Claudio Escobares @Caescob

"Hijos de perra, se robaron el show"…. La actuación de Queen en Live Aid el 13 de julio de 1985 no fue solo un concierto; es considerada unánimemente por críticos e historiadores de la música como la mejor presentación de rock en vivo de todos los tiempos. En apenas 21 minutos, la banda dio una cátedra magistral de dominio escénico y conexión humana que cambió las reglas de los megaconciertos para siempre. El "arte" de esos 21 minutos radicó en una combinación perfecta de urgencia, preparación y el magnetismo animal de un frontman en la cúspide de sus poderes. Mientras la mayoría de los artistas de Live Aid subieron a tocar sus éxitos improvisando o quejándose de los problemas de sonido, Queen se encerró una semana entera en los Shaw Theatre de Londres. Cronometraron cada segundo y cada transición para asegurarse de meter la máxima energía posible en el tiempo asignado. Antes de Live Aid, Queen estaba pasando por una crisis interna, desgastada por las giras y el relativo fracaso de sus lanzamientos en Estados Unidos. Se rumoreaba que la banda estaba cerca de la separación. Esos 21 minutos reescribieron su destino. Al bajar del escenario, Elton John entró al camerino de la banda y les dijo: "Hijos de perra, se robaron el show". La actuación no solo revitalizó la carrera de Queen sino que demostró que el rock de estadios era el arte definitivo de la era moderna. x.com/Arteymas_/stat…

When this donkey wants to hug his keeper, he comes to his shop, opens the door, and waits for him to let him in.

Portland Japanese Garden is the most beautiful and authentic Japanese garden outside of Japan. Autumn is a special time of year when the Garden is transformed into a stunning display of color. This is a beautiful Japanese lace leaf maple.

En los años 70, el griego 🇬🇷 Stamatis Moraitis vivía en Estados Unidos 🇺🇸 cuando los médicos le diagnosticaron cáncer de pulmón en etapa terminal. El pronóstico era devastador: de 6 a 9 meses de vida. En lugar de someterse a costosos tratamientos agresivos, pensó en algo más pragmático: los funerales en EE.UU. eran carísimos, mientras que en su tierra natal, la pequeña isla de Icaria (Grecia), sería gratis, así que regresó a su pueblo para pasar sus últimos días. Pero al llegar, no se acostó a esperar la muerte. Cambió su estilo de vida por completo: Cultivó su propio huerto, comió verduras frescas, aceite de oliva, pan casero y cero ultraprocesados. Caminó por colinas, recogió uvas y trabajó la tierra bajo el sol del Mar Egeo. Bebía vino artesanal sin químicos, rodeado de amigos, risas y cero estrés. Pasaron los meses y no murió. Y pasaron los años... y las décadas. Años más tarde, regresó a EE.UU. para buscar a los médicos que le dieron el diagnóstico terminal. Todos habían muerto. Stamatis Moraitis murió en 2013 a los 98 años (aunque él aseguraba tener 102). La causa no fue el cáncer, sino la vejez. Su caso se convirtió en uno de los grandes símbolos de las "Zonas Azules" (Icaria), demostrando que la paz, la buena alimentación, la comunidad y el movimiento diario son la mejor medicina.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

@Caescob Sí. Me lo confundí con Ferreyra-Km 80. Tantos años tomando el Coata que paraba antes de llegar a Córdoba que era una localidad. Gracias por la aclaración.

