวันจริงๆอ่ะ โคตรมอม

จ 𐙚⋆𓏼˚̣̣̣ @tjzneverdie

4 days ago

เหนสกลฮแล้วกุไม่กล้าคาดหวังกับไฮโลเลยพี่ ซีรีส์นักเลงเขียนคิ้วมาคมกริบหน้าใสกิ๊งกุจะหายใจยังไงหนอ

10 1K 932 212K 64

เคยสังเกตไหมว่า เรารู้ราคาของทุกอย่างในชีวิต ยกเว้นราคาของเวลา - ขับรถวนหาที่จอด 20 นาที เพื่อประหยัดค่าจอด 40 บาท - อ่านรีวิว 2 ชั่วโมง ก่อนซื้อหูฟัง 900 บาท - รับงาน OT ทุกเสาร์ เพื่อเงินที่เดือนหน้าก็ใช้หมด ถ้าอยู่ถึง 80 ปี ชีวิตคนหนึ่งมีประมาณ 700,000 ชั่วโมง และไม่มีชั่วโมงไหนซื้อคืนได้เลย ครั้งหน้าก่อนแลกเวลากับเงิน ลองถามตัวเองว่า ชั่วโมงนี้ขายถูกไปไหม

เคยสังเกตไหมว่า คาแรกเตอร์จริงของคน ไม่ได้โผล่ตอนเขาพลังเต็ม แต่โผล่ตอนแรงเหลือแค่ 10% - กลับบ้านสามทุ่ม ลูกถามคำถามเดิมเป็นรอบที่ 5 แล้วยังตอบดีๆ - รถติด 2 ชั่วโมง แต่ไม่ลงกับพนักงานเก็บเงินที่ทางด่วน - งานพังตอนห้าโมงเย็นวันศุกร์ แล้วไม่หันไปหาคนผิดก่อนหาทางแก้ ตอนนอนครบ กินอิ่ม งานลื่น ใครๆ ก็ใจดีได้ คาแรกเตอร์คือสิ่งที่ยังเหลืออยู่ ตอนที่แรงหมดไปแล้ว

เห็นด้วยกับประโยคที่บอกว่า “ถ้ามีเงินแล้วอยากไปเที่ยวก็ไปเลย เงินหาใหม่ได้แต่การได้ไปเที่ยวในวัยที่ยังเดินไหว ยังมีแรงเที่ยวมันย้อนกลับมาไม่ได้แล้วนะ” ใช้ชีวิตให้คุ้มในวันที่ยังมีโอกาสดีกว่า

บิวกิ้นรักนี่ สุ่มแจก Pink Mug งับ รีอย่างเดียว (เฉพาะบีไส้ เพนสิ้น) สุ่ม 20/10 20.00น. #BANOBAGIxBILLKIN #TheExclusiveSyncWithBILLKIN

Banobagi Thailand - Cosmetic @BanobagiTH

4 days ago

Congrats กับ 65 ท่าน ! ✨ ที่จะได้ไปเติมความน่ารักของ BILLKIN 😊 แล้วมาสร้างโมเมนต์สุดพิเศษด้วยกันที่งาน The Exclusive Sync with BILLKIN 💜 ~ . อย่าลืมมายืนยันตัวตน ผ่านลิงค์ที่ทางแบรนด์จัดส่งให้ทาง E-mail ของท่าน และโปรดรอติดตามรายละเอียด สถานที่จัดงาน, Agenda, Dress Code

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

1 224 131 32K 7

ขอให้น้องหมา น้องแมวมีความสุข กินอิ่ม นอนหลับ ไม่ถูกรังแกน้าาา🐶🐱 #RoyalCaninTHxSkyNani #RoyalCaninReadyForLongLove

