Peter Pan @peeras

บทปฐมฤกษ์ ! เมื่อ “ชุดไทย” กลายเป็นเป้าหมายการกลืนกินทางวัฒนธรรมที่ไม่เคยหยุดพัก ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อดีต แต่อยู่ที่ปัจจุบัน... เรากำลังเผชิญหน้ากับขบวนการฟอกขาวและเปลี่ยนป้ายชื่อสมบัติชาติไทยอย่างเป็นระบบ ในยุคที่โซเชียลมีเดียขับเคลื่อนกระแสโลก ปัญหาการพยายามเคลมวัฒนธรรมไทยโดยประเทศข้างบ้าน ไม่ใช่แค่การถกเถียงเรื่องประวัติศาสตร์โบราณเป็นครั้งคราวอีกต่อไป แต่มันได้กลายเป็น ยุทธศาสตร์การสร้างตัวตนด้วยการยืมมือคนอื่น ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่เวทีประกวดระดับสากล สื่อบันเทิง ไปจนถึงแคมเปญประชาสัมพันธ์ระดับชาติ ภาพจำและมรดกทางภูมิปัญญาของไทยกำลังถูกนำไปใช้โดยไร้การให้เกียรติ และนี่คือ ๓ ความจริงที่สังคมไทยต้องตระหนักและอย่านิ่งเฉย ! ๑. ลอกแม้กระทั่งแพทเทิร์นสมัยใหม่ !… อย่าเอาคำว่า "โบราณ" มาบังหน้า หากจะอ้างว่าศิลปะโบราณได้รับอิทธิพลต่อกัน นั่นคือเรื่องพันปีก่อน แต่สิ่งที่เราเห็นตัวแทนฝั่งประเทศข้างบ้านนำไปตัดเย็บและสวมใส่โปรโมตในเวทีโลกยุคปัจจุบัน คือแบบแผนของ ชุดไทยพระราชนิยม ชุดเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติในอดีตกาลนับพันปี แต่มีบันทึก วัน เดือน ปี การออกแบบไว้อย่างชัดเจนในประวัติศาสตร์ร่วมสมัย โดยเกิดขึ้นจากการที่ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง มีพระราชดำริให้ศึกษา ค้นคว้า และตัดเย็บขึ้นใหม่ในช่วงทศวรรษ 1960 (ก่อนการเสด็จประพาสยุโรปและสหรัฐอเมริกา) มีการทำงานร่วมกับผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์และช่างเสื้อชั้นนำ ออกมาเป็น ๘ แบบมาตรฐาน เช่น ชุดไทยเรือนต้น ชุดไทยจิตรลดา ชุดไทยอมรินทร์ ชุดไทยจักรี และชุดไทยศิวาลัย… การนำแพทเทิร์นการจับจีบ คัตติ้งสมัยใหม่ผสมผสานงานช่างหลวงสยาม ที่เพิ่งออกแบบมาได้เพียง ๖๐ กว่าปี ไปสวมใส่แล้วอ้างว่าเป็นชุดโบราณประจำชาติของตนที่มีมาแต่พันปี จึงเป็นตรรกะที่ค้านสายตาชาวโลกและหลักฐานทางประวัติศาสตร์อย่างสิ้นเชิง ๒. เคสเวทีนางงาม !