Szokujące jak i zastanawiające jak przeżył tyle lat mając otwór w ciele, przypominam że wtedy jeszcze takich antybiotyków jak dzisiaj nie było? Beaumont sam na początku uznał, że St. Martin nie przeżyje nawet doby. Rana była rozległa: uszkodzone żebra, płuco, przepona i duży otwór w żołądku, przez który wychodziła treść pokarmowa. Przez pierwsze dni była gorączka, problemy z oddychaniem i martwica tkanek. Karmiono go doodbytniczo, bo nic nie zostawało w żołądku. To, że organizm w ogóle to przetrwał, wynikało głównie z trzech rzeczy: młodego wieku i bardzo dobrej kondycji (był silnym voyageurem), tego, że nie doszło do niekontrolowanego, śmiertelnego zakażenia jamy brzusznej (peritonitu) ani sepsy, podstawowej opieki rannej, jaką Beaumont mógł wtedy zapewnić (czyszczenie, usuwanie ciał obcych, drenaż ropni, opatrunki, a nawet miejscowe stosowanie rozcieńczonego kwasu). Antybiotyków nie było, aseptyka była w powijakach, a krwawienie (bloodletting) i inne zabiegi często bardziej szkodziły niż pomagały. Mimo to część ludzi z ciężkimi ranami przeżywała — jeśli organizm dał radę opanować infekcję w krytycznej fazie i rana się „zrosła” w sposób, który ograniczał dalsze zakażenia. Tutaj akurat żołądek zrosnął się ze skórą, tworząc trwałą przetokę z czymś w rodzaju naturalnej zastawki ze śluzówki. Dzięki temu treść nie wylewała się ciągle, a otwór można było zakrywać kompresem.⁠ 👇👇 "Przez przypadek został postrzelony z muszkietu. Przeżył, ale rana pozostawiła trwały otwór prowadzący bezpośrednio do jego żołądka. Alexis St-Martin został ranny w 1822 roku w Kanadzie. Lekarz William Beaumont zauważył, że dzięki powstałej przetoce może obserwować proces trawienia u żywego człowieka. Przez kolejne lata przeprowadził na St-Martinie ponad 200 eksperymentów. Wkładał do jego żołądka kawałki jedzenia przywiązane do sznurka, a później wyciągał je i sprawdzał, jak przebiega trawienie. Badania pozwoliły lepiej poznać działanie soku żołądkowego i rolę kwasu solnego w trawieniu. Historia miała jeszcze jeden niezwykły finał. Gdy St-Martin zmarł w 1880 roku, jego rodzina celowo zwlekała z pogrzebem, obawiając się, że lekarze wykradną ciało, aby zbadać jego słynny żołądek. Portal do historii"

From powerful winds to flying debris, meteorologist @StephanieAbrams was in Navarre, Florida, as Hurricane Isaias moved ashore. Here's a look back at her coverage throughout the storm 🌀

Tropical Storm Rachel battered Southern California, bringing severe storm surges and heavy coastal flooding to communities like Long Beach and Newport Beach. Unusually high tides combined with large swells to overwhelm shorelines, pushing seawater directly into coastal streets and neighborhoods. As local crews scrambled to deploy sand berms and water pumps to mitigate the flooding, the system also caused significant beach erosion and hazardous surf conditions across the region.

keyboard_arrow_left Previous keyboard_arrow_right Next

Fascynujące i co najważniejsze autentyczne wydarzenie😍👇 "Brytyjczyk Rob Howie cieszył się kąpielą w morzu razem ze swoją córką u wybrzeży Wyspy Północnej Nowej Zelandii, gdy ta spokojna chwila nagle przybrała zupełnie nieoczekiwany obrót. 🌊👨‍👧 Nagle pojawiło się stado delfinów — utworzyły one ciasny krąg wokół ojca i dziecka, jakby celowo zmuszając ich do pozostania w jego wnętrzu. Rob kilkakrotnie próbował odpłynąć, lecz za każdym razem dwa delfiny zaganiały go z powrotem do środka kręgu, jakby chciały chronić ich przed niewidzialnym zagrożeniem. 🐬✨ Wkrótce przyczyna stała się jasna: w stronę brzegu zbliżał się żarłacz biały o długości około trzech metrów. Wtedy zachowanie delfinów gwałtownie się zmieniło — zaczęły uderzać ogonami o powierzchnię wody i wykonywać szybkie, skoordynowane ruchy, próbując przestraszyć rekina i go odpędzić. 🦈⚡ Przez około czterdzieści minut delfiny utrzymywały ochronny krąg wokół Roba i jego córki, nie pozwalając im odpłynąć, dopóki rekin całkowicie się nie oddalił. Dopiero wtedy umożliwiły ludziom opuszczenie kręgu i dotarcie w bezpieczne miejsce. Zdarzenie zostało zarejestrowane przez ratownika na oczach kilku plażowiczów i stało się kolejnym z wielu przykładów niezwykłych zachowań ochronnych delfinów, które niejednokrotnie broniły ludzi przed potencjalnym zagrożeniem ze strony rekinów. 🐬🤍 #fblifestyle via Kawa z mlekiem"