Royal Canin Thailand @RoyalCaninTHA

a week ago

🐾ลุ้นเป็น 1 ใน 10 ที่นั่งพิเศษในงาน Ready for Long Love กับ SKY&NANI 14 พ.ย. 69 ที่ Siam Square One เพียง Repost&Quote คำตอบว่า ถ้าขอพรให้น้องหมาแมวจรได้ 1 ข้อ จะขออะไร? ทุกการ Repost&Quote Royal Canin ร่วมสมทบยอดบริจาค 1 บาท #RoyalCaninTHxSkyNani #RoyalCaninReadyForLongLove

2 2K 2K 140K 381

กุแม่งหมดอารมณ์ขันแล้วจริงๆ ฝากไก่ทุกตัวด้วยนะ

ทำไมอายุสามสิบกว่าต้องเป็นระดับ Management วะ กุแค่อยากทำงานระดับไก่ก่าแล้วแล้วมีเงินพอให้ติ่งได้อะ 😭😭😭

อยู่ต่อก็หมดไฟ จะลาออกก็หมดตัว

วันศุกร์ลูกสาวผมเพิ่งได้เหรียญรางวัลชนะเลิศจากงานวิทยาศาสตร์ของโรงเรียนครับ แต่พอวันจันทร์ ครูประจำชั้นกลับโทรมาบอกว่า ลูกเอาเหรียญมาคืนแล้ว ผมฟังตอนแรกก็นึกว่าตัวเองได้ยินผิด เลยถามครูว่าเหรียญหายหรือเปล่า ครูบอกไม่หายค่ะ น้องขิมเอามาวางบนโต๊ะครูเอง แล้วบอกว่ายังไม่อยากเก็บไว้ ลูกผมอยู่ ป.4 ครับ ชื่อขิม วันที่รับรางวัลแกยิ้มจนตาหยี ผมยังถ่ายรูปไว้ตั้งหลายรูปด้วยซ้ำ กลับถึงบ้านก็รีบส่งเข้ากลุ่มครอบครัว ยายโทรมาชม หลานได้ที่หนึ่งแล้วเหรอ ส่วนแม่แกก็บอกว่าจะซื้อกรอบมาใส่เหรียญให้ แต่ตอนที่ผมจะลงรูปในเฟซบุ๊ก ขิมดึงแขนเสื้อผมแล้วบอกว่า “พ่ออย่าเพิ่งลงได้ไหม” ผมนึกว่าลูกเขิน เลยบอกว่าได้สิ พ่อเก็บไว้ดูกันเองก่อน ไม่คิดว่าอีกสามวันจะมีเรื่องคืนเหรียญตามมาครับ ตอนเย็นผมไปรับลูกตามปกติ แล้วแวะคุยกับครูที่หน้าห้อง ครูเอาเหรียญออกมาให้ดู เป็นเหรียญสีทองเล็ก ๆ ผูกริบบิ้นสีน้ำเงิน ยังอยู่ในซองพลาสติกที่โรงเรียนแจกตอนขึ้นรับรางวัล ครูบอกว่าไม่ได้มีเรื่องทะเลาะวิวาทอะไรนะคะ แต่ขิมอยากแก้ข้อมูลในบอร์ดผลงานก่อน แล้วถึงจะยอมรับเหรียญคืน ผมฟังแล้วยิ่งงง “แก้ข้อมูลอะไรครับครู” ครูมองไปที่ลูกผมซึ่งยืนกอดกระเป๋าอยู่ข้าง ๆ แล้วบอกว่า “ขิมบอกว่าผลงานนี้มีคนทำมากกว่าสามคนค่ะ” ผมหันไปมองขิมทันที