Seda Çıtak @sdactak

🙄

AZURA🪩 @TropicalSoulll

11 hours ago

Aslan yükselenler ilişki ve iş değişikliğine hazır olun. Evlilik düşünceleri olabilir veya yeni girişimcilikler düşünüyor olabilirsiniz. Pluto 7. Ev transiti bunu size verebilir

8 13 578 14K 103

İnsan tercihleriyle yaşar.. Dolunay mesajı olsun. 🌕

#dolunay Boğa Dolunayı der ki; İçinde hareketsiz kalan, alışkanlıklarınla kök salmış tüm enerjileri uyandır ve onları ateşin dönüştürücü gücüyle buluştur. Bir zamanlar sana güven veren ama artık gelişimine hizmet etmeyen düzenleri geride bırakmaktan korkma. Çünkü gerçek güven, hiçbir şeyin değişmemesinde değil; değişimin içinde de kendi merkezinde kalabilmendedir. Eski düzenin yıkılmasına izin ver ki yeni yaşamın kök salacak alanı bulabilsin. Hatırla, yaşam yalnızca korumaya çalıştığın düzeni değil, inşa etmeye cesaret ettiğin yeni gerçekliği de destekler.. Şifa olsun 🪽

Demek ki..

🤷🏼‍♀️

mert @goremiyorm

5 days ago

hayatini yoluna koymaya calisirken hayatin da sana koymaya calismasi what a concept amk

9 2K 16K 212K 500

Şu an tek motivasyonum Şebnem Ferah konseri.. 🎤

Vuruldum.

Aytuğ Akdoğan @AytugAkdogan

2 weeks ago

Ölüme dair okuduğum en iyi paragraf. Acımasızca dürüst. “Artık bir daha ölemezdi” diye sevdiğin birinin ölümüne sevinmezsin elbette, ama vurduğun dipten daha fazla düşemeyeceğin, bir daha hiçbir şey seni bu kadar üzemeyeceği için tuhaf bir şekilde rahatlayabilirsin.

29 281 2K 65K 751

Neden olduğunu hala anlayamadığım bigün durup dururken bana içindeki tüm nefreti kusan, benimse hayatımdan çıkarmakla yetindiğim en yakın arkdşm zannettiğim şahıs kişisi ortak arkdşmza beni sormuş. Ne manağğğ? Cnm seni rahatta görmek isterim ama benim masamda değil 🙋🏼‍♀️

Mük.

Zeynep Turan @twitburc

2 weeks ago

#zeynepturan #twitburc

0 6 226 13K 7

Astrolojik olarak sert bir gezegen açısı aldığınızda, bir ölüm, bir yaralanma veya bir kavga ile karşı karşıya kaldığınızda veya üzücü bir olay yaşadığınızda muhtemelen o gün sert bir açı alıyorsunuz demektir. İşte tam o gün ve 2 gün sonrasında da önemli bir işe başlamayın, hayatınızda önemli bir güncelleme yapmayın, hatta hiçbir şey yapmayın. İşlerinizi erteleme yoluna gidin, kimseye randevu vermeyin, hayatın olağan akışının dışına çıkın çünkü muhtemelen halen o negatif açının etkisinde olabilirsiniz ve sizi sıkıntıya sokabilecek durumlara girebilirsiniz. Bu tarz dönemler mola dönemleri olmalıdır, ufak bir exit size iyi gelecektir. Zorlamanın anlamı yoktur.

Parkinson hastalığı.

Az önce bir şey okudum. Diyor ki; “İnsan insanın rengini alır.” Çok doğru..

Doğrudur.

Zeynep Turan @twitburc

2 months ago

#GününÖzeti; Her karar, bir yolculuktur.

1 23 402 27K 9

"acta non verba." "sözler değil, eylemler."