I jeszcze jeden komentarz, bo sprawa jest bardzo głośna i pokazuje jak przeciwnicy Prezydenta się skompromitowali👇 "Andrzej Szeptycki nazwał Emmanuela Pacquiao wynajętym Filipińczykiem. Ten historyczny ignorant i, jak się okazało, dyplomatoł jest wiceministrem nauki w rządzie Donalda Tuska. BOKSER WSZECH CZASÓW, POLITYK, FILANTROP. KIM JEST MANNY PACQUIAO? 🥊 Manny Pacquiao, a właściwie Emmanuel Dapidran Pacquiao, to postać, która wykracza daleko poza ramy sportu. Uznawany za jednego z najwybitniejszych bokserów wszech czasów, Filipińczyk stał się globalną ikoną, symbolem determinacji i nadziei dla milionów ludzi. [...] 👉 Kariera Manny’ego Pacquiao to kalejdoskop spektakularnych zwycięstw i rekordów, które na stałe zapisały się w historii boksu. Jego droga od nieznanego nastolatka do światowej megagwiazdy jest dowodem na to, że talent połączony z tytaniczną pracą może przełamywać wszelkie bariery. Przez ponad dwie dekady “Pac-Man” dominował w ringach na całym świecie. [...] 👉 Manny Pacquiao to znacznie więcej niż tylko sportowiec. Jego popularność na Filipinach przełożyła się na imponującą karierę polityczną. 👉 W 2010 roku został wybrany na kongresmena, a w 2016 roku na senatora, gdzie pełnił funkcję do 2022 roku. 👉 Jako polityk skupiał się na walce z ubóstwem, będąc współautorem ustawy o darmowym dostępie do Internetu. W 2022 roku kandydował na urząd prezydenta Filipin. 👉 Kampanię oparł na hasłach walki z korupcją, jednak ostatecznie zajął trzecie miejsce, zdobywając około 3,66 miliona głosów. 👉 Równolegle prowadzi szeroką działalność charytatywną, finansując z własnej kieszeni budowę „Wioski Pacmana” w prowincji Sarangani, zapewniającej darmowe domy dla setek rodzin. Czytaj więcej na: bas-3.pl/manny-pacquiao/ 🔻 🔻 🔻 🔻 🔻 🔻 🔻 🔻 🔻 👉 Wiceminister nauki prof. Andrzej Szeptycki oznajmił, że "UPA to byli trochę ukraińscy żołnierze niezłomni"... 👉 Baczyński Wołynia nie przeżył spotkania z "ukraińskimi żołnierzami niezłomnymi"... Czytaj więcej na: facebook.com/permalink.php?… 📸 Patryk Słowik na X: x.com/PatrykSlowik/s… Monika Najdowska"

Patryk Słowik @PatrykSlowik

3 weeks ago

Polski wiceminister myśli, że śmieje się z polskiego prezydenta. Przy tym obraża filipińskiego polityka i tamtejszy autorytet. Brawo. Jak to szło z tymi dyplomatołkami? ((tyle dobrego, że nikt nie wie za granicą, kim jest wiceminister Szeptycki))