คือผมจำได้ว่าแกทำโครงงานกับเพื่อนอีกสองคนมาตลอด ชื่อบีมกับโอ๊ต วันรับรางวัลทั้งสามคนก็ขึ้นเวทีพร้อมกัน ไม่มีใครหายไปไหน ครูเลยบอกให้กลับไปคุยกันก่อน พรุ่งนี้ถ้าตกลงกันได้ค่อยมาแก้บอร์ด ครูไม่ได้ว่าอะไรที่ขิมเอาเหรียญมาฝาก แต่ก็ไม่อยากให้เด็กคิดว่าต้องคืนรางวัลเพื่อแก้ปัญหาเรื่องชื่อคนทำงาน ผมพาลูกกลับบ้าน ระหว่างทางแวะซื้อไก่ทอดร้านประจำ ขิมกินไปชิ้นเดียวก็เก็บกล่อง บอกว่ายังไม่หิว ผมถามว่าเพื่อนในกลุ่มมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า แกส่ายหน้า “แล้วทำไมถึงไม่อยากเอาเหรียญกลับบ้าน” ขิมมองออกไปนอกกระจกรถอยู่พักหนึ่ง ก่อนบอกว่า “พ่อ หนูขอดูรูปวันที่พ่อไปถ่ายงานหน่อย” พอถึงบ้าน ผมเลยเปิดรูปในโทรศัพท์ให้ดู มีทั้งรูปขิมถือสะพานกระดาษบนโต๊ะ รูปเพื่อนสองคนช่วยกันยกกล่องหนังสือ และรูปตอนครูติดเหรียญให้หน้าห้องประชุม งานที่เด็ก ๆ ส่งประกวดเป็นสะพานทำจากกระดาษครับ โรงเรียนจัดแข่งกันในระดับชั้น ให้แต่ละกลุ่มส่งนักเรียนได้สามคน แล้วลองวางหนังสือเพิ่มทีละเล่ม ดูว่าสะพานของกลุ่มไหนรับน้ำหนักได้มากโดยไม่พัง ตอนแรกผมยังแซวลูกเลยว่าใช้กระดาษทำสะพานมันจะรับอะไรไหว ขิมก็เอากระดาษมาพับโชว์ที่บ้าน บอกว่าถ้าพับถูกแบบ กระดาษมันแข็งกว่าที่คิด ผมลองกดดู ปรากฏว่ายุบคามือครับ ขิมหัวเราะแล้วบอกว่า “พ่อกดแรงไป!” ตอนนั้นผมไม่รู้หรอกว่าเด็กสามคนต้องลองผิดลองถูกกันอีกกี่รอบกว่าจะได้สะพานที่เอาไปแข่งจริง ผมเลื่อนรูปไปเรื่อย ๆ จนขิมบอกให้หยุดตรงรูปหนึ่ง เป็นภาพก่อนเริ่มแข่ง เด็ก ๆ ยืนล้อมโต๊ะทดลอง มีบีมกำลังจับสะพาน โอ๊ตถือหนังสือ ส่วนขิมกำลังอ่านอะไรสักอย่างจากสมุดเล่มเล็ก ข้างโต๊ะมีเด็กผู้หญิงอีกคนยืนอยู่ด้วย ขิมชี้ให้ดู “คนนี้ชื่อป่านค่ะ” ผมถามว่าเพื่อนอีกห้องเหรอ “ห้องเดียวกัน แต่ไม่ได้ลงแข่ง” ขิมเล่าว่าตอนแรกกลุ่มของแกมีสามคนอยู่แล้ว