… บังเอิญเหมือน หรือเจตนาชุบมือเปิบ ปัญหาการกลืนกินอัตลักษณ์นี้เห็นได้ชัดเจนที่สุดผ่านเวทีระดับนานาชาติอย่าง Miss Universe และเวทีประกวดต่าง ๆ ที่มักหยิบยกองค์ประกอบอัตลักษณ์ไทยไปใช้เป็นเครื่องมือสร้างกระแส… ตั้งแต่การนำชุดที่มีโครงสร้างห่มสไบปักดิ้นทอง ลวดลายพุ่มข้าวบิณฑ์ เครื่องประดับรัดเกล้า และท่วงท่าแบบนาฏศิลป์ไทยไปเดินนำเสนอหน้าตาเฉย… ลุกลามไปจนถึงกรณีอื้อฉาวที่เกิดขึ้น เมื่อกองประกวด Miss Universe ของกัมพูชาถูกจับได้ว่า แอบนำภาพถ่ายของคนไทยในชุดไทย ผลงานของช่างภาพและสตูดิโอไทย ไปตัดต่อใส่ในคลิปวิดีโอประชาสัมพันธ์การประกวดของตนเอง สะท้อนให้เห็นว่าแม้กระทั่งภาพนิ่งยังต้องหยิบยืมของไทยไปใช้ แล้วจะมีความน่าเชื่อถือตรงไหนมาอ้างความเป็นเจ้าของ… สิ่งที่น่ากังวลไม่ใช่แค่การลอกเลียนแบบดีไซน์หรือการละเมิดลิขสิทธิ์ภาพถ่าย แต่มันคือ “พฤติกรรมความเคยชิน” ที่จงใจนำเอาหยาดเหงื่อ งบประมาณ และความคิดสร้างสรรค์ของคนไทย ไปชุบตัวบนเวทีโลกโดยไม่ให้เครดิตประเทศต้นทาง ๓. ถึงเวลาที่คนไทยต้องหวงแหนและส่งเสียง ! วัฒนธรรมถ้าเราไม่ช่วยกันปกป้อง วันหนึ่งจะถูกคนอื่นยึดครองและเขียนประวัติศาสตร์ทับหน้าตาเฉย… เราไม่ได้ปฏิเสธมิตรภาพระหว่างประเทศ แต่ความถูกต้องทางประวัติศาสตร์และทรัพย์สินทางปัญญาเป็นเรื่องที่ยอมกันไม่ได้ การนิ่งเฉยไม่ได้แปลว่าเราใจกว้าง แต่มันเปิดทางให้ฝ่ายที่พยายามเคลมได้ใจ และสร้างชุดข้อมูลเท็จป้อนให้ประชาคมโลกเชื่อซ้ำๆ… ดังนั้น ถึงเวลาแล้วที่พวกเราจะต้องร่วมกันแสดงออกถึงความหวงแหน และร่วมกันส่งเสียงให้ชาวโลกได้รับรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นตัวจริง ใครกันแน่ที่เป็นตัวปลอม และใครกันแน่ที่ขี้ลักขี้ขโมย อย่างไรก็ตาม ที่สำคัญที่สุดคือ ในช่วงปลายปีนี้ ประเทศไทยเรากำลังอยู่ในหมุดหมายสำคัญระดับประวัติศาสตร์ เมื่อยูเนสโก (UNESCO) เตรียมพิจารณาประกาศขึ้นทะเบียน “ชุดไทย : ความรู้ งานช่างฝีมือ และแนวปฏิบัติการแต่งกายชุดไทยประจำชาติ” เป็นรายการตัวแทนมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติ (Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity) นี่คือบทพิสูจน์และคำตอบที่ทรงพลังที่สุดว่า ใครคือผู้สร้างสรรค์ ศึกษา ค้นคว้า และสืบทอดภูมิปัญญานี้มาอย่างแท้จริง มาร่วมกันส่งเสียง แสดงความภาคภูมิใจ และร่วมเป็นสักขีพยานเพื่อปกป้องมรดกของชาติไทย อย่าปล่อยให้ใครเอาสมบัติของบรรพบุรุษเราไปเปลี่ยนป้ายชื่อบนเวทีโลกอีกต่อไป ! ถึง…ประเทศมิจฉาชีพขี้ลักขี้ขโมย ! บทนี้เป็นแค่บทปฐมฤกษ์ในการคัมแบคทวงคืนความจริงเท่านั้น ! ต่อไปเราจะเพิ่มความเข้มมากขึ้นอีกในการเอาความจริงเข้าสู้กับความเท็จของพวกคุณ เพื่อให้ชาวโลกได้รู้ว่าใครกันแน่คือของจริง และใครกันแน่คือหัวขโมย Cr: วุฒิ วรคุณ #UNESCO #ChudThai