336 1K 9K 105K 159

O tym pewnie mało kto z Was słyszał!!!👇 "Kapitan PLL LOT porywa własny samolot, by uciec z rodziną do Berlina Zachodniego. Na pokładzie ma uzbrojonych milicjantów i agentów bezpieki, a na ogonie myśliwce Układu Warszawskiego. 12 lutego 1982 roku Czesław Kudłek startuje z Warszawy do Wrocławia. Zamiast na Dolny Śląsk, kieruje maszynę nad terytorium NRD, kłamiąc pasażerom o rzekomych ćwiczeniach wojskowych. Przechwycony przez radzieckie i enerdowskie Migi, wykonuje brawurowy manewr: wypuszcza podwozie sugerując lądowanie we wschodnim Berlinie, po czym nagle odbija i osiada na amerykańskim lotnisku Tempelhof. Podczas gdy kapitan z rodziną proszą o azyl, reszta pasażerów i strażnicy z kałasznikowami wracają do kraju. Władze PRL skazały pilota zaocznie na 15 lat więzienia, a złośliwi zaczęli rozwijać skrót LOT jako „Landing On Tempelhof”. Tylko w latach 1981–1982 polskie porwania samolotów stanowiły blisko jedną czwartą takich zdarzeń na całym świecie. Portal do historii"

"Masakra miała miejsce 23 stycznia 1870 roku nad rzeką Marias na terytorium Montany. Bezpośrednim powodem było morderstwo Malcolma Clarke'a 17 sierpnia 1869 roku. Został zabity przez Owl Child – młodego wojownika – i jego towarzyszy na Ranczu Clarke'a. Zabójstwo rozpaliło opinię publiczną, co spowodowało, że generał Philip Sheridan wysłał grupę kawalerii dowodzoną przez majora Eugene'a Bakera, aby wytropić i ukarać stronę, która dopuściła się przestępstwa. W momencie ataku obóz indiański nie był chroniony, ponieważ większość mężczyzn w tym czasie polowała. Podczas całej akcji zginęło około 200 Indian, w większości kobiety, dzieci i starsi mężczyźni. Masakra ta, jest określana jako największa rzeź Indian, jakiej kiedykolwiek dokonały wojska amerykańskie"

Dobra rada, jeśli już masz początki alzheimera to zapisz w widocznym miejscu aby co dzień sobie o tym przypomnieć👇 "Ścieraj kurz, jeśli trzeba, myj okna, trzep dywany. Planuj, naprawiaj, dopinaj wszystko na ostatni guzik, staraj się sprostać wszystkim oczekiwaniom. Ale pamiętaj – z czasem się zestarzejesz, a wiele rzeczy nie będzie już tak łatwych jak teraz. I gdy pewnego dnia odejdziesz – jak my wszyscy kiedyś odejdziemy – nikt nie będzie się przejmował tym, ile razy starłeś kurz, ile okien umyłeś czy ile rachunków zapłaciłeś. Ludzie zapamiętają tylko Twoją przyjaźń, Twoją radość, Twoją miłość i to, czego ich nauczyłeś… Więc żyj pełnią życia, czerp z niego jak najwięcej i ciesz się każdą chwilą radości. Kawa z mlekiem"