เพราะครูกำหนดให้ส่งชื่อได้กลุ่มละสามคน พวกเด็ก ๆ ทำสะพานจากกระดาษแข็งกับเทปกาว พยายามทำให้มันดูหนาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พอเอาหนังสือวางจริง สะพานก็แอ่นลงกลางโต๊ะครับ บีมบอกให้ติดเทปเพิ่ม โอ๊ตเสนอให้เอากระดาษซ้อนอีกชั้น ส่วนขิมก็ลองเอากระดาษม้วนเป็นท่อ แต่พอทดสอบอีกที โครงด้านหนึ่งก็ยังยุบอยู่ดี ตอนนั้นป่านเดินมาดู เพราะนั่งทำงานประดิษฐ์อยู่โต๊ะข้าง ๆ ป่านถามว่า “ทำไมพวกแกไม่ลองพับให้เป็นมุมดู” บีมบอกว่าลองแล้ว ป่านเลยขอดูสมุดที่ขิมจดน้ำหนักไว้ แล้วเริ่มวาดรูปวิธีพับอีกแบบลงไปให้ หลังเลิกเรียนวันนั้น ทั้งสี่คนช่วยกันทำใหม่ ป่านไม่ได้ลงชื่อแข่ง แต่แกชอบลองของพวกนี้ครับ ขิมบอกว่าเพื่อนยอมอยู่ช่วยทดสอบหลายวัน แล้วจดไว้ด้วยว่าแต่ละแบบพังตรงไหน หนังสือเล่มที่เท่าไหร่ทำให้สะพานเริ่มโค้ง สุดท้ายแบบที่เอาไปแข่ง ก็มาจากการทดลองที่ป่านช่วยจดไว้นั่นแหละ ผมฟังแล้วถามว่าแล้วป่านรู้ไหมว่าตัวเองไม่ได้เหรียญ ขิมบอกว่ารู้ตั้งแต่แรก เพื่อนก็ไม่ได้ขอเหรียญด้วย ผมเลยถามอีกว่า แล้วลูกเอาเหรียญไปคืนเพราะอะไร ขิมเงียบไปนานกว่าทุกที ก่อนจะพูดว่า “ตอนกรรมการถาม หนูตอบไม่จริงค่ะ” ผมหันไปมองลูก แกเล่าว่าตอนแข่ง คุณครูที่เป็นกรรมการคนหนึ่งถามว่าส่วนที่พับเป็นมุมตรงกลางสะพาน ใครเป็นคนคิด ตอนนั้นขิมเป็นคนถือสะพานอยู่ เพื่อนอีกสองคนกำลังช่วยจัดหนังสือ พอถูกถามต่อหน้าคนเยอะ ๆ แกก็ตอบไปว่า “หนูค่ะ” แล้วก็อธิบายวิธีพับต่อจนจบ ผมนั่งนิ่งเลยครับ เพราะผมจำได้ว่าตอนนั้นทุกคนปรบมือให้ ลูกผมหันมายิ้มให้ผมด้วย ผมเองยังยกนิ้วโป้งให้แกอยู่เลย ขิมพูดต่อว่า หลังรับรางวัล ป่านเดินมาดูสะพานที่บอร์ดจัดแสดง แล้วถามขิมว่า “เมื่อกี้แกบอกครูว่าแกคิดเองเหรอ” ขิมบอกว่าตอนนั้นแกไม่ได้ตอบ ป่านก็ไม่ได้โวยวาย แค่หยิบสมุดเล่มที่ช่วยจดผลการทดลองกลับไป แล้วเดินไปหาเพื่อนคนอื่น “หนูกลัวว่าป่านจะไม่เล่นกับหนูแล้ว” ขิมพูด