รากศัพท์ไม่ใช่สิทธิบัตร: เมื่อ “คำยืมและนิทานปรัมปรา” ไม่อาจทดแทนงานฝีมือจริง คนเขมรมักทึกทักเอาว่า เมื่อคำว่า สไบ มีรากศัพท์มาจากภาษามอญ-เขมร ชุดไทยสวมใส่สไบทั้งหมดจึงต้องเป็นกรรมสิทธิ์ของตนนี่คือความสับสนระหว่าง "การยืมคำในภาษา" กับ "งานฝีมือที่จับต้องได้" พฤติกรรมของคนเขมรโดยเฉพาะผู้มีอำนาจและนักวิชาการบางกลุ่ม กำลังโหนตรรกะวิบัติที่สับสนระหว่าง วิวัฒนาการทางภาษา กับ ภูมิปัญญาเชิงช่าง ทั้งที่ภาษาเป็นสิ่งที่ข้ามพรมแดนได้ง่ายดายจากการไปมาหาสู่ค้าขายแลกเปลี่ยน แต่คำยืมไม่เคยเป็นตราประทับผูกขาดสิ่งประดิษฐ์ในอารยธรรมโลก ตัวอย่างง่ายๆ เช่น: ▪️ Pajamas (ชุดนอน): พจนานุกรม OED บันทึกว่าคำนี้มาจากภาษาเปอร์เซีย/ฮินดี (pāy-jāmeh) แต่แพตเทิร์นชุดนอนสากลสองชิ้นติดกระดุมถูกประดิษฐ์และตัดเย็บโดยโลกตะวันตก อินเดียจึงไม่อาจอ้างสิทธิ์ผูกขาดชุดนอนของคนทั้งโลก ▪️ Cravat (เนกไท): หนังสือ The Little Book of the Cravat บันทึกว่า ฝรั่งเศสยืมคำว่า cravate มาจากผ้าพันคอทหารรับจ้างชาวโครแอต (Croat) ในศตวรรษที่ 17 แล้วราชสำนักฝรั่งเศสนำมาตัดเย็บประดิดประดอย โครเอเชียจึงไม่สามารถเคลมเนกไทสากลทั้งหมดเป็นของตน ▪️ Jeans & Denim: คำว่า Jeans เพี้ยนมาจากเมืองเจนัวในอิตาลี (Gênes) และ Denim มาจากเมืองนีมส์ในฝรั่งเศส (de Nîmes) แต่กางเกงยีนส์เดนิมตอกหมุดทองแดงอันเป็นเอกลักษณ์ เกิดจากนวัตกรรมและสิทธิบัตรของสหรัฐอเมริกา (สิทธิบัตรเลขที่ 139,121 ค.ศ. 1873) ▪️ Kimono (กิโมโน): แม้โครงสร้างกิโมโนญี่ปุ่นจะรับอิทธิพลจากชุดฮั่นฝูราชวงศ์ถังของจีน (Liza Dalby, Kimono, Yale University Press) แต่งานย้อมยูเซ็นและการผูกโอบิอันประณีต ได้หล่อหลอมเป็นอัตลักษณ์เฉพาะของช่างญี่ปุ่นที่จีนไม่อาจทวงคืนได้ เมื่อย้อนกลับมาดูคำว่า สไบ ที่เป็นคำยืมสามัญใช้ร่วมกันในลุ่มน้ำอุษาคเนย์จริง แต่ “พจนานุกรมไม่เคยทอผ้าได้ด้วยตัวเอง” เทคนิคการจับจีบอัดพลีท (ผ้ากลีบ) ผ้ายกทอง การปักสะดึงกรึงไหมด้วยดิ้นข้อดิ้นโปร่ง และธรรมเนียมการห่มผ้าชั้นสูง ล้วนเป็นงานประณีตศิลป์ที่มีชีวิตของราชสำนักสยาม ซึ่งมีชื่อทางการบัญญัติไว้ในกฎมณเฑียรบาลอยุธยามาช้านานว่า “ผ้าสะพัก” และ “ผ้าห่มนาง” เมื่อหลักฐานไม่มี รมว. จึงต้องถอยไปโหน “นิทานพระทอง-นางนาค” ความจนมุมต่อหลักฐานทางประวัติศาสตร์สิ่งทอนี้ ปรากฏชัดเจนที่สุดในคลิปคำกล่าวของ ดร. เพือง สกุณา (Phoeurng Sackona) รัฐมนตรีว่าการกระทรวงวัฒนธรรมและวิจิตรศิลป์ของกัมพูชา ที่ยอมรับบนเวทีว่ากำลังมีข้อพิพาทเรื่องสไบกับประเทศเพื่อนบ้าน แต่แทนที่จะงัดจดหมายเหตุ เอกสารประวัติศาสตร์ หรือหลักฐานโบราณคดีสิ่งทอมาแสดง ดร. เพือง กลับถอยร่นไปอ้าง "นิทานปรัมปราเรื่องพระทอง-นางนาค" และยกพิธีเดินจับชายสไบในงานแต่งงานมาอ้างความชอบธรรมให้กับฝั่งตนเอง ในแวดวงวิชาการสากล การเอานิทานปรัมปรามาเป็นหลักฐานอ้างสิทธิ์ในมรดกทางวัฒนธรรมถือเป็นเรื่องไร้สาระอย่างยิ่ง และแปลกประหลาดมากที่คนระดับรัฐมนตรีเจ้ากระทรวงวัฒนธรรมต้องลดตัวลงไปใช้วิธีนี้ เพราะหากดูตามหลักฐานประวัติศาสตร์ชั้นต้นจริงอย่างพงศาวดารจีนราชวงศ์เหลียง (Liang Shu) ยุคฟูนันดั้งเดิมบันทึกไว้ชัดเจนว่า ชนพื้นเมืองและสตรีต่างเปลือยกายล่อจ้อน จนพราหมณ์ต้องเอาผ้ามาผ่ารูสวมหัวให้ ยุคฟูนันไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าใส่ แล้วจะมีผ้าสไบอัดพลีทปักดิ้นทองให้เจ้าบ่าวเดินเกาะชายผ้าได้อย่างไร? อีกทั้งพิธีการผูกหรือจับชายผ้าบ่าวสาวก็มีรากมาจากพิธีแต่งงานพราหมณ์-ฮินดูของอินเดีย (Saptapadi) ซึ่งเป็นวัฒนธรรมร่วมที่กัมพูชารับธรรมเนียมนี้มาจากอินเดีย ก่อนที่จะลุกขึ้นมาเคลม ช่วยไปสืบค้นหาเอกสารและหลักฐานเชิงประจักษ์มารองรับคำกล่าวอ้างของฝั่งกัมพูชาให้ได้เสียก่อน และนี่คือเหตุผลที่ตอบคำถามชัดเจนว่า ทำไมกัมพูชาถึงไม่เคยกล้ายื่นเรื่องขอขึ้นทะเบียนชุดห่มสไบเป็น "ชุดประจำชาติ" ต่อ UNESCO แบบตรงไปตรงมา แต่กลับต้องใช้วิธีลักไก่ แอบยัดไส้สไบเข้าไปในชุดแต่งงานโบราณแทน เพราะพวกเขารู้ดีแก่ใจว่าไม่มีหลักฐานเอกสารหรือสายช่างฝีมือโบราณใดๆ มารองรับความต่อเนื่องทางประวัติศาสตร์ได้เลย หากจะอ้างว่ากัมพูชารับอิทธิพลสยามไปแล้วกลายเป็นชุดของตนเองเหมือนกิโมโนญี่ปุ่น ก็ยิ่งขัดแย้งกับหลักฐานประวัติศาสตร์ เพราะญี่ปุ่นพัฒนาต่อยอดจนเกิดนวัตกรรมของตนเองที่จีนไม่มี แต่ภาพถ่ายชนชั้นสูงกัมพูชาในศตวรรษที่ 19 เป็นเพียง "การบริโภคแฟชั่นจากกรุงเทพฯ" เท่านั้น พงศาวดารและบันทึกข้าหลวงฝรั่งเศสยืนยันตรงกันว่า ราชสำนักกัมพูชาในยุคนั้นขาดแคลนช่างฝีมือชั้นสูง ทั้งผ้ายกทองลายอย่าง ผ้าสะพักตาดทอง และเครื่องประดับ ล้วนต้องสั่งซื้อหรือได้รับพระราชทานจากกรุงเทพฯ การสั่งซื้อผ้าในรูปแบบของสยามนำเข้ามาใช้งานในราชสำนักกัมพูชา ไม่เคยทำให้ผู้ซื้อกลายเป็นเจ้าของภูมิปัญญา แน่นอนว่ากัมพูชาก็สามารถทอผ้าและมีสิ่งทอเป็นของตนเองในรูปแบบของผ้าทอชั้นสูงของกัมพูชาก็มีแต่กลับไม่เคยถูกเชิดชูและนำมาใช้ในราชสำนักกัมพูชาและชนชั้นนำของกัมพูชา นั่นต่างหากคือความน่าอับอายของคนเขมรเองที่ไม่รู้คุณค่าของสิ่งทอประจำชาติตน ที่สำคัญ คำยืมจากสยามก็มีปรากฏในราชสำนักเขมรก็มีไม่น้อย เพราะเป็นที่รับรู้กันดีว่านับตั้งแต่ปลายกรุงศรีอยุธยาและต้นกรุงรัตนโกสินทร์เป็นต้นมา ราชสำนักกัมพูชาโดยเฉพาะชนชั้นปกครองต่างล้วนได้รับอิทธิพลจากสยาม ยกตัวอย่างผลงานของ ศ.ดร. ศเวรอส ปู (Prof. Saveros Pou) นักภาษาศาสตร์เขมรผู้ทรงคุณวุฒิระดับโลกแห่งสถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์แห่งชาติฝรั่งเศส (CNRS) ในผลงาน Recherches sur le vocabulaire cambodgien: Les mots d'origine siamoise en khmer และงานของ Judith M. Jacob (มหาวิทยาลัยลอนดอน) ต่างชี้ชัดว่า ราชสำนักกัมพูชาได้รับคำศัพท์ชั้นสูง สถาปัตยกรรม และนาฏศิลป์ไปจากราชสำนักสยามอย่างเป็นระบบ เช่น คำว่า พระที่นั่ง (Preah Thinang), ละคร (Lakhon หรือ ลโขล), มงกุฎ (Makut) และลำดับยศ เช่น คำว่า หม่อม ดังนั้น รากศัพท์และนิทานปรัมปราเป็นเพียงร่องรอยการติดต่อทางภาษาและความเชื่อ แต่งานประณีตศิลป์ย่อมเป็นกรรมสิทธิ์และอัตลักษณ์ของผู้ที่สร้างสรรค์และสืบทอดมันขึ้นมาด้วยฝีมือช่างอย่างเป็นระบบแบบแผนที่แท้จริง ซึ่งไม่สามารถแอบอ้างกันได้ เอกสารอ้างอิง: ▪️Oxford English Dictionary (OED): ประวัติและการใช้คำ pyjamas/pajamas (คำยืมแองโกล-อินเดียน จากเปอร์เซีย pāy-jāmeh) ▪️Chaille, François. The Little Book of the Cravat. Flammarion, 2004 (การรับแฟชั่นผ้าพันคอโครแอตเข้าสู่ราชสำนักฝรั่งเศส) ▪️U.S. Patent Office: สิทธิบัตรเลขที่ 139,121 (ค.ศ. 1873, สิทธิบัตรการตอกหมุดยีนส์ของ Jacob Davis และ Levi Strauss) ▪️Dalby, Liza. Kimono: Fashioning Culture. Yale University Press, 1993 (รากเหง้าฮั่นฝูสู่มรดกเชิงช่างเฉพาะตัวของกิโมโนญี่ปุ่น) ▪️Liang Shu (梁書 - พงศาวดารราชวงศ์เหลียง): บันทึกสภาพสังคมและชนพื้นเมืองยุคฟูนัน ▪️กฎหมายตราสามดวง: กฎมณเฑียรบาล (บันทึกโบราณราชประเพณีว่าด้วยเครื่องยศฝ่ายใน: "ผ้าสะพัก" และ "ผ้าห่มนาง") ▪️Pou, Saveros. Recherches sur le vocabulaire cambodgien: Les mots d'origine siamoise en khmer. Journal Asiatique, Paris (งานวิจัยชี้คำยืมภาษาไทยในราชสำนักเขมร: พระที่นั่ง, หม่อม, เครื่องยศ) ▪️Jacob, Judith M. The Traditional Literature of Cambodia. Oxford University Press, 1993 (การถ่ายทอดคำว่า "ละคร" และคำศัพท์นาฏศิลป์จากสยาม) #UNESCO #ThaiCulture #StopClaimingThaiCulture #ChudThai #RoyalThaiCostume #IntangibleCulturalHeritage #SaveThaiCulture #Thailand