"Temple Grandin jako dziecko została zamknięta w pokoju, podczas gdy dorośli debatowali, czy w ogóle da się z nią nawiązać kontakt. Nie była agresywna. Nie była niebezpieczna. Była niewygodna. Lekarze określili ją jako „uszkodzoną neurologicznie” i otwarcie rekomendowali umieszczenie w instytucji. Rodzinie radzono, by obniżyła oczekiwania i nie liczyła na przyszłość. Mowa była niepewna. Kontakt wzrokowy prawie nie istniał. Reakcje emocjonalne nie mieściły się w schematach, które dają innym poczucie bezpieczeństwa. System miał gotowe rozwiązanie: usunąć ją z pola widzenia, zarządzać nią po cichu, nie budować przyszłości wokół kogoś, kto zakłóca porządek społeczny. Uratowała ją nie życzliwość. Uratowała ją odmowa. Jej matka odrzuciła diagnozę i zmusiła szkoły, by przyjęły Temple — choć nie były na to przygotowane. Ceną były ciągłe drwiny, kary i niezrozumienie. Nie istniał jeszcze język dostosowań ani inkluzji. Istniała tylko wytrzymałość. Z czasem różnica stawała się coraz wyraźniejsza. Temple nie radziła sobie z small talkiem. Za to potrafiła widzieć systemy w najdrobniejszych szczegółach. Myślała obrazami. Całe środowiska pojawiały się w jej umyśle w pełni ukształtowane. Dla większości było to dziwne. Później zrozumiała, że było to rzadkie. Ta odmienność stała się szczególnie groźna, gdy weszła w świat nauk o zwierzętach. Rzeźnie projektowali ludzie, którzy nie myśleli jak zwierzęta. Proste linie. Ostre kontrasty. Hałas. Cienie. Panika. Za nią urazy i straty. Branża obwiniała zwierzęta. Grandin obwiniła projekt. Chodziła po obiektach, których doświadczeni inżynierowie unikali. Wskazywała rzeczy, których nikt nie chciał słyszeć: zwisający łańcuch, odbicie światła na metalu, ciemne przejście wyglądające dla zwierzęcia jak przepaść. Często odrzucano jej ton, zanim jeszcze oceniono jej pomysły. Wielokrotnie słyszała, że ktoś inny powinien prezentować jej pracę. Odmówiła. Zamiast tego postawiła na wyniki. Spokojniejsze zwierzęta. Mniej urazów. Wyższa wydajność. Dane zmuszały do słuchania tam, gdzie osobowość zawodziła. System jej nie zaakceptował — tolerował ją, bo musiał. Cena nigdy nie zniknęła. Pozostała izolacja społeczna. Wystąpienia publiczne budziły lęk. Każde z nich wymagało przygotowania na granicy fizycznego bólu. Ale wycofanie oznaczałoby oddanie kontroli nad jej pracą ludziom, którzy nie widzieli tego, co widziała ona. Po latach powiedziała: „Świat potrzebuje różnych rodzajów umysłów”. To nie była zachęta. To było ostrzeżenie. Niepokoi nie to, że Temple Grandin odniosła sukces. Lecz to, jak szybko system uznał ją za wadliwą, zanim w ogóle rozważył, że problem może tkwić w samym projekcie systemu. Nie nauczyła się dopasowywać. Zmusiła instytucje do współpracy z kimś, kogo nie potrafiły znormalizować. I właśnie dlatego jej praca wciąż ma znaczenie." za Kawa z mlekiem