ผมถามว่าลูกเลยเอาเหรียญไปคืนครูใช่ไหม แกพยักหน้า แล้วพูดเบา ๆ ว่า “หนูก็ได้เหรียญเพราะสะพานที่ป่านช่วยคิด แต่พอครูถาม หนูดันบอกว่าหนูคิดคนเดียว” ตอนนั้นผมเริ่มเข้าใจแล้วครับว่าทำไมลูกถึงไม่ยอมให้ลงรูปวันรับรางวัล แต่ผมก็ยังสงสัยว่าเอาเหรียญไปคืนแล้วจะช่วยอะไรได้ เลยถามตรง ๆ ว่า “ขิม ลูกอยากให้ครูเอาเหรียญไปให้ป่านแทนเหรอ” แกส่ายหน้า “ไม่ค่ะ หนูแค่อยากให้ครูรู้ว่าใครทำอะไรบ้าง” ผมเลยบอกว่า งั้นพรุ่งนี้พ่อไปคุยด้วย แต่ก่อนคุยกับครู ลูกต้องคุยกับป่านก่อนนะ เพราะเรื่องที่ค้างอยู่มันไม่ใช่เรื่องเหรียญอย่างเดียว วันรุ่งขึ้นหลังเลิกเรียน ผมไปรอที่โรงเรียนตามนัด ครูเรียกขิม บีม โอ๊ต แล้วก็ป่านมาที่โต๊ะจัดแสดงโครงงาน ซึ่งยังตั้งไว้ให้เด็กชั้นอื่นเดินดูอยู่ ครูเริ่มจากอธิบายว่าเหรียญรางวัลเป็นของนักเรียนสามคนที่ลงชื่อแข่งขันตามกติกา จะเอาไปเพิ่มชื่อผู้รับรางวัลภายหลังไม่ได้ แต่ถ้าป้ายผลงานระบุคนช่วยทำไม่ครบ ก็แก้ไขข้อมูลตรงนั้นได้ บีมกับโอ๊ตพยักหน้าทันที ทั้งสองคนบอกว่าป่านช่วยทดลองจริง ๆ และยืนยันว่าไม่ได้มีใครห้ามเขียนชื่อป่านบนป้าย เพียงแต่ตอนทำป้าย ทุกคนเขียนตามชื่อผู้สมัครแข่งสามคน ครูเลยหันไปถามป่านว่าอยากให้ใส่ชื่อผู้ร่วมทดลองไหม ป่านตอบว่าอยากค่ะ แล้วครูก็ถามต่อว่า มีอะไรที่ยังอยากบอกเพื่อนอีกหรือเปล่า ป่านมองขิมแล้วพูดว่า “เราไม่ได้โกรธเรื่องเหรียญนะ แต่ตอนครูถาม แกบอกว่าแกเป็นคนคิด เรานึกว่าแกไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราช่วย” ขิมก้มหน้าอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบว่า “เราขอโทษ ตอนนั้นเราตื่นเต้น แล้วพอพูดไปแล้วก็ไม่กล้าแก้” ป่านไม่ได้ตอบทันทีนะครับ แกยืนเอานิ้วไล่ขอบสมุดอยู่พักหนึ่ง ก่อนยื่นสมุดเล่มนั้นให้ขิมดู “แล้วตรงนี้อะ แกจำได้ไหมว่าเราเคยลองกี่รอบ” ขิมยิ้มออกมานิดหนึ่ง “หกรอบ” ป่านส่ายหน้า “เจ็ด รอบแรกแกทำตกพื้นก่อน ยังไม่ทันได้วางหนังสือเลย” โอ๊ตหัวเราะดังเลยครับ เพราะจำได้เหมือนกัน พอเด็ก ๆ เริ่มคุยกัน ครูก็ให้ช่วยกันทำป้ายใหม่ ตรงชื่อผู้เข้าแข่งขันยังเป็นขิม บีม โอ๊ตเหมือนเดิม แต่เพิ่มอีกบรรทัดว่า ผู้ร่วมออกแบบและทดลอง: ป่าน ครูถามขิมว่าสบายใจขึ้นหรือยัง ขิมตอบว่ายังมีอีกอย่างค่ะ แกขอให้ครูช่วยเปิดโอกาสให้ป่านอธิบายสมุดทดลองกับเด็กห้องข้าง ๆ ที่จะมาดูผลงานช่วงบ่ายวันถัดไป เพราะคนที่จดการทดลองมาตลอดน่าจะตอบคำถามเรื่องสะพานพังได้ดีกว่าใคร ครูถามป่านว่าจะทำไหม ป่านตอบรับทันที แล้วหันไปบอกเพื่อนสามคนว่า “แต่พรุ่งนี้อย่าทำสะพานพังอีกนะ เราขี้เกียจพับใหม่แล้ว” ผมยืนฟังแล้วก็หลุดหัวเราะครับ วันถัดมา ผมไปรับขิมช้ากว่าปกตินิดหน่อย เห็นเด็กสี่คนกำลังเก็บของจากโต๊ะจัดแสดง ป่านถือสมุดเล่มเดิม ส่วนขิมถือเหรียญสีทองที่ครูคืนให้เรียบร้อยแล้ว ลูกผมวิ่งมาหา บอกว่าวันนี้ป่านอธิบายเรื่องสะพานจนเด็กห้องข้าง ๆ มาขอให้ลองวางหนังสือเพิ่มอีกสองเล่ม คราวนี้สะพานไม่พังด้วย ผมถามว่าครูให้ถ่ายรูปไว้หรือเปล่า ขิมบอกถ่ายค่ะ แต่ขอให้พ่อถ่ายให้อีกทีได้ไหม เพราะรูปวันรับรางวัลมีแค่สามคน ผมบอกได้สิ แล้วเรียกเด็ก ๆ มายืนข้างโต๊ะ ตอนแรกขิมจะยกเหรียญขึ้นโชว์เหมือนวันศุกร์ แต่พอเห็นป่านยืนอยู่ข้าง ๆ แกก็ลดมือลง แล้วชวนเพื่อนมายืนใกล้กันอีกหน่อย ผมถ่ายรูปให้สองสามใบ ก่อนกลับ ขิมหันไปชวนป่านว่า ปีหน้าถ้ามีแข่งอีก มาช่วยทำด้วยกันนะ ป่านมองหน้าเพื่อนอยู่พักหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังมาก “ปีหน้าเราไม่ช่วยแล้วนะ” ขิมทำหน้างง ป่านยิ้มแล้วพูดต่อ “ปีหน้าเราจะลงแข่งกับพวกแกเอง” ถ้าเป็นคุณ ได้รางวัลจากงานกลุ่มแต่รู้ทีหลังว่ามีเพื่อนอีกคนช่วยงานสำคัญโดยไม่ได้รับเครดิต คุณจะทำอย่างไรครับ? เรื่องมันมีอยู่ว่า... เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