📌 #Cambodia in 1965 (B.E. 2508) ✅ Welcoming Prince Ranariddh, dressed in the traditional “Sampot” attire. ✅ A theatrical performance featuring traditional Khmer “Sampot” attire. ✅ Student uniform. Cr. Beem News #TruthFromCambodia

x.com/i/article/2095…

เหล่าผู้รัก ประชาธิปไตย ไม่เคยสงสัยว่าทำไม ท่านปรีดี ถึงหนีไปอยู่จีน ซึ่งเป็นประเทศคอมมิวนิสต์ หาใช่ประเทศประชาธิปไตยไม่ คนที่เอื้อเฟื้อปรีดีและครอบครัวเวลานั้นให้มี บ้าน รถ มีแม้แต่คนขับรถให้ ก็คือ จีน ที่เป็น คอมมิวนิสต์ ทั้งยังอยู่ดี กินดี กว่าคนจีนทั่วไปด้วย กล่าวคือจณะที่คนจีนต้องเข้าแถวรอรับการบริการ แต่ครอบครัวปรีดี มีอภิสิทธิ์สูงมาก ไม่ต้องเข้าแถว ลูกปรีดี ได้เรียนฟรีหมด เติ้งเสี่ยวผิงไปเยี่ยม ถึงกับบอกว่า บ้านไม่สมฐานะปรีดีให้ย้ายไปอยู่ สถานกงศุลอังกฤษในจีนและมี "ทหาร" คอยเฝ้ารักษาการณ์ให้คลอด ถามว่าจีนคอมมิวนิสต์ ดีกับปรีดีและครอบครัวขนาดไหน ก็ต้องถามแม่พูนสุกที่เอ่ยปากชมจีนไม่ขาดว่า เราหนีร้อนไปพึ่งเย็น ฉันไม่เคยลืมประเทศจีน ไม่เคยลืมราษฎรจีน ราษฎรเขาทั้งหลายเสียสละให้เราสุขสบาย เหอะ ๆ #2475รุ่งอรุณแห่งการปฏิวัติ #2475dawnofrevolution #๒๔๗๕รุ่งอรุณแห่งการปฏิวัติ

พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๑๐ เมื่อครั้งทรงฝึกหัดโขน ในปี ๒๕๐๓ โรงเรียนอนุบาลสมประสงค์ ผู้ที่ถวายการฝึกหัดโขนให้พระองค์ในครั้งนั้น คือ นายฉลาด พกุลานนท์ (ผู้เชี่ยวชาญการแสดงโขนลิง ของกรมศิลปากร) facebook.com/10005744220973…

รู้หรือไม่🇹🇭..ทำไมทหารไทยที่ไปรบจึงไม่รู้สึกเกรงกลัวต่อความตายที่รออยู่เบื้องหน้า? ก็เพราะพวกเขารู้ว่าเขาทำเพื่อใคร และแม้ต้องจากโลกนี้ไปเขาก็พร้อมเสมอ ฉะนั้นเขาจึงรบสุดแรงใจและแรงกาย . ขอเป็นกำลังใจแด่ทหารแนวหน้าที่ยังคงปกป้องประเทศไทยช่วงสงกรานต์นี้ 🙏🙏🙏

Retweet if you believe Netanyahu is a war criminal.

@huang_huixian @404NOTF65767728 ถ้าให้ไทยไปสอนมันก็ไม่ใช่ละคอนโขล เขมรน่ะสิ มันก็เป็นโขลกลายพันธุ์นะ unesco, มันจะกลายเป็นโขนไทย ไม่ได้อนุรักษ์เขมรออริจินัลนะ

@pchanybbaekh ใช่ ๆ อย่างนี้ต้องยกเลิกบำนาญทิ้ง จะได้ไม่ต้องเล่นใหญ่ ให้หมออดเงินบำนาญเลย

A Thai oil tanker safely passed through the Strait of Hormuz after diplomatic coordination between Thailand and Iran, Bangchak Corporation has confirmed. 🔴 LIVE updates: aje.news/rcsjp4

@915Terra87812 @anna_nunaa @AmazingThailand ห๊ะเขมรคือแม่แบบ?คุณเป็นคนไทยเชื้อสายเขมรใช่ไหมถึงได้มีข้อมูลแบบนี้ เขมรที่ฆ่าล้างเผ่าพันธ์ ไร้รากเหง้า ไม่มีวัฒนธรรมชัดเจนในปัจจุบัน ได้แต่คอยเคลมของไทยที่เคยเป็นเจ้าอาณานิคมเขมรมาก่อน432ปี ทำไมถึงต้องเอาของเขมรมา ทั้งๆที่เขมรยังสืบหาหลักฐาณไม่ได้นอกจากกำแพง และไม่มีการเก็บรักษา

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

เขมรแดงตระกูลฮุน มันเจ้าเล่ห์มาตลอด หวังผลักภาระให้ไทย บ้านเขมร อพยพที่อำเภอ บันเตียอำปึล อุดรมีชัย ใกล้ชายแดนไทย โรงพยาบาลไทย โรงเรียนไทย ห้างสรรพสินค้าไทย บันเตียอำปึล ของโจรเขมร อยู่ติดกับอำเภอพนมดงรัก สุรินทร์ ต้องทำรั้วกันหมาเขมร เข้ามาไทย ในทุกรูปแบบ facebook.com/photo?fbid=122…

@blackskinsister @ChatttanKarl @EVILSAGAGemini ตายไม่เยอะ ไม่ต้องเกณฑ์ทหารเพิ่มหรอก

แกงจืดชนถึงจะรู้ คุณเกลือ ข้ามฟากรู้คุณเรือ เมื่อนั้น เข้าป่ายามปะเสือ ฝ่ายหาปืนนา ศึกติดบ้านอัดอั้น รู้คุณทหาร พระราชนิพนธ์พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ร.๖

บูรณะปราสาทหินพิมาย ปี ๒๕๐๗ - ๒๕๑๒ ภาพยนต์นี้ ยืนยันได้ว่า ช่างฝีมือไทย แห่งกรมศิลปากร มีความสามรถ ที่จะบูรณะ ปราสาทตาควาย ของไทย ที่ อาชญากรสงครามเขมร ใช้เป็นบักเกอร์ เชื่อมั่นในภูมิปัญญา และ ความสามารถของชนชนติไทย

@thestandardth ยังไงก็ไม่จบ ถ้าแบบเรียนเขมรยังสอนว่า ไทยเป็นผู้ร้าย ที่ขโมยสมองอันน้อยนิดของเขามา

ช่วยกันแชร์ไปให้มากที่สุด น้ำท่วม ขอให้ผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือ กรอกข้อมูลในระบบนี้ jitasa.care เพื่อระบุตำแหน่ง พี่ๆทหารในพื้นที่ สามารถช่วยเหลือได้เร็วขึ้น และแม่นยำ (ขณะนี้กำลังดู Real Time และจัดเจ้าหน้าที่) #น้ำท่วมน้ำใจคนไทยไม่ทิ้งกั

จริง ยังทำสงครามกันอยู่จะค้าขายทำhereอะไร.. #ไทยกัมพูชา

🇹🇭🩵🇹🇭#ทรงพระเจริญ🇹🇭🩵🇹🇭#ทรงตรัสเรื่องความรักของในหลวงรัชกาลที่๙