"W 2000 roku Anne Carson odebrała w swoim gabinecie niespodziewany telefon. Po drugiej stronie był Michael, jej starszy brat, o którym przez ponad dwadzieścia lat prawie nic nie słyszała. Przywitał ją dziecięcym przezwiskiem: „Pinhead”. Michael opuścił rodzinę pod koniec lat 70. Przez kolejne lata podróżował po różnych krajach Europy i Azji. Od czasu do czasu wysyłał pocztówkę, ale Anne wiedziała bardzo niewiele o tym, jak naprawdę wyglądało jego życie. Tamta rozmowa sprawiła, że rodzeństwo wreszcie zaczęło planować spotkanie. Michael mieszkał w Kopenhadze, w Danii. Anne postanowiła tam pojechać, żeby zobaczyć się z bratem po tylu latach. Tydzień przed jej przyjazdem Michael zmarł. Anne mimo wszystko poleciała do Kopenhagi. Na miejscu poznała wdowę po swoim bracie oraz jego psa. Spotkanie, na które oboje czekali tak długo, nie mogło już dojść do skutku. Michael zmarł wiosną 2000 roku. Następnej zimy Anne kupiła pusty zeszyt i zaczęła zbierać wszystko, co pozostało jej z jego życia. Rodzinne fotografie. Fragmenty listów. Wspomnienia ze wspólnego dzieciństwa i pojedyncze słowa z nielicznych rozmów, które udało im się odbyć. Carson była poetką i znawczynią literatury klasycznej. Jeszcze z czasów studiów znała wiersz rzymskiego poety Katullusa, napisany niemal dwa tysiące lat wcześniej i poświęcony bratu, który również zmarł daleko od domu. Był to poemat 101. Anne zaczęła tłumaczyć go słowo po słowie, przeplatając przekład własnymi refleksjami, fotografiami oraz dokumentami związanymi z Michaelem. Tak powstała książka, której początkowo wcale nie zamierzała publikować. Przez lata traktowała ją jako prywatne dzieło, które pokazywała tylko jednej osobie naraz. Dopiero później znalazła sposób, by ją powielić, nie tracąc przy tym jej pierwotnego charakteru. W 2010 roku ukazało się „Nox” — dzieło, którego tytuł po łacinie oznacza „noc”. Nie była to zwyczajna książka. Składała się z długiego pasa papieru złożonego jak harmonijka i zamkniętego w szarym pudełku. Na kolejnych stronach odtworzono stare fotografie, niepełne listy i odręczne notatki. Wiele szczegółów z życia Michaela pozostało niewyjaśnionych. Anne zebrała wszystko, co zdołała zachować, ale nawet te dokumenty nie wystarczały, by odtworzyć lata ich rozłąki. 8 października 2026 roku 76-letnia Anne Carson otrzymała Literacką Nagrodę Nobla. Akademia Szwedzka doceniła jej niezwykłą umiejętność prowadzenia dialogu z literaturą klasyczną oraz tworzenia nowych form pisarskich. Wśród jej dzieł znajdowała się także książka, która zaczęła się od prywatnego wspomnienia o bracie. Michael nigdy jej nie zobaczył. Po ponad dwudziestu latach znów pojawił się w życiu siostry. Zadzwonił do niej i oboje umówili się na spotkanie. Z tego niedoszłego spotkania pozostało szare pudełko pełne fotografii, listów i słów, które Anne zachowała dla niego." za Przytulność