🐾ลุ้นเป็น 1 ใน 10 ที่นั่งพิเศษในงาน Ready for Long Love กับ SKY&NANI 14 พ.ย. 69 ที่ Siam Square One เพียง Repost&Quote คำตอบว่า ถ้าขอพรให้น้องหมาแมวจรได้ 1 ข้อ จะขออะไร? ทุกการ Repost&Quote Royal Canin ร่วมสมทบยอดบริจาค 1 บาท #RoyalCaninTHxSkyNani #RoyalCaninReadyForLongLove

SKY-NANI FRIENOMENON FANCON 🤜🏻🤛🏻 🗓️ 15.02.2025 | Union Hall, Union Mall More Information : coming soon #HighSchoolFrenemyFinalEP #SkyNaniFancon #GMMTV @skywongraveee @Hirunkit_

ร้านผมเพิ่งเปิดได้ 12 วัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ ผมเปิดร้านกาแฟได้แค่สิบสองวัน ก็โดนรีวิวหนึ่งดาวแล้วครับ ลูกค้าคนนั้นเขียนว่า “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น” ผมนั่งอ่านอยู่หลังเคาน์เตอร์ตั้งนาน ตอนนั้นในร้านก็ไม่มีลูกค้าสักคน เลยยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปใหญ่ ก่อนเปิดร้านผมคิดภาพไว้หมดแล้วนะ ว่าตอนเย็นจะมีคนมานั่งคุยกัน มีเสียงหัวเราะ มีคนมาประจำจนจำเมนูกันได้ สุดท้ายเปิดมาครึ่งเดือน เสียงที่ได้ยินบ่อยสุดคือเสียงตู้เย็นตัด แม่โทรมาถามว่าวันนี้ขายดีไหม ผมบอกยังไม่ค่อยดี แกถามอีกว่า “เปิดเพลงบ้างหรือเปล่า ร้านกาแฟเขาต้องมีเพลงสิ” ผมบอกเปิดแล้วแม่ แต่ลำโพงมันเสีย เปิดดังหน่อยเสียงแตก แกก็เลยบอกเอาของที่บ้านมาใช้ก่อน ผมลากลำโพงเก่าไปตั้งวันรุ่งขึ้น เปิดเพลงยุคเก้าศูนย์ตามที่แม่ชอบ ตอนสายมีลูกค้าผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา สั่งอเมริกาโนแล้วเปิดคอมทำงาน ไม่ถึงสิบนาทีแกเดินมาถามว่า “พี่คะ ลดเสียงได้ไหม หนูต้องอ่านงาน” ผมก็ลด อีกพักหนึ่งแกมาอีก “ขอเบากว่านี้นิดหนึ่งได้ไหมคะ” สุดท้ายผมปิดเลยครับ แกยิ้ม บอก “ขอบคุณมากค่ะ” แล้วนั่งต่ออีกสามชั่วโมง ตอนแกกลับผมยังนึกเลยว่า อย่างน้อยวันนี้มีลูกค้าคนหนึ่งที่ชอบร้านเงียบ ๆ ของผม สองวันต่อมาอยู่ ๆ มีนักศึกษามาสี่คน สั่งน้ำคนละแก้วแล้วแยกย้ายไปนั่งคนละมุม ทุกคนมีคอมกับหูฟัง ไม่มีใครคุยกันเลย วันถัดมามาอีกหกคน พอวันเสาร์ เก้าอี้แทบไม่พอ ผมงงมากว่ารู้จักร้านจากไหน เพราะไม่ได้ซื้อโฆษณา ไม่ได้ทำโปรโมชันอะไรด้วยซ้ำ เลยลองถามน้องคนหนึ่ง เขาหยิบโทรศัพท์ให้ดู เป็นรูปรีวิวหนึ่งดาวของผมนั่นแหละครับ มีคนแคปไปลงกลุ่มนักศึกษา แล้วเขียนแคปชันว่า “เจอแล้ว ร้านที่ไม่ต้องคุยกับใคร” ใต้โพสต์มีคนตอบกันเต็มเลย บางคนบอกจะมาทำรายงาน บางคนบอกจะมานั่งอ่านหนังสือ มีคนหนึ่งพิมพ์ว่า “ขอให้เจ้าของร้านรักษาความเงียบนี้ไว้ด้วย” ผมอ่านแล้วก็ขำ คือผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้านแนวนี้เลย ลำโพงมันเสียเฉย ๆ แต่ลูกค้าเริ่มมาจริง ๆ ผมก็เลยลองจัดโต๊ะใหม่ เอาปลั๊กพ่วงไปไว้ตรงผนัง ซื้อโคมไฟมาเพิ่มสองดวง