Geçmiş bunu pek kabul etmiyor. Arada geliyor. Gece mesela. İnsan gündüzleri daha akıllı. Yapacak işleri var çünkü. Gece olunca bütün filozoflar işsiz kalıyor ve insan kendi hayatını düşünmeye başlıyor. Tehlikeli saatler. Bazen onu özlüyorum hâlâ. Ama artık dönmesini istemiyorum. İkisi aynı şey değilmiş. Bunu geç öğrendim. Bir insanı özleyebilir ve yine de hayatında istemeyebilirmişsin. Kalp bunu anlayabiliyor. Gurur zaten anlamıştı. Aklın haberi biraz geç oldu. Bizim evde kurumlar arası iletişim hiçbir zaman iyi değildi. Sonra insan kendine dönüyor. Ama bıraktığı yerde bulamıyor kendini. Masaya bakıyorsun. Eski sen yok. Yatakta yok. Aynada biraz var. Gözlerinin çevresinde birkaç çizgi bırakmış. Onları da zaman yapmış diyorlar. Zamanın üzerine çok suç atıyoruz. Bazılarını insanlar yaptı. Bazılarını biz. Bazı yaraların faili meçhul kalması belki daha iyi. Çünkü her acıya bir suçlu bulunca iyileşmiyorsun. Sadece mahkeme uzuyor. Benim mahkeme uzun sürdü. Savcı bendim. Hâkim bendim. Sanık bazen oydu. Bazen bendim. Tanıkların hepsi hafızamdı. Güvenilir değillerdi. Her gece başka türlü anlattılar. Sonunda dosyayı kapattım. Kimse beraat etmedi. Kimse ceza da almadı. Hayatın adaletle pek ilgilenmediğini öğrendim. Bazı hikâyeler çözülmüyor. Sadece sona eriyor. İnsanın bunu kabul etmesi yıllar alabiliyor. Çünkü biz sonlardan çok açıklamaları seviyoruz. “Neden?” Ne kadar zavallı bir kelime. Beş harf. Bir insanın ömründen beş yıl götürebiliyor. Artık neden diye sormuyorum. Oldu. Bu kelime daha kısa. Ve garip biçimde daha merhametli. Oldu. Sevdim. İnandım. Yanıldım. Acıdı. Geçti. Bak, insanın bütün büyük trajedisi altı kelimeye sığıyor. Bir de hayatını bunları anlamaya harcıyor. Biraz komik aslında. Şimdi bazen aynaya bakıyorum. Fotoğraftaki o eski adamı aramıyorum artık. Onu kurtaramam. Zaten kurtarılmak istediğinden de emin değilim. Çünkü o adam âşıktı. Âşık insanın felakete karşı tuhaf bir kibri vardır: “Benimki farklı,” der. Değilmiş. Buna da güldüm sonunda. İnsan kendi enkazına gülebiliyorsa orada artık yeni bir şey başlamıştır. Ben ona umut demiyorum henüz. Büyük kelimelerden biraz soğudum. Aşk. Sonsuzluk. Kader. Ruh eşi. Hepsi çok konuşuyor. Ben artık küçük kelimeleri seviyorum. Sabah. Kahve. Sessizlik. Bugün. Özellikle bugün. Çünkü geçmiş çok şey istedi benden. Gelecek de ne getireceğini söylemiyor. Bugün ise fazla pazarlık yapmıyor. Geliyor. Masaya oturuyor. Ve ilk defa karşımdaki sandalyede kimsenin olmaması beni korkutmuyor. Çünkü sonunda anladım: Boş sandalye her zaman terk edilmek değildir. Bazen insanın kendisine ayırdığı yerdir.

Arada sesini duyuyorum. Ama artık kalkıp bakmıyorum. İnsan birinin yokluğuna da alışıyor demek ki. Bunu öğrenmek istemezdim. Bazı bilgiler insanı geliştirmiyor. Sadece daha sessiz yapıyor. Eskiden geceleri onu düşünürdüm. Şimdi bazen düşünmediğimi fark ediyorum. İşin tuhafı, bu da biraz canımı acıtıyor. Çünkü unutmak da küçük bir ihanet. Bir zamanlar onsuz yaşayamayacağını söylediğin birinin adını bütün gün hatırlamamak mesela. Kalp utanmıyor bundan. İşine devam ediyor. Atıyor. Kahve içiyorsun. Birileri arıyor. Saçma bir şeye gülüyorsun. Akşam oluyor. Dünya, senin büyük aşkını pek ciddiye almıyor açıkçası. Güneş yine doğuyor. Faturalar geliyor. İnsanlar evleniyor. İnsanlar ayrılıyor. Markette domatesin kilosu değişiyor. Ve sen bir zamanlar hayatının sonu sandığın şeyin hayatının içinde olmuş bir şey olduğunu anlıyorsun. Belki iyileşmek budur. Hatırayı öldürmek değil. Onu evin içinde daha küçük bir odaya taşımak. Anahtarı da üzerinde bırakmak. Çünkü bazı geceler insan kendi yarasını özlüyor. Saçma. Ama insan zaten en çok kendisine zarar veren şeylere “benim” demeyi seviyor

Aşk bitti. İnsan böyle söyleyince bir şeyin gerçekten bittiğini sanıyor. Oysa biten aşk değilmiş. Sabah ona söyleyeceğin şeyler, gece yanında uyuyacağını düşündüğün kadın, gelecek yaz, birlikte yaşlanacağınız saçmalığı, hatta kavga ederken kullanacağın cümleler bile bir süre ortada kalıyormuş. İnsan gidiyor. Zaman kalıyor. Önce onun olmadığı zamanı fark ediyorsun. Sonra yokluğun da seninle birlikte yaşlandığını. Bir süre sonra daha az düşünüyorsun onu. Buna iyileşmek diyorlar. İnsanların kelimelere karşı inanılmaz bir iyimserliği var. Ben iyileşmedim. Sadece acının evde dolaşmasına alıştım. Eskiden karşıma oturuyordu. Şimdi başka odada. Arada sesini duyuyorum. Ama artık kalkıp bakmıyorum

#GününÖzeti; Mevsimler birbirini itmez. Bulutlar gökyüzünde yarış etmez. Her şey kendi zamanında olur.

Yaz kızım bugün miladını! 12.08.2026

Gazapizm şöyle demiş; Bir gün bana tercih ettiğin herkes seni terk edecek “İşte o gün beni hatırla”