A może warto pójść za tym przykładem i przetransferować go do Polski? Co o tym sądzisz?👇 "Przez prawie dziesięć lat Hody Childress raz w miesiącu wchodził do tej samej apteki, wyciągał z kieszeni złożony banknot studolarowy i zostawiał go na ladzie. Tylko jedna osoba wiedziała, po co to robi. Była nią Brooke Walker — właścicielka i farmaceutka prowadząca Geraldine Drugs w Geraldine, niewielkim miasteczku w stanie Alabama, liczącym około 900 mieszkańców. Wszystko zaczęło się mniej więcej w 2012 roku. Pewnego dnia Hody zapytał Brooke, czy zdarza się, że ktoś z okolicy przychodzi po leki, ale musi odejść z pustymi rękami, bo po prostu nie stać go na wykupienie recepty. Brooke odpowiedziała, że niestety tak. Wtedy Hody położył na ladzie 100 dolarów. Poprosił, aby wykorzystała te pieniądze wtedy, gdy ktoś nie będzie w stanie zapłacić za potrzebne lekarstwa. Postawił jednak dwa warunki. Nie chciał wiedzieć, komu pomógł. I osoba, która otrzyma pomoc, również nie miała dowiedzieć się, kto za nią zapłacił. Gdyby ktoś pytał, skąd wzięły się pieniądze, Brooke miała odpowiedzieć tylko: — To błogosławieństwo od Pana Boga. Miesiąc później Hody pojawił się ponownie. Zostawił kolejne 100 dolarów. Potem wrócił następnego miesiąca. I następnego. Robił tak przez lata. Hody Childress był rolnikiem, weteranem amerykańskich sił powietrznych i emerytem. Utrzymywał się głównie z oszczędności oraz świadczenia emerytalnego. Nie był bogatym człowiekiem i za jego comiesięcznym gestem nie stał żaden wielki majątek. Apteka korzystała z pozostawianych przez niego pieniędzy przede wszystkim wtedy, gdy ktoś nie miał ubezpieczenia albo gdy ubezpieczyciel nie pokrywał kosztu danego leku. Brooke Walker szacowała, że dzięki tym 100 dolarom zwykle udawało się pomóc mniej więcej dwóm osobom miesięcznie. Przez blisko dziesięć lat oznaczało to setki ludzi. Wielu z nich nigdy nie dowiedziało się, kto zapłacił za ich lekarstwa. Pod koniec 2022 roku Hody coraz bardziej podupadał na zdrowiu. Chorował na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc i w końcu nie był już w stanie sam chodzić do apteki. Wtedy po raz pierwszy musiał zdradzić swój sekret. Opowiedział o wszystkim swojej córce, Tanii Nix, i poprosił ją, aby od tej pory to ona zanosiła pieniądze. Hody Childress zmarł 1 stycznia 2023 roku. Miał 80 lat. Kilka dni później, podczas jego pogrzebu, Tania opowiedziała ludziom, co jej ojciec robił przez wszystkie te lata. Wieść szybko rozeszła się po Geraldine. Ludzie, którzy kiedyś otrzymali lekarstwa i nie mieli pojęcia, kto za nie zapłacił, po raz pierwszy poznali prawdę. Jedna z kobiet przypomniała sobie lek, którego jej ubezpieczenie nie chciało pokryć. Ktoś wtedy anonimowo za niego zapłacił. Inna rodzina dowiedziała się, że to właśnie z pieniędzy Hody’ego sfinansowano drogi EpiPen potrzebny dziecku w nagłym przypadku alergicznym. A potem wydarzyło się coś, czego Hody już nie zobaczył. Do Geraldine Drugs zaczęli przychodzić ludzie z własnymi pieniędzmi. Rodzina, sąsiedzi, mieszkańcy miasteczka, a nawet osoby, które wcześniej same skorzystały z anonimowej pomocy, chciały kontynuować to, co rozpoczął. Apteka utworzyła specjalny Hody Childress Fund, z którego do dziś można opłacać leki osobom, których zwyczajnie na nie nie stać. Przez dziesięć lat Hody robił wszystko, by nikt nie poznał jego nazwiska. Nie potrzebował podziękowań. Nie chciał pochwał ani rozgłosu. Chciał tylko, aby w chwili, gdy ktoś stanie przy aptecznej ladzie i okaże się, że brakuje mu pieniędzy na potrzebny lek, pomoc już tam na niego czekała. Dopiero po jego śmierci mieszkańcy miasteczka zrozumieli, ile razy ten zwyczajny, złożony banknot studolarowy ratował kogoś z sytuacji, w której musiałby wybrać między lekarstwem a pustym portfelem. I chyba właśnie dlatego ta historia porusza tak mocno. Bo czasem największe dobro dzieje się wtedy, gdy nikt nie patrzy. Przytulność"