แล้วเขียนป้ายตัวเล็ก ๆ ว่า “คุยกันได้ครับ แต่อย่าเพิ่งตะโกน” ถึงตอนนี้ร้านผมเริ่มมีลูกค้าประจำ บางคนเจอกันแทบทุกวันแต่ไม่เคยคุยกัน จนวันหนึ่งฝนตกหนัก น้ำไหลเข้าตรงประตู น้องที่นั่งทำงานอยู่ลุกมาช่วยผมยกพรม อีกโต๊ะช่วยขยับเก้าอี้ มีคนเอาทิชชูมาเช็ดพื้น วันนั้นผมเพิ่งได้ยินเสียงทุกคนในร้านพร้อมกันเป็นครั้งแรก อาทิตย์ก่อนมีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา มองรอบร้านแล้วหัวเราะ บอกว่า “โห คนเยอะกว่าเดิมมากเลยนะพี่” ผมจำหน้าไม่ได้ เขาเลยบอกว่าเคยมาช่วงร้านเปิดใหม่ วันที่ทั้งร้านมีแค่เขากับผม ผมเริ่มคุ้น ๆ เขาพูดต่อ “รีวิวหนึ่งดาวนั่นผมเขียนเองครับ” ผมนี่วางผ้าเช็ดแก้วเลย เขาบอกว่าวันนั้นพาเพื่อนมาคุยงาน แล้วพอร้านเงียบมาก ทุกคำที่พูดเหมือนดังไปทั้งร้าน เขาเกร็งจนคุยไม่ออก เลยหงุดหงิดไปหน่อย เขาขอโทษแล้วบอกว่าจะกลับไปแก้คะแนนให้ ผมบอก “แก้เถอะพี่ หนึ่งดาวมันดูไม่ค่อยดี” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้ารีวิว แล้วนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะถามว่า “ถ้าผมแก้เป็นห้าดาว คนจะยิ่งมาเยอะไหม” ผมบอกไม่รู้เหมือนกัน เขามองโต๊ะที่แน่นเกือบทั้งร้าน แล้วพูดว่า “งั้นพี่ช่วยหาที่นั่งให้ผมก่อน เดี๋ยวผมค่อยแก้” ตอนนี้รีวิวเขาเป็นห้าดาวแล้วครับ แต่ข้อความยังเหมือนเดิมทุกคำ “ร้านนี้เงียบมาก เงียบจนไม่กล้าจาม ถ้าจะมานั่งคุยกับเพื่อน แนะนำไปร้านอื่น” แค่เติมท้ายไปว่า “แต่ถ้าอยากนั่งเงียบ ๆ ร้านนี้ดีจริง” ส่วนลำโพงเก่าที่แม่ให้มา ผมยังวางไว้หลังเคาน์เตอร์เหมือนเดิม ไม่ได้เปิดหรอกครับ เมื่อวานแม่แวะมาเห็นคนเต็มร้าน แกดีใจใหญ่ ถามว่าทำไมทุกคนนั่งเงียบกันหมด ผมบอกไม่รู้เหมือนกันแม่ แต่วันนี้กาแฟหมดตั้งแต่บ่ายสามแล้ว แม่เลยยิ้มแล้วกระซิบว่า “งั้นเอาลำโพงกลับบ้านก็ได้เนอะ” ผมบอก “พูดปกติก็ได้แม่ ไม่มีใครห้าม” ปรากฏว่าทุกโต๊ะหันมามองพร้อมกันอีกแล้วครับ ถ้ามีคนรีวิวร้านกาแฟว่า ‘เงียบเกินไป’ สำหรับคุณนี่คือข้อเสียหรือข้อดีครับ? ☕ เรื่องมันมีอยู่ว่า... เรื่องราวจากชีวิตประจำวันของใครบางคน ที่อะไร ๆ ก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ฝากกดติดตามกันไว้ แล้วมาเจอกับเรื่องเล่าใหม่ ๆ กันทุกวัน ประมาณหนึ่งทุ่มนะครับ

ขอบคุณคณะกรรมการ และแฟน ๆ ที่โหวตให้ BILLKIN ได้รับรางวัล Best Male Artist of the Year จากงาน The Guitar Mag Awards 2026 🏆 #GTM2026BestArtistxBILLKIN #TheGuitarMagAwards2026 #BillkinEntertainment #Bbillkin

สภาพร่างกายตอนนี้คือ สมองเด็ก หัวใจวัยรุ่น หูวัยทอง กระดูกวัยชรามาก

นี่ชอบคำพูดนึงของปันปันมาก ‘ไม่มีใครจะยินดีกับความสำเร็จของเราได้ 100% หรอก เพราะงั้นถ้าเจอแล้วรักษาเขาไว้ คนที่ไม่ขี้อิจฉา และรอยินดีกับทุกความสำเร็จเราเสมอ’