Rafał Hurkowski @rhurkowski

@Naton92 Brawo Naton!

Pracowity weekend przede mną. Plus jeszcze serial o Di Marii, a @cwiakala polecił dokument o Argentyńczykach: youtu.be/74Qm5kcHc3E?si… To raczej dwa weekendy 🙂

Pięknie jest położony stadion Como, chociaż to taki obiekt typu Polska - początek lat 00.

Kawałek o @LukaszFabianski z 2014 roku napisany na @polsatsport z perspektywy małego miasteczka, Drezdenka (2002 rok), gdzie późniejszy bramkarz Arsenalu, Swansea i West Ham United zbierał pierwsze szlify. Na tej piłkarskiej pustyni (województwo lubuskie nigdy nie miało klubu w Ekstraklasie) 17-latek dał się poznać jako człowiek skromny, grzeczny, może trochę nieśmiały. Przeciwieństwo typowego bramkarza, czy w ogóle stereotypowego piłkarza. Gwiazdeczki. Gdy inni rozmawiali, on się przysłuchiwał. Nie dał po sobie poznać, że już wtedy był młodzieżowym reprezentantem Polski. Ten, mogłoby się wydawać niepewny siebie młokos (mierzył wtedy niespełna 177 cm), na boisku potrafił jednak wychodzić z sytuacji krytycznych, a moi rozmówcy podkreślali, że jego późniejsza kariera była efektem mentalnego poukładania, pokory, tego, że już wtedy przychodził na trening kilka godzin wcześniej. Nie był charyzmatyczny jak Artur Boruc. Miał inny zestaw cech, dzięki któremu zaszedł tak daleko. W Lubuszaninie mieli jeszcze kilku zawodników z potencjałem, jak Bartosz Romańczuk, który z Drezdenka przeniósł się prosto do Wolfsburga, ale kariery tam nie zrobił, czy Radosław Cierzniak - poźniej Wisła Kraków, Legia Warszawa i szkockie Dundee United. Piłkarza takiego formatu już jednak w Drezdenku nie było. Dziś, gdy w wieku 41 lat Fabian kończy karierę, miło jest sobie uświadomić, że ten normalny, fajny, spokojny facet odniósł tak spektakularny sukces. Jak widać, nie trzeba być jakimś nie wiadomo jakim kozakiem. Wystarczy talent i profesjonalizm. hurkowski.wordpress.com/2014/05/18/nar…

Dalej - cykl reportaży, napisanych z Robertem Murawskim, "Śladami Lewandowskiego": hurkowski.wordpress.com/2015/08/25/sla… hurkowski.wordpress.com/2015/09/10/sla… hurkowski.wordpress.com/2015/10/02/sla… hurkowski.wordpress.com/2015/11/13/sla… Cytował nas Maciej Słomiński w swojej książce o Lewym, ale poza tym temat nie odbił się jakimś szerokim echem. Zakładałem, że będzie lepiej. Sama praca przy cyklu była jednak świetna - pojeździliśmy po Warszawie i okolicach, porozmawialiśmy z ludźmi, porobiliśmy zdjęcia (na blogu się nie wgrały). Prawdziwa reporterska robota. Taka praca sprawiała satysfakcję. Podobnie było z tekstem "E-Legia na śmierć Gwardii", również napisanym z Robertem: hurkowski.wordpress.com/2015/03/23/e-l… Zapomniany klub, zrujnowany stadion, Warszawa. Super klimaty :) I taka to była przygoda. Poza tym mam na koncie jeszcze wywiady m.in. z: Kamilem Grosickim, Cezarym Kucharskim, Henrykiem Kasperczakiem, Waldemarem Kitą, Olegiem Salenką czy Justem Fontainem oraz kilkadziesiąt innych tekstów, których tu nie wymieniłem, a które znajdziecie na moim blogu. Newsów, krótkich tekścików, relacji z meczów, spisywania ekspertów, reasearchów oczywiście tu nie wymieniam, a były ich setki - codzienna media-workerska praca, która nie do końca mnie interesowała. Może tych większych tekstów mogło być więcej? Może bardziej mainstreamowe tematy? Może. Ja się z nikim nie ścigałem. Poza tym ciążyła mi trochę ta łatka "syna Romana" i wolałem zająć się czymś innym. Zupełnie od podstaw. Na własny rachunek. Z perspektywy czasu sądzę, że także sama praca w Polsacie nie była dla mnie właściwym kierunkiem. Telewizja to zupełnie nie moja bajka, a tam siłą rzeczy miała pierwszeństwo. Ja chciałem pisać. Jak ojciec. Może powinienem spróbować sił w Przeglądzie Sportowym, gdzie miałem szansę na staż? Nie wiem. Dziś, w dobie YouTube'a i TikToka, dziennikarze piszący są na drugim planie. Mam wrażenie, że z każdym rokiem coraz mniej osób czyta dłuższe teksty. Chcemy wszystko mieć na już. Teraz. Wiem po sobie. Ale to już temat na inną historię. W każdym razie, trochę mi tego pisania brakuje. Może kiedyś uda się jeszcze hobbystycznie do tego wrócić. Najważniejszy jest wartościowy temat. Potem już pójdzie. 2/2

Po ośmiu latach od zakończenia przygody z dziennikarstwem, wrzuciłem na bloga trochę swoich tekstów. Takie moje portfolio. Pamiątka z tamtych czasów. Kilka z nich ma dla mnie szczególną wartość - albo się przy nich napracowałem, albo zbierały dobre recenzje, albo po prostu miło spędziłem czas pracując nad nimi. Zawsze też ceniłem w pisaniu możliwość spojrzenia głębiej, dlatego w wielu z nich piłka była jedynie tłem dla osobowości, historii, miejsc. Mojej ukochanej Warszawy. Także kilka z tych ważniejszych: hurkowski.wordpress.com/2011/07/01/zap… - mój pierwszy tekst. O legendarnym dziennikarzu sportowym i moim tacie. Napisany z perspektywy 19-latka, który pół roku wcześniej stracił rodzica. Jest emocjonalnie, prywatnie, może trochę niedojrzale. I generalnie sielankowo, choć w środowisku powszechnie wiadomo, że ojciec miał trudny charakter. Mimo wszystko, był facetem z jajami. Posiadał wiele cech, które mi imponowały - charyzma, inteligencja, pracowitość, cięty język i pióro. Lubił iść pod prąd, robił sobie wrogów, ale potrafił też zjednywać sobie ludzi. Przede wszystkim - był autentyczny. Był jakiś. Z tego, co pamiętam, o tym tekście na swoim blogu wspominał Przemysław Rudzki, ale nie mogę sobie przypomnieć szczegółów. To było 15 lat temu. hurkowski.wordpress.com/2012/07/15/pra… - o warszawskiej dzielnicy Bródno, kojarzonej z patologią i blokowiskami, a która wychowała kilku znanych, charakternych piłkarzy. Inspiracją - film Prawo Bronxu Roberta De Niro oraz fascynacja pewną uroczą mieszkanką tej dzielnicy. Tekst opublikowany na Weszło.com w 2012 roku, co było dla mnie ogromnym sukcesem - zaczytywałem się wtedy w artykułach Krzysztofa Stanowskiego, właściciela tego portalu. Potem przyszło jeszcze wyróżnienie od Michała Pola - trzecie miejsce w konkursie "Notka Roku". Gdy wręczał mi książkę, stwierdził, że nie wiedział, że jestem synem Romana. Tym większa była moja satysfakcja - tekst był obiektywnie niezły. hurkowski.wordpress.com/2013/04/16/gad… - jeden z moich pierwszych wywiadów na Polsatsport.pl i od razu z Robertem Gadochą, legendą Orłów Górskiego, człowiekiem, który nie rozmawiał z mediami od kilkunastu lat, a na którym ciążyły poważne zarzuty natury obyczajowej. Oskarżał go m.in. Grzegorz Lato. W rozmowie ze mną odniósł się do całej afery, ale czy przekonująco? Nie wiem. Jakieś to wszystko dla mnie zagmatwane. W każdym razie, kontakt z Gadochą umożliwił mi śp. Tadeusz Fogiel. Człowiek o złotym sercu i wielkiej klasie, który w tamtych trudnych czasach zastąpił mi ojca. Szkoliłem się dziennikarsko spisując jego wypowiedzi dla Przeglądu Sportowego. Bardzo mi go brakuje. Sam wywiad odniósł duży sukces - cytowały go największe portale, Roman Kołtoń opublikował jego fragmenty w swojej książce, udzieliłem wypowiedzi Antoniemu Bugajskiemu do tekstu na Onecie, a Sebastian Staszewski, mój dawny kolega z Polsatu i bardzo zdolny dziennikarz, którego kariera w późniejszych latach potoczyła się imponująco, powiedział mi, że - co jak co - ale tego wywiadu to mi zazdrości. Bardzo miłe wspomnienia. Swoją drogą, szkoda, że na stronie Polsatu nie można już tego tekstu przeczytać - z powodów technicznych, usunięto wszystkie artykuły sprzed 2015 roku. Odnośnik na Wikipedii Gadochy przekierowuje więc do mojego bloga, a nie do oryginalnego źródła. Przynajmniej mam wyświetlenia. hurkowski.wordpress.com/2016/08/31/war… - po tym tekście autentycznie bałem się wychodzić z domu. "Warszawiaku, dlaczego kibicujesz Legii?" - dzisiaj dałbym już raczej inny tytuł. Treść na pewno bardzo kontrowersyjna, ale oparta na wiedzy książkowej. Pamiętam, że legijny Twitter jechał ze mną równo, z kolei reszta Polski i oczywiście Czarne Koszule - przyklaskiwali. Tekst generował chore wyświetlenia na Polsatsport.pl, a zainspirował mnie do niego - może nie dosłownie, tylko bardziej ogólnie do zbadania tematu Polonii - Michał Komar podczas pisania pracy licencjackiej. I takie teksty czasem muszą powstać, żeby nie było nudno. 1/2

onet.pl/sport/przeglad…

Wciąż spływają do mnie prośby od dziennikarzy o kontakt do Roberta Gadochy. Niestety, jedyna znana mi osoba, która utrzymywała z nim regularną relację, od kilku lat nie żyje. W załączonym tekście parę słów o tym, w jaki sposób w 2013 roku udało mi się do niego dotrzeć.

Pożegnaliśmy Thadee

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Od lewej: Przemysław Łonyszyn, Paco Gento, Henryk Kasperczak, Roman Hurkowski, Tadeusz Fogiel, niżej Rafał Hurkowski. Zdjęcie zrobione po meczu oldbojów Polska - Real Madryt w 2006 roku.

R.I.P Przyjacielu

Roman Kołtoń @KoltonRoman

5 years ago

R.I.P Tadeusz Fogiel (urodzony 20.09.1946 w Byczynie, zmarł 22.01.2022 w Paryżu). Profesor sztuki poligraficznej, menedżer piłkarski, wspaniały przyjaciel polskich sportowców - kochał lekkoatletykę, patriota 🇵🇱

25 31 469 0 0

Kilka słów ode mnie na temat słynnego wywiadu z Robertem Gadochą z 2013 roku. Materiał Antoniego Bugajskiego.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

przegladsportowy.pl/pilka-nozna/ro…

Młodzi dali radę :) polsatsport.pl/wiadomosc/2017…

Nieciecza na dwójce Guardiana. WOW theguardian.com/football/blog/…

Patologia w domu -> sierociniec w Stargardzie -> rodzina zastępcza w USA -> kariera w NFL? #AmericanDream polsatsport.pl/wiadomosc/2016…

Warszawiaku, dlaczego kibicujesz Legii? Krótka lekcja historii. polsatsport.pl/wiadomosc/2016…

Niepokonane miasto, niepokonany klub. Martwa jedenastka z Konwiktorskiej… (na 1 sierpnia) polsatsport.pl/wiadomosc/2016…

T.Fogiel o dawnych transferach: Deyna i Boniek w PSG, prezes, który zamknął się w pokoju, lewa kasa za Ziobera: polsatsport.pl/wiadomosc/2015…