"Przez niemal trzydzieści lat Farrah Fawcett i Ryan O’Neal byli razem, rozstawali się, wracali do siebie, a mimo to nigdy nie wzięli ślubu. W czerwcu 2009 roku, kiedy ciężko chora Farrah przebywała w szpitalu w Los Angeles, Ryan ponownie zadał jej to pytanie. Tym razem — jak później sam opowiadał — odpowiedziała „tak”. Ich historia zaczęła się w 1979 roku. Farrah była wówczas w separacji z Lee Majorsem, choć ich rozwód został sfinalizowany dopiero w 1982 roku. Ryan O’Neal należał już wtedy do najbardziej rozpoznawalnych gwiazd Hollywood. W 1985 roku urodził się ich syn, Redmond. Nigdy nie potrzebowali małżeństwa, żeby być razem, ale trudno też nazwać ich związek spokojnym. Były kłótnie, zdrady i długie okresy pełne napięć. W 1997 roku, po siedemnastu latach wspólnego życia, rozstali się. Wydawało się, że to już koniec. Cztery lata później u Ryana O’Neala zdiagnozowano przewlekłą białaczkę szpikową. Farrah wróciła do niego. Była przy nim podczas leczenia i z czasem znów zostali parą. Choroba O’Neala weszła w remisję. W 2006 roku los odwrócił role. U Farrah zdiagnozowano raka odbytu. Po początkowym leczeniu choroba powróciła, a następnie dała przerzuty do wątroby. Przez kolejne lata aktorka szukała różnych możliwości terapii, podróżowała w poszukiwaniu leczenia, dokumentowała część swojej walki z chorobą i do końca próbowała ją powstrzymać. Ryan pozostawał przy niej przez cały ten czas. W czerwcu 2009 roku jej stan był już bardzo poważny. Wtedy O’Neal powiedział Barbarze Walters, że po raz kolejny poprosił Farrah o rękę. — Znowu poprosiłem ją, żeby za mnie wyszła, i zgodziła się — powiedział. Przez lata zadawał jej to pytanie wiele razy. Doszło nawet do tego, że oboje zaczęli żartować z kolejnych oświadczyn. Tym razem jednak, jak podkreślał, mówił całkowicie serio. Kiedy Barbara Walters zapytała, dlaczego nie pobiorą się od razu, O’Neal odpowiedział, że zrobią to wtedy, gdy Farrah będzie w stanie powiedzieć „tak” podczas ceremonii — choćby tylko skinieniem głowy. Nie zdążyli. Farrah Fawcett zmarła 25 czerwca 2009 roku w Saint John’s Health Center w Santa Monica. Miała 62 lata. Ryan był przy niej. Do ślubu nigdy nie doszło. Pozostał ich syn, niemal trzy dekady wspólnej historii — burzliwej, pełnej rozstań i powrotów — oraz te ostatnie oświadczyny, złożone wtedy, gdy oboje przeszli już chyba przez każdą możliwą formę bycia razem i osobno. Po trzydziestu latach bez ślubu zdecydowali się na niego dopiero wtedy, gdy czasu na jego zorganizowanie zostało już niemal za mało." za Przytulność

"W Hiszpanii grupa pracowników medycznych podjęła decyzję, której trudno nazwać zwyczajną. Zamiast kolejnej procedury postanowili spełnić życzenie ciężko chorego pacjenta. Zabrali go nad morze. Nie po to, by leczyć go w typowym znaczeniu tego słowa. Nie po to, by wykonywać badania, podłączać kroplówki czy sprawdzać wyniki. Zrobili to, aby mógł jeszcze raz zobaczyć bezkresny horyzont, poczuć morskie powietrze i usłyszeć szum fal. Dla kogoś z zewnątrz mogła to być tylko krótka podróż. Dla niego był to moment życia. Chwila ciszy. Chwila wolności. Chwila, w której choroba na jakiś czas odsunęła się na bok, a przed nim zostało tylko morze. Takie historie przypominają nam coś bardzo ważnego: troska o człowieka to nie tylko leki, zabiegi i szpitalne ściany. To także uważność na serce. Na pragnienia. Na wspomnienia. Na marzenia, które być może są jednymi z ostatnich. Czasem prawdziwa terapia to nie tylko to, co trafia do żyły. Czasem to morze. Horyzont. Szum fal. I ludzie obok, którzy rozumieją, że pacjent nie jest tylko diagnozą. Jest człowiekiem, który wciąż ma coś do poczucia" za Przytulność

"🐾 Nie należę do gatunku ludzkiego. I nie chcę do niego należeć. Czuję się inna. Prawie nienormalna. Tak długo, jak zwierzęta będą postrzegane jako istoty niższe, tak długo, jak będą znosić ból, cierpienie i śmierć zaspokajając nasze potrzeby, rozrywki i przyjemności — nie będę częścią tej aroganckiej i krwawej rasy. 🌍 Świat, w którym gardzi się słabszymi, to nie jest mój świat. Wybieram stronę tych, których nikt nie słucha — ale którzy najbardziej potrzebują głosu. ✒️ Brigitte Bardot – „Łzy walki" za Przytulność

@guielopez Por nada Guille, un gustazo, felicitaciones por todo lo que haces, ESTUPENDO!!! Un abrazo.

@guielopez Buen día Guille, bendiciones, Ferreyra es un barrio de la ciudad de Córdoba, no una localidad